Autognosia

 

 

 

H Αλχημεία παραδόξως είναι ένα θέμα για το οποίο έχουν γραφτεί τόσα πολλά και όμως γνωρίζουμε πολύ λίγα. Είναι αλήθεια ότι η τέχνη της Αλχημείας μας είναι κυρίως γνωστή από τα έργα των Ευρωπαίων που ασχολήθηκαν μ'αυτήν. Η Αλχημεία όμως δεν είναι αποκλειστικότητα του δυτικού πολιτισμού. Πολύ σημαντική η γνώση που απέκτησαν οι Ευρωπαίοι από τα βιβλία του ισλαμικού κόσμου. Στην Ινδία και στην Κίνα η αλχημεία αποτελούσε μια γνώση που καλλιεργούσαν συστηματικά για αιώνες, είχε οργανική σχέση με τις κυριαρχούσες θρησκευτικές αντιλήψεις και βασιζόταν σε ένα βαθύ φιλοσοφικό υπόβαθρο.

  Που γεννήθηκε η Αλχημεία; Είναι δύσκολο να απαντήσουμε. Κίνα, Αίγυπτος, Μέση Ανατολή, Ελλάδα. EL Kemeia (στα αιγυπτιακά σημαίνει «μαύρη γη»= η επιστήμη της μαύρης γης ή της πρώτης ύλης). Η  παράδοση θέλει να ανέρχεται η Ερμητική Τέχνη στον προ φαραωνικό θεό-βασιλιά Ερμή. Σ'αυτόν αποδίδουν πολλά αλχημικά κείμενα μεταξύ των οποίων την περίφημη «Σμαραγδένια Πλάκα ( η σμαραγδένιο πίνακα), που χωρίς αμφιβολία είναι  η πιο σύντομη περιγραφή του μεγάλου Έργου. Ένας θρύλος θέλει το κείμενο να το ανακαλύπτουν στρατιώτες του Μ.Αλεξάνδρου στα βάθη της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας, που υποτίθεται ότι ήταν ο τάφος του Ερμή. Θα ήταν ίδιος που χάραξε τις λίγες γραμμές που συνθέτουν την πλάκα με μια ακίδα διαμαντιού πάνω σε ένα σμαραγδένιο έλασμα. Είναι γνωστή η φράση : "Αυτό που είναι επάνω (στον ανώτερο κόσμο) είναι όπως αυτό που είναι κάτω (στον κατώτερο κόσμο) και αντίστροφα".

Εκτός από την Αίγυπτο αλχημιστικά κείμενα συναντούμε στην Ταοϊστική παράδοση και πιο πρόσφατα στην Αλεξάνδρεια με τον Ζώσιμο ( αρχές του 4^ου αιώνα μ.χ.). Από την Αλεξάνδρεια μεταφέρθηκε  στο Βυζάντιο (5ος αιώνας), πριν περάσει  Άραβες. Από τον 7^ο έως τον 11^ο αιώνα η αλχημεία εισήχθη σε όλες τις χώρες που είχαν κατακτήσει οι Άραβες και ειδικά στην Ισπανία, που έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ερμητικά Κέντρα. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι η Αλχημεία είναι μια μνήμη προκατακλυσμιαίας επιστήμης. Η Αλχημεία και η Αστρολογία θα ήταν λοιπόν μικρά κομμάτια μιας ξεχασμένης γλώσσας, βυθισμένης στο συλλογικό  ασυνείδητο, ικανής να ξανανθίσει δια μέσου ορισμένων εμπνευσμένων   ατόμων.

Διάσημοι αλχημιστές υπήρξαν οι Alberto Magno, Tomaso D'Aquino, Ruggero Bacone, Arnaldo da Villanoval, Raimondo Lullo, Michele de Nostre-Dame(Nostradamus), Cont di Saint Germain , Rabelαis, Erasmo da Rotterdam και πιο σύγχρονα ο Ι.Newton και ο περίφημος Fulcanelli. 

Οι αλχημιστές είναι μοναχικοί τύποι. Ο καθένας λέει τα δικά του και με το δικό του τρόπο. Σπάνια έχουν μαθητές και η παράδοση φαίνεται πως είναι πενιχρή. Ούτε είχαν μυστικούς κύκλους. Ο καθένας τους δούλευε μόνος στο εργαστήριό του. Από την άλλη, δεν πολεμούσαν ο ένας τον άλλο. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι η αληθινή αλχημεία, ποτέ δεν υπήρξε επιχείρηση ή σταδιοδρομία, αλλά ένα πραγματικό Έργο που ο άνθρωπος το εκτελούσε με σιωπηλή εργασία αυταπάρνησης. Φυσικά υπάρχουν καλοί και κακοί συγγραφείς στην αλχημική φιλολογία, όπως και σε κάθε άλλη. Υπάρχουν επίσης θεαματικά έργα, όπως και έργα ανισόρροπα και παραπλανητικά. Εύκολα ξεχωρίζει κανείς αυτά τα κατώτερα γραπτά από τις άφθονες συνταγές τους, την απρόσεχτη και χονδροειδή σύνταξή τους. τη μυστικοπάθειά τους, τη φοβερή τους ανοησία και την αναίσχυντη επιμονή τους στην κατασκευή του υλικού χρυσού. Τα καλά βιβλία ξεχωρίζουν από την επιμέλεια, τη φροντίδα και τη φανερή νοητική ακεραιότητα του συγγραφέα.

Τα Δυτικά Αλχημιστικά κείμενα μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες:

Α) Βιβλία γραμμένα από τους ίδιους τους αλχημιστές, που είναι πολύ λίγα

Β) Σχόλια και ερμηνείες των μη αλχημιστών και που είναι πολυπληθή

Ο κανόνας της πειθαρχίας των αλχημιστών επέβαλε την ανάγκη του μυστικού : τα αυθεντικά αλχημιστικά κείμενα αποκαλύπτουν κάτι σ'εκείνον που ήδη γνωρίζει το κλειδί της ανάγνωσης, με το οποίο γίνονται κατανοητά τα μηνύματα κρυμμένα πίσω από σύμβολα και εκφράσεις, προφανώς παράλογες και ακατανόητες. Γράφει ο Arteficio: « ...Φτωχέ ανόητε! Είσαι τόσο αφελής να πιστεύεις ότι σου διδάσκουμε ανοιχτά και ξεκάθαρα το πιό μεγάλο  και πιο σπουδαίο των μυστικών; Εγώ σε διαβεβαιώνω ότι όποιος θελήσει να ερμηνεύσει αυτό που οι Φιλόσοφοι έγραψαν κατά λέξη θα βρεθεί χαμένος στους μαίανδρους ενός λαβυρίνθου από τον οποίο δεν θα μπορέσει να βγει, γιατί δεν θα έχει το νήμα της Αριάδνης να τον οδηγήσει στην έξοδο». Να  βρει κανείς το επιθυμητό νήμα της Αριάδνης, παρά τις δυσκολίες είναι εντούτοις δυνατό. Αρκεί να ξέρει πως να ψάξει.

O αλχημιστής Μ.Σεντιβόγκιους (1566-1646), στο βιβλίο του «Το Νέο Φως της Αλχημείας»,  μας δίνει μια πολύ χρήσιμη πυξίδα για να μη χαθούμε μέσα στο λαβυρινθικό αλχημικό ταξίδι : «...Γιατί αν μπορούσατε να στρέψετε το αυτί σας στις διδασκαλίες της Φύσης, θα ήσαστε αμέσως σε θέση να ελευθερωθείτε από την κηδεμονία των τυπωμένων τόμων. Κατά τη γνώμη μου είναι καλύτερα να μαθαίνουμε από τον ίδιο το δάσκαλο παρά από τον μαθητή του. Ο ένας συγγραφέας εξηγεί τον άλλο. Μερικοί, όμως περιβάλλονται τόσο έντονα από τις δυσκολίες μιας ακατανόητης ορολογίας, ώστε είναι σχεδόν αδύνατον να τους κατανοήσουμε, εκτός και αν τους διαβάσουμε δίπλα-δίπλα με τα γεγονότα της Φύσης. ....Να ξέρεις ότι η Φύση είναι αξιοθαύμαστα απλή και ότι το χαρακτηριστικό σημάδι μιας παιδικής απλότητας είναι αποτυπωμένο πάνω σε κάθε τι που είναι αληθινό και ανώτερο στη Φύση. Αν θέλεις να μιμηθείς τη Φύση πρέπει να πάρεις την απλότητά της σαν πρότυπο σου σε όλες τις εργασίες της Τέχνης ».  

Ο Άγγλος Μοναχός Ruggero Bacone : « Η Αλχημεία είναι μια επιστήμη που διδάσκει την παραγωγή μιας ουσία ή ελιξίριο ( elisir), που όταν προβάλλεται πάνω σε ευτελή μέταλλα τα μεταβάλλει σε πολύτιμα, την ίδια στιγμή της προβολής.

  ΓΗ (ένστικτο-Άλας-Μόλυβδος)-------ύδωρ (προσωπικότητα: Ερμής-Υδράργυρος)-----Αέρας (Ψυχή-Άργυρος)-----Αιθέρας-ΠΥΡ-(Πνεύμα-χρυσός).

Αυτή είναι η Τετρακτύς των αρχαίων: τά τέσσαρα στοιχεία ή ριζώματα κατά τόν Πυθαγόρα και την Ορφικοπυθαγόρεια Παράδοση. Η διαδικασία της μεταστοιχειώσεως ανήκει εις την Τετρακτυϊκή γνώση. Μέ την μέθοδο αυτή διευκολύνεται η διέλευση εκ του φυσικού, ορατού πεδίου εις το μυστικό, της υψηλής νοήσης των αιωνίων, άφθαρτων, αγέννητων και αθάνατων Πλατωνικών Ιδεών.

Δίπλα στους πραγματικούς Αλχημιστές, που ονομάζονται Adepti (Μεμυημένοι) και Artisti (Καλλιτέχνες : δηλαδή αυτοί που κατείχαν την Τέχνη), υπήρξαν 2 άλλες κατηγορίες ανθρώπων που προσπαθούσαν να μεταλλάξουν τα μέταλλα :

Α) Οι «φυσικτές» αρχικά και β) Οι σύγχρονοι «alchimisti» στη συνέχεια.

 Στην άκρη  της Μεγάλης Τέχνης οι «φυσικτές» αποτελούσαν μια κατώτερη τάξη στην οποία υπήρχαν τσιαρλατάνοι, τρελοί,απατεώνες, μάγοι, μέντιουμ, πρώην κλεφτοκοτάδες, πονηροί ζητιάνοι και κυρίως εκείνοι οι ανόητοι υπηρέτες του εργαστηρίου, που νόμιζαν ότι είχαν κλέψει από τους αλχημιστές μέρος από τα μυστικά τους.

Οι αλχημιστές μιμούμενοι τη Φύση στην αργή της εξέλιξη προχωρούσαν σε ατελείωτες διαδικασίες που διαρκούσαν μήνες και χρόνια. Οι φυσικτές, άνθρωποι ξεδιάντροποι, σπρωγμένοι από τη μισαρή δίψα του χρυσού, δεν μπορούν να παραδοθούν σε τόσο μεγάλη αναμονή : στην άγνοιά τους νόμιζαν ότι μπορούσαν να αντικαταστήσουν την αργή δράση του χρόνου με την υπερβολική θέρμανση των φούρνων τους και έτσι συχνά μιά έκρηξη ερχόταν να τελειώσει άδοξα την προσπάθειά τους.

Να ποιό είναι το μυστικό της Αλχημείας κατά τον Fulcanelli :

Από το βιβλίο του «Dimore Filosofali» (Φιλοσοφικοί Οίκοι) : « Υπάρχει ένα μέσον χειρισμού της ύλης και της ενέργειας κατά τρόπον ώστε να παραχθεί αυτό που οι σημερινοί επιστήμονες θα ονόμαζαν ένα «πεδίο δυνάμεων». Αυτό το πεδίο επιδρά πάνω στον παρατηρητή και τον θέτει σε μια πλεονεκτική θέση απέναντι στο σύμπαν. Από αυτή την πλεονεκτική θέση έχει πρόσβαση σε πραγματικότητες που ο χωροχρόνος, η ενέργεια και η ύλη μας αποκρύβουν συνήθως. Αυτό είναι που εμείς ονομάζουμε «Μεγάλο Έργο». Αλλά η Φιλοσοφική Λίθος; Η παρασκευή του χρυσού; Αυτές δεν είναι παρά εφαρμογές, ειδικές περιπτώσεις. Το ουσιαστικό δεν είναι η μετάλλαξη των μετάλλων, αλλά αυτή του ίδιου του πειραματιζόμενου. Είναι ένα αρχαίο μυστικό που κάθε αιώνα  αρκετοί άνθρωποι επανακαλύπτουν».

Ένας ανάλογος αφορισμός ανήκει στον Παρακέλσο ή Philipp Theophrast Von Hohenheim, φαρμακοποιό, αλχημιστή και ροδόσταυρο (1493-1541) : « Η Αλχημεία χρησιμεύει για να διαχωρίσουμε το αληθινό από το ψεύτικο».

 

 

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ :

 

1.           Ο Εγωιστικός νους είναι περίεργος, βιαστικός, ειδικά όταν καταδιώκεται από την τίγρη του πόνου, αλλά η Τέχνη δεν μπορεί να την μάθει κανείς με την απλή περιέργεια ή μέσα σε λίγες ώρες.

2.           Ίσως ελπίζεις ότι θα εμπλουτίσεις την προσωπικότητά σου με γνώσεις, ισχύ και δυνατότητες. Γνώριζε ότι η Αθανασία μπορεί να αποκτηθεί μόνο από τις στάχτες του κατώτερου εαυτού.

3.           Για να αρχίσει κανείς την εξόρυξη από τη σπηλιά του χρυσού, χρειάζεται έστω και μια ελάχιστη ποσότητα «Απολλώνιας-Ηλιακής Ενέργειας», εν απουσία της οποίας το Έργο θα οδηγούσε σε σοβαρές συνέπειες.

4.           Μην ανάψεις τον φιλοσοφικό φούρνο, εαν δεν ξέρεις να ελέγχεις και να κατευθύνεις τον κεραυνό!..

5.           Αν δεν είσαι ώριμος : το φίδι του χρόνου σ'αγκαλιάζει και σε μαγεύει.

Αν δεν είσαι έτοιμος: η αβεβαιότητα σου προσφέρει αναβολές.

Αν δεν αγαπάς την Τέχνη: η σκέψη διασκορπίζεται σε χίλιες σπίθες.

Αν δεν τολμάς : ο φόβος σε καταδικάζει σε αποτελμάτωση.

Να Φλέγεσαι-Να Γνωρίζεις- Να Τολμάς- Να Σιωπάς

                Volere-Sapere- Osare- Tacere

 

*Όταν μιλάμε για «θέληση», δεν σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργείς μια προσπάθεια, μια ένταση, σαν να βρισκόσουν μπροστά σε ένα εμπόδιο. Η πραγματική θέληση είναι ελεύθερη από ένταση, από πίεση, από νευρική υπερένταση. Αυτή είναι κάτι που γεννιέται στον κόσμο των μη αντιστάσεων,έξω από τις χωροχρονικές διαστάσεις. Είναι μια πράξη ελεύθερη,αθώα, λεπτή, ξηρά. Είναι το πέταγμα του χελιδωνιού, που διασχίζει τον ουρανό με την τέλεια ακινησία των φτερών του.

6.           Γνώριζε ακόμη : από την στιγμή που εισχωρήσεις στην εμπειρία (και όχι απλά στη θεωρία) δεν μπορείς να επιστρέψεις πίσω: ή ξεπερνάς την Άβυσσο ή χάνεσαι μέσα της (σε καταπίνει)

7.           Ποιό άτομο είναι ικανό να μπει σ'αυτή τη διαδικασία μεταμόρφωσης; Ποιά προσόντα πρέπει να έχει;

P.Kausik : « Η μοναδική  ιδιότητα που ένας νους πρέπει να διαθέτει για να τολμήσει την μεταμόρφωση είναι η συνειδητοποίηση ότι σ'ολόκληρη τη ζωή του δεν υπάρχει τίποτα το αξιόλογο και το σπουδαίο. Εαν πιστεύετε ότι στη ζωή σας υπάρχει ακόμα κάτι το αξιόλογο μην αρχίσετε αυτό το περιπετειώδες και επικίνδυνο ταξίδι. Εάν πιστεύετε ότι υπάρχει μια γυναίκα ή ένας άντρα,ς που σας περιμένει σε κάποιο μέρος για να σας κάνει ευτυχισμένους ή ότι η τύχη μπορεί να σας χαρίσει πλούσια και ευχάριστη ζωή, είναι καλύτερα να περιμένετε πρώτα να διαλυθούν αυτές οι ψευδαισθήσεις. Έως ότου ελπίζετε σε κάποιο μελλοντικό συμβάν, δεν είστε στο σωστό δρόμο.

Θα είστε έτοιμοι για το Αλχημικό Έργο, μόνο όταν δείτε ότι η ζωή που ζείτε από το πρωί ως τη νύχτα, στο δρόμο ή στο τιμόνι μιας Rolls-Royce, είναι ανόητη, χυδαία και ασήμαντη. Το μόνο άτομο κατάλληλο να ξεκινήσει ένα τέτοιο ταξίδι είναι αυτό που κατάλαβε ότι δεν έχει πια τίποτε να χάσει. Οτιδήποτε μπορεί να καταστραφεί δεν έχει σημασία».

Εκτός από την αλληγορία των μετάλλων θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα άλλο, οποιοδήποτε παράδειγμα για να περιγράψουμε τις φάσεις της αυτοπραγμάτωσης . Π.χ. μια συνταγή μαγειρικής, όπου ακατέργαστα υλικά μετατρέπονται σ' ένα εύγευστο έδεσμα, οδηγίες συναρμολόγησης μιας συσκευής, την «τέχνη συντήρησης της μοτοσυκλέτας» όπως περιγράφεται στο μπεστ- σέλερ του  Ρόμπερτ Πίρσινγκ ή ένα ταξιδιωτικό χάρτη που μας υπόσχεται ένα εξωτικό προορισμό. Θυμηθείται τους 10 ταύρους ζεν, την ιστορία με τον επιστάτη, το αφεντικό και τους υπηρέτες που χρησιμοποιεί ο Γκουρτζίεφ  ή τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή, την Αργοναυτική εξτρατεία, το έπος του Γκιλγκαμές, τη μυητική περιπλάνηση του Οδυσσέα, τη Θεογονία του Ησίοδου, τα  στάδια της εξόδου από το σπήλαιο του Πλάτωνα και τόσα άλλα παραδείγματα. Ολόκληρη η αρχαιοελληνική μυθολογία μπορεί να διαβαστεί ώς ένα μυητικό βιβλίο αυτογνωσίας και αλχημικής αυτοϋπέρβασης.

To Mέγα Έργο παρ'ότι είναι μια μοναδική ενιαία διαδικασία χωρίζεται, για διδακτικούς σκοπούς, σε επτά στάδια που εμπίπτουν σε τρεις περιόδους της Αυτογνωσιακής πορείας.

 

Ι. OPERA AL NERO (Nigredo)

                         

Έργο στο Μαύρο (Σκοτεινό Έργο) ή και Σήψη (Putrefazione). Αντιστοιχεί στον χειμώνα και την σπορά. Ο σπόρος πρέπει να πεθάνει στη γη για να βλαστήσει νέο φυτό. Ας θυμηθούμε ότι σώμα=σήμα=τάφος της ψυχής. Τάφος από το Φάος=φως και Τ=στάσις. Η κρυστάλλωση του φωτός. (Πλάτωνος Κρατύλος 427b).

Συμβολίζεται από το κοράκι και από τον αποκεφαλισμό: θάνατος του κοινού ανθρώπου. Αντιστοιχεί και στον άθλο του Ηρακλή,στον υδροχόο, που καθάρισε τον κόπρο από τους σταύλους του Αυγεία.

Κάθαρση του κοινού πυρός και Σταθεροποίηση του Φιλοσοφικού Υδραργύρου.

Αυτή η φάση διακρίνεται σε τρία στάδια :

  1.Calcination =ασβεστοποίηση=πυράκτωση=αποτέφρωση

Xημική διεργασία κατά την οποία ένα υλικό θερμαίνεται σε υψηλή θερμοκρασία, αλλά χαμηλότερη από το σημείο τύξης, ούτως ώστε να απελευθερωθούν όλα τα αέρια συστατικά. Αξιοποιείται στην παραγωγή του ασβέστη (εξ'ου και το όνομα calce=ασβέστης), του τσιμέντου και του γύψου. Χρησιμοποιείται επίσης στο πρώτο στάδιο εξαγωγής μετάλλων από διάφορα μεταλλεύματα.  Είναι μια διαδικασία που ακολουθείται και στα εργαστήρια παραγωγής οργανικών και ανόργανων βαφών και ιαμάτων . Από τις οργανικές ενώσεις αποβάλλονται το διοξείδιο του άνθρακα και το νερό.

Στην αλχημεία θέρμανση της ουσίας μέχρι που αυτή να γίνει στάχτη. Στο αλχημικό πείραμα η πυράκτωση αντιπροσωπεύεται από το θειικό οξύ, το οποίο οι αλχημιστές το έφτιχναν από μια φυσική ουσία που ονόμαζαν ¨βιτριόλι''.

ΕΡΜΗΝΕΊΑ: Συμβολίζει την καταστροφή του «εγώ» με την έννοια του εγωκεντρισμού και των προσκολήσεων στον υλικό κόσμο. Η πυράκτωση αρχίζει από το κέντρο (τσάκρα) στη βάση της σπονδυλικής στήλης. Μέταλλο : μόλυβδος, Πλανήτης : Kρόνος. Ο Κρόνος, όπως και ο θάνατος  παριστάνεται να κρατά στο ένα χέρι το δρεπάνι και στο άλλο μια κλεψίθρα : θάνατος στον χρόνο και αναγέννηση στο άχρονο...

    2Dissolution : Διάλυση/αποσύνθεση. Η διάλυση της στάχτης που προήλθε από την Πυράκτωση μέσα προσωπικότητας (αλλαγή διαμονής του ίδιου ατόμου). Αυτή την αλλαγή κατάστασης την πραγματοποιούν γυμνασμένα διάμεσα, πολλά άτομα που δρουν στον παραψυχολογικό χώρο καθώς και ωρισμένοι κάτω από την επιρροή ψυχεδελικών ουσιών. Από αυτό το πεδίο είναι δυνατόν να επιδράσεις πάνω στο πυκνό υλικό επίπεδο διαμέσου του αιθερικού στοιχείου. Έως στο νερό. Ανάλογη διαδικασία γίνεται και με τις φυτικές ουσίες, απ'όπου και πρέπει να δανείστηκαν οι αλχημιστές την αναλογία. Αντιπροσωπεύει μια περαιτέρω διάλυση των τεχνητών κι επιπρόσθετων δομών της ψυχής με μια καθολική κατάδυση στο ασυνείδητο. Στη διάρκειά της ο συνειδητός νους εγκαταλείπει τον έλεγχο, επιτρέποντας έτσι την ανάδυση «θαμένου» υλικού. Η διεργασία της Διάλυσης μπορεί να βιωθεί από κάποιον σαν ροή, σαν εγκατάλειψη σε δημιουργικότητα χωρίς προκαταλείψεις, αυθαίρετους περιορισμούς, πρέπει και δεν πρέπει.

Λαμβάνει χώρα στο κέντρο των γεννητικών οργάνων. Μέταλλο : Κασσίτερος, Πλανήτης Δίας

   3. Separation(διαχωρισμός) : Η απομόνωση των διάφορων μερών με φιλτράρισμα και πέταγμα του μη αυθεντικού και χωρίς αξία υλικού, παρομοίως με την επεξεργασία των φυτικών ουσιών.

 Στο αλχημικό πείραμα, ο Διαχωρισμός αντιπροσωπεύεται από το ανθρακικό νάτριο το οποίο διαχωρίζεται από το νερό και φαίνεται σαν λευκή σόδα. Οι αλχημιστές ονόμαζαν αυτή την ένωση «Νάτρον», όνομα με το οποίο εννοούσαν την τάση όλων των αλάτων να σχηματίζουν στερεά σώματα ή ιζήματα.

Σχετίζεται με το Κέντρο της κοιλιάς (ηλιακό πλέγμα), την αναπνοή, τη νέα ενέργεια στο σώμα και την ανανέωση. Μέταλλο : σίδηρος. Πλανήτης: Άρης

Ο Διαχωρισμός είναι η διεργασία του σπασίματος των δεσμών που εμποδίζουν την πρόσβασή μας στην Αληθινή μας φύση και αποκλείουν το εσωτερικό φως από το να λάμπει.

 

ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ

 

 

                                    ........ Λεπτός Ανώτερος Κόσμος (Devayana)

Διαχωρισμός..............

                                     ... ...Λεπτός Κατώτερος Κόσμος (Pitryana=Αστρικός)

 

 

Το ψυχικό εγώ που χαρακτηρίζει το kama-manas (κοινός υδράργυρος) διαχωρίζεται από το πυκνό φυσικό σώμα (Θ) και βρίσκεται στην υπερφυσική αστρική σφαίρα. Μια παρόμοια αλλαγή κατάστασης ( φυσική κατάσταση των περισσότερων ανθρώπων μετά το θάνατο του φυσικού σώματος) δεν μεταβάλλει ούτε την συνείδηση, ούτε την κατεύθυνση του ατόμου. Αυτή η κατάσταση παραμένει μέσα στα στενά προσωπικά όρια και αποτελεί μόνο μια διεύρυνση της ότου ενεργεί κανείς σ'αυτό το επίπεδο δεν έχει επιτευχθεί ο Αλχημικός ή μυητικός θάνατος, ή θάνατος των φιλοσόφων, που είναι μετάλλαξη. Spagiria = η απλή μετάλλαξη του κοινού μολύβδου σε κοινό χρυσό.

...........................................................................................................................

ΟΔΗΓΙΕΣ :

1.           Συγκένρωσε αυτό που είναι διασκορπισμένο σ'εκείνο τον τόπο χωρίς χαρά. Επανόρθωσε το εσωτερικό ελάττωμα και πέταξε προς το Πυρ της πληρότητας.

2.           Κάθισε, ηρέμισε το νού και διαλογίσου βαθειά σ'αυτό που σε σπρώχνει να σκέπτεσαι, να προβάλεις γεγονότα-πράγματα, να συγκεντρώνεις υπεροψία, διασημότητα, αξία (στα μάτια των άλλων), ματαιοδοξία, υλικό πλούτο και πλούτο γνώσεων.

3.           Aκολούθησε την ενέργεια της ευχαρίστησης ή του πόνου. Παρατήρησέ τα όλα, όπως θα μπορούσες να παρατηρήσεις ένα εξωτερικό αντικείμενο που βρίσκεται μπροστά σου.

4.           Να είσαι σταθερός στην πρακτική της παρατήρησης : για μέρες, μήνες ή χρόνια. Παρατηρώντας να παραμένεις αποταυτισμένος παρατηρητής, σταθερό κεντρικό ηλιακό σημείο στην ίδια σου την σεληνιακή παλίρροια (άμπωτη-πλημμυρίδα). Πρέπει να είσαι σαν τον ήλιο που στρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Δεν πρέπει να παρασύρεσαι από τις τιτάνιες δυνάμεις που υπάρχουν στο ψυχικό σου διάστημα ή στο «Ερμητικό σου Δοχείο».

Αν επιμείνεις η επαναποκτηθείσα «ηλιακή ισχύς» θα διαλύσει τις σεληνιακές δυνάμεις που σε συμπιέζουν μέχρι την τελική τους διάλυση.

5.           Η παρατήρηση πρέπει να κατευθύνεται στις «αντιδράσεις», στις διαδικασίες που γεννούνται μέσα σου  από ένα συγκεκριμένο ερέθισμα.Έτσι παρτήρησε π.χ. την ενέργεια-ευχαρίστηση της λαιμαργίας πως γεννιέται, πως εξαπλώνεται στη συνείδηση και πως ωριμάζει ως την αντικειμενική της έκφραση. Παρατήρησε την ενέργεια του σεξουαλικού πυρός πως γεννιέται, πως σε καταλαμβάνει, πως σε συμπιέζει, πως σε κυριεύει. Παρατήρησε το πυρ της αυτοεπιβεβαίωσης ή της ματαιοδοξίας κ.λ.π. πως γεννιούνται, ωριμάζουν και  σε καθορίζουν.

6.           Στην καθαρή παρατήρηση, το πυρ του νου πρέπει να σιωπήσει : Οι ακτίνες του πρέπει να διαλυθούν , ο εσωτερικός μονόλογος εμποδίζει την καθαρή παρατήρηση.  Η σκέψη ανοίγει, επομένως κλείσε ερμητικά την πόρτα.

7.           Όταν ακούς  ένα μουσικό κομμάτι, πρέπει να ακούς χωρίς παρεμβολές σκέψεων, διαφορετικά δεν ακούς. Να είσαι προσεκτικός, βαθειά προσεκτικός στην παρούσα στιγμή. Ούτε πρέπει να χάνεσαι στο αντικείμενο της παρατήρησης. Πρέπει να είσαι του γεγονότος της και της αλχημικής διεργασίας. Πρέπει πάνω απ'όλα να έχεις το κουράγιο να παρατηρήσεις με ΑΜΕΣΟ ΤΡΟΠΟ τις εφήμερες φωτιές που έχεις ανάψει και συντηρείς. Αυτή η διαδικασία αποτελεί την «ΚΑΘΟΔΟ ΣΤΟΝ ΑΔΗ». Ο «σπόρος» μας πρέπει να θαφτεί, πρέπει να πεθάνει για να γεννηθεί σε ΝΕΑ ΖΩΗ.

8.            Πριν επιχειρήσεις τον «πλήρη διαχωρισμό» πρέπει να καθαρίσεις (διαλύσεις) την ουσία, επιβαρυμένη και μεταμορφωμένη σε μόλυβδο από το το πήξιμο συγκεκριμένων δυνάμεων και να σταθεροποιήσεις το «Κέντρο της Υδραργυρικής Συνείδησης» ή Υδραργυρικό πυρ (Μαγνητικό Κένρο).

9.           Να γνωρίζεις ότι οι πρωταρχικές φάσεις είναι οι πιό σημαντικές, αλλά συχνά υποτιμούνται και φθάνει κανείς στο άνοιγμα της Πύλης χωρίς την απαραίτητη «Αξιοπρέπεια». (Αξιοπρέπεια είναι να ζεις και να παρατηρείς με μάτι ισορροπημένο, με θετική αποστασιοποίηση. Είναι και το να μην εκπλήσσεσαι από τίποτε, γιατί κάθε πράγμα είναι στη σωστή θέση. Η αξιοπρέπεια ανήκει σ'εκείνον που αν και ζει στον κόσμο δεν είναι αυτού του κόσμου. Η αξιοπρέπεια δεν είναι μια έννοια, αλλά ένας τρόπος Ύπαρξης, που υπερβαίνει κάθε δυισμό ψυχολογικό (και το ίδιο το καλό-κακό).

10.      Εαν παρατηρώντας δεις ότι παρασύρεσαι από το δάγκωμα του «Λεπιδωτού Δράκου» μη πας πάρα πέρα. Αναγνώρισε ότι δεν είσαι έτοιμος. Αν συνεχίσεις το έργο θα βρεθείς μπλεγμένος μέσα στις πολύπλοκα χαοτικές προβολές του Δράκου. Για να αρχίσεις να βγάζεις τον Χρυσό από τη δική σου «σπηλιά»χρειάζεται ένα ελάχιστο κομμάτι Ηλιακότητας.

11.      Αυτόν τον Δράκο πρέπει να τον αντιμετωπίσεις, γιατί αυτός δίνει την αρχή στο Έργο. Κάτω απ'αυτόν κοίτεται δυνάμει η πρώτη αλχημική (ή φιλοσοφική) ύλη.

12.      Εαν ξέρεις να παρατηρείς, θα αντιληφθείς πως οι κατώτερες αποκρυσταλλωμένες φωτιές αναμένες και αυτοτροφοδοτούμενες, θα μειωθούν σε ισχύ και προωθητική δύναμη. Ταυτόχρονα θα μπορέσεις να πειραματιστείς την σταθεροποίηση ή την ακινητοποίηση του Υδραργυρικού πυρός.

13.      Θυμήσου ότι οι Αλχημικές φάσεις δεν διαχωρίζονται αυστηρά, αλλά επικαλύπτονται.

14.      Για να παρατηρήσεις χρειάζεται να τοποθετηθείς στη σωστή εστιακή απόσταση  από το αντικείμενο της παρατήρησης. Εαν υπάρχει μεγάλη απόσταση αυτό δεν διακρίνεται, εαν υπάρχει μεγάλο πλησίασμα το αντικείμενο είναι θολό, ασαφές. Αυτό είναι το έργο της εξισορρόπησης του Υδραργυρικού (ή ηλιακού) Κέντρου, που αφ'ενός πρέπει να απαγκιστρωθεί από την ταύτιση με τις μορφές του κατώτερου πυρός, να διαχωριστεί, να ξεφύγει από το αγκάλιασμα του Δράκου. Από την άλλη πρέπει να βρεί μια σταθερότητα ώστε να παρατηρεί χωρίς να παρασύρεται από τις κινήσεις των μεταλλικών συμπλεγμάτων (κινήσεις αποκρυσταλλωμένων ψυχικών οντοτήτων, θετικών ή αρνητικών : συλλογικά αρχέτυπα).

1)Σεληνιακός υδράργυρος(εγώ)-----2)Φιλοσοφικός Υδράργυρος(ψυχή =παρθένα Θεά=το φως που νερό δεν μπορεί να σβύσει)----3)Καθαρό Πνεύμα (Χρυσός).

15.      Το τιτανικό διάστημα κατοικείται από οντότητες κρυσταλλωμένες διαφόρου ποιότητας. Μερικές από αυτές τις οντότητες θα μπορούσαν να παρουσιαστούν στη συνείδηση του παρατηρητή, που, μη παραμένοντας σταθερή και ακίνητη στον εαυτό της, θα  μπορούσε να απορροφηθεί, πιστεύοντας αυτό που στην πραγματικότητα δεν είναι. Η οντότητα μπορεί να είναι θετική ή αρνητική. Μπορεί να είναι η εικόνα του Μεσσία, του πολεμιστή, το πνεύμα της φυλής. Μπορεί να είναι η δύναμη της ίδιας της οργανικής ουσίας και γι αυτό η συνείδηση θα αισθανθεί σαν ένα γιγάντιο οργανικό σώμα, κ.λ.π. Πρόσεχε και παρέμεινε πάντα ήρεμος, γαλήνιος, πάντα παρών και απαθής παρατηρητής. * Εσύ δεν είσαι το παρατηρούμενο προίόν,ακόμα και αν αυτό το προϊόν μπορεί να παρουσιαστεί με την ελκυστική προοπτική της επιτυχίας.

16.      Ο ολικός διαχωρισμός μπορεί να γίνει όταν οι κατώτερες φλόγες σβήσουν : να διαχωρίσεις πριν επανορθώσεις και σταθεροποιήσεις, σημαίνει να οδηγείσαι στον κόσμο των σκιών και όχι των Θεών. Η ύλη του Έργου πρέπει πρώτα να καθαριστεί, να πληθεί, να ξασπρίσει ή να απανορθωθεί. Ο χρυσός δεν μπορεί να εξαχθεί γιατί η ουσία έχει βαρύνει από το στοιχείο Μόλυβδος. Αυτό το μέρος του έργου ονομάζεται και αποτέφρωση γιατί η Ουσία κάτω από τη δράση του πυρός, εγκαταλείπει τις προσμείξεις και τα εύλεκτα υλικά.

17.      Εκείνος που συγκεντρώνεται και απορροφάται γύρω από τον Κεντρικό Υδραργυρικό Πόλο, δεν επιζητεί πλέον εξωτερικά και χονδροειδή ερεθίσματα. Όποιος ξέρει να εξουδετερώνει την εξωστρεφή ροπή των δυνάμεων, επιστρέφει στην Πρωταρχική Ολική Κατάσταση και δοκιμάζει τη Θεία (Sulfurea) χαρά της Αρμονίας.

18.      Η ταύτιση και η απορρόφηση του Ηλιακού Υδραργυρικού Κέντρου με την ουσία-μητέρα (matermateria) Θ, σε έχει  φέρει σε μια θέση σεληνιακής συμπίεσης. Είναι η πτώση. Θειάφι (Ζολφο) και υδράργυρος θάφτηκαν στον φιλοσοφικό τάφο (σπήλαιο του Πλάτωνα). Πρέπει λοιπόν, να ξυπνήσουμε συνθλίβοντας το σωματικό άλας, διαμέσου της προβολής του Πρωταρχικού Πυρός.

19.      Η μεταφυσική άγνοια σε γέμισε με ανοιχτές πληγές. Τι κάνεις; Προσπαθείς να θεραπευτείς με το ύπουλο φάρμακο-ναρκωτικό της ευχαρίστησης;

     Δεν έχεις καταλάβαίνεις...

20.      Ευλογημένος εκείνος που ξέρει να κατασκευάζει ένα «τάφο» με τα ίδια του τα χέρια. Ο θάνατοςτων Σοφών δεν είναι ο θάνατος εκείνων που αγνοούν την Τέχνη. (Πέθανε πριν πεθάνεις, για να μη πεθάνεις όταν πεθάνεις (μυητικός θάνατος) .

21.      Την Θεά-Ύλη πρέπει να την επανορθώσεις, να την καθαρίσεις και να την ανυψώσεις στον Ουρανό. Η χαοτική κίνηση της Μαύρης θεάς πρέπει να δαμαστεί, να ρυθμοποιηθεί και να σταματήσει. Η επιθυμία-πάθος -συμπιέζουν. Η αυτοεπιβεβαίωση, η ματαιοδοξία και η υπεροψία : δένουν. Πρέπει να κατευνάσεις τη δίψα που ζητάει «κοινό νερό». (βλ.Ευαγγέλιο: Κανά : εγώ θα σου δώσω το νερό με το οποίο δεν θα ξαναδιψάσεις)

22.      Το σώμα του πάθους (ασταθής ψυχή) είναι ένα κράμα από «υγρές» φωτιές, που σε δένουν στο αντικείμενο γεγονός της επιθυμίας-πάθους. Αυτό το ελκτικό-απωθητικό πυρ πρέπει να το υποτάξεις και να το εξουδετερώσεις. Αυτό το κράμα πρέπει να το διασπάσεις. Αναβλίζει τότε μια «υδραργυρική αισθαντικότητα», ελεύθερη, ελαφριά και όμως σταθεροποιημένη, η οποία παρατηρώντας δεν έλκεται από τη βαρύτητα των μετάλλων. Σ'αυτή την κατάσταση μπορείς και να δράσεις, εάν το νομίζεις, αλλά σαν αληθινός Αρχιτέκτονας.

Sahasrara                                                         Κοσμική Συνείδηση

Ajna                                                                  Θέληση πνευματική

Visuddha                                                         Εν-Λογος Δημιουργική Δράση            

... . ... ...ηλιακός υδράργυρος (Αντακαράνα)

                 (ανώτερο νοητικό)

Anahata

.. .; ... ...σεληνιακός υδράργυρος ...; ...;.     ..................................................................

           (κατώτερο νοητικό=kamamanas)

Manipura :  ηλιακό-προσωπικό κέντρο                 Συναισθηματικο-επιθυμητικό εγώ

Svadhisthana : ιερο-σεξουαλικό κένρο                  Οργανική δημιουργική δράση

Muladara       :  Θ (κέντρο του κόκυγα)                 Aυτοεπιβεβαίωση σαν Ψυχοφυσικό εγώ

Tο νοητικό πυρ κάτω από την επιρροή αυτών των κατώτερων εστιών, δρά για την ικανοποίησή τους, καθιστώντας την ψυχική ενέργεια ευαίσθητη και επιρρεπή σ'αυτή τη γραμμή δράσης και έκφρασης. Ο ψυχισμός έτσι διαποτισμένος και κορεσμένος, επιζητεί συνεπώς την επανάλειψη αυτής της συμπεριφοράς. Η συνεχής επανάλειψη ενισχύει τους μηχανισμούς της προσωπικότητας. Γίνεται έτσι αντιληπτό πως η συνείδηση (ο καθαρός Υδράργυρος) έχει εγκλοβιστεί κάτω από την εξουσία της σεληνιακής ισχύος.

ΙΙ. ΟPERA AL BIANCO ( ALBEDO) Λεύκανση

 

Συμβολίζεται με τον άσπρο κύκνο , την Aurora την Ρωμαϊκή θεότητα της αυγής, την βάπτιση με την λευκή περιστερά (χριστιανικός συμβολισμός). Στο μικρόκοσμο της φύσης του ανθρώπου η Ψυχή είναι ο αντιπρόσωπος ή Αντιβασιλέας του Δημιουργού. Αυτή κυβερνά το νου και ο νους κυβερνά το σώμα.

 

Περιλαμβάνει τα στάδια 4,5 και 6

4. Conjunction = Ένωση, Σύνδεση. Η επανένωση των στοιχείων που διασώθηκαν από τη διεργασία του Διαχωρισμού και η δημιουργία μιάς νέας ουσίας, του νιτρικού καλίου, την οποία οι αλχημιστές ονόμαζαν «Άλας». Το αδρανές ίζημα παρομοιαζόταν σαν παιδί που γεννιέται.

Η σύνδεση -ένωσ

η των θηλυκών και αρσενικών κομματιών της προσωπικότητας (δεξί και αριστερό ημισφαίριο) σε ένα νέο οργανικό όλον.  Ο αληθινός Εαυτός είναι Ερμαφρόδιτος. Οι αλχημιστές αναφέρονταν σ'αυτό το στάδιο σαν την «Ελάσσονα Λίθο», μετά το οποίο ο αναζητητής μπορεί να δει καθαρά τι απαιτείται για την επίτευξη μιας διαρκούς και μονιμότερης φωτισμένης κατάστασης συνείδησης.

Η διεργασία αυτή λαμβάνει χώρα στο κέντρο της καρδιάς. Μέταλλο : χαλκός, πλανήτης : Αφροδίτη. Η Αφροδίτη γενιέται από τον αφρό της θάλασσας.

   5. Fermentation = Ζύμωση. Η Ζύμωση είναι διεργασία σε δύο βήματα : αρχίζει με τη Σήψη του ερμαφρόδητου «παιδιού» με αποτέλεσματον θάνατό του και την ανάστασή του σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης. Στη συνέχεια η Ζύμωση συνεχίζεται με την εισροή νέας Ζωής στο προϊόν της Ένωσης για να το ενδυναμώσει και να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.

Η διεργασία αυτή αρχίζει με την έμπνευση της πνευματικής δύναμης Άνωθεν που αναζωογονεί, ενεργοποιεί και φωτίζει τον Αλχημιστή. Η άφιξη αυτή προαναγγέλεται από φωτεινή παρουσία χρωμάτων και γεμάτα νόημα οραμάτων, γνωστή σαν «Ουρά του Παγωνιού».

Η Ίρις, πεμπτουσία των στοιχείων,
ο Αιθήρ των Πυθαγορείων,
πραγματοποιεί διά του ονόματός της
την σύνδεση όλων των στοιχείων
εις το ανώτερο νοητικό του φιλοσόφου

Η Ίρις είναι στη Θεογονία του Ησίοδου κόρη του Θαύμαντα (αέρα, φιλοσοφική απορία-θαυμασμός του νοητικού) και της Ηλέκτρας, του πυρός (ανώτερου νοητικού).Ο θαύμας με τη σειρά του είναι γιος του Πόντου (ύδωρ=συναίσθημα) και της Γης. Σύνδεσις ουρανού και γής η Ίρις, είναι κατά τόν Πλάτωνα η φιλοσοφία.

Ανέβασμα της κουνταλίνι (ή τσι) στο κέντρο του λαιμού.

Μέταλλο :Υδράργυρος των φιλοσόφων. Πλανήτης: Ερμής

6. Distillation =Aπόσταξη.  Ο βρασμός και η συμπύκνωση του διαλύματος που προήλθε από τη Ζύμωση για την αύξηση της καθαρότητας και της αγνότητάς του (όπως η απόσταξη κρασιού για φτιάξιμο κονιάκ). Ο εξευγενισμός των ψυχικών δυνάμεων που είναι απαραίτητος για να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξουν «ακαθαρσίες» από τον εγωκεντρισμό. Η προσωπική Απόσταξη αποτελείται από μια μια ποικιλία ενδοσκοπικών τεχνικών, οι οποίες ανεβάζουν τα ενδοψυχικά περιεχόμενα στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, ελεύθερα από ευσυγκινησίες και συναισθηματισμούς.

Η Απόσταξη κορυφώνεται στο Τρίτο Μάτι, στη δυναμική περιοχή μεταξύ των αδένων της υπόφυσης και επίφυσης, στο Κέντρο μεταξύ των Φρυδιών.

Μέταλλο : Άργυρος, Πλανήτης : Σελήνη

Μερικοί διακρίνουν μια ακόμη φάση πριν από την Κόκινη:

OPERA AL GIALLO (citrinitas) ή Χαntosi Περίοδος κιτρινίσματος. Οι περισσότεροι όμως την ταυτίζουν με την Τρίτη ή Rubedo. Ta χρώματα και τα σύμβολα χρησιμοποιούνται,όπως είπαμε από τους αλχημιστές με μεγάλη ελευθερία. Συνίσταται στην απόκτηση της καθαρής συνειδητότητας πέρα από τον χώρο-χρόνο.

ΙΙΙ. ΟPERA AL ROSSO (Rubedo) Περίοδος του κοκκινίσματος.

Συμβολίζεται με τον Φοίνικα

Μέταλλο χρυσός, Πλανήτης : Ήλιος, στον χριστιανισμό αντιστοιχεί με την ανάσταση του Χριστού, με το «ένδοξο σώμα» .

 

Περιλαμβάνει το τελικό στάδιο:

7.Coagulation(Συμπύκνωση)

Φτιάξιμο της Φιλοσοφικής Λίθου ή Διαμαντένιου Σώματος. Καθίζηση του εξευγενισμένου και αποκαθαρμένου φυράματος από την προηγούμενη διεργασία. Στο χημικό Πείραμα αντιπροσωπεύεται από την ουσία Red Pulvis Solaris, η οποία είναι κόκκινο-πορτοκαλιά σκόνη καθαρού θειαφιού ανάμικτη με μια υδραργυρική θεραπευτική ουσία, το ερυθρό οξείδιο του υδραργύρου. Το όνομα Pulvis Solaris σημαίνει «Σκόνη του Ήλιου» και οι αλχημιστές πίστευαν ότι, σαν προσθήκη, είχε την ικανότητα να τελειοποιεί κάθε ουσία (Προβολή ή πολλαπλασιασμός). Ο φωτισμένος Δάσκαλος μπορεί να συντελεί στον εξευγενισμό και άλλων ατελών ψυχών. 

H Συμπύκνωση βιώνεται σαν ένα Τρίτο Σώμα χρυσού και λαμπερού φωτός, ένα μόνιμο πια όχημα συνείδησης, το οποίο ενσωματώνει τις πιο ψηλές ενατενίσεις. Σ'αυτό το στάδιο απελευθερώνεται το Ελιξίριο στο αίμα με συνέπεια την αναγέννηση του σώματος. Μια εγκεφαλική αμβροσία λέγεται ότι απελευθερώνεται μέσα από την διαντίδραση της φαλλικού σχήματος επίφυσης με την κολπικού σχήματος υπόφυση. Η ουράνια αυτή τροφή ή Viaticum, όπως λέγεται καταφέρνει να ζωογονεί τα κύτταρα του σώματος.

Η καθαρή και μόνιμη συνειδητότητα (φώτιση) αναδύεται από το κορυφαίο Κέντρο της κεφαλής.

 

 

 

             VEDANTA              ALCHIMIA                       QABBLAH

                       

                                                                                                         

 

    Αυτό το πύρινο Σώμα της   Δόξας για να υπάρξει δεν έχει ανάγκη την υποστήριξη του Κρόνου (Saturno). Η πραγματικότητά του μπορεί να εκδηλωθεί διαμέσου Άτμα-Βούδδι-Μάνας , η Αγία αυτή τριάδα αντιστοιχεί στον Κόσμο των Ιδεών ή των Αρχετύπων του Πλάτωνα. Οι «ιδέες», τα πρότυπα, είναι πάνω από χρόνο και χώρο,  αιώνιες και ολοζώντανες. Με την ενέργειά τους προβάλλουν τον αισθητό κόσμο, χλωμή και πρόσκαιρη απομίμηση του αιώνιου και άφθαρτου.

    « Τι μπορώ να σου πω παιδί μου; Δεν έχω να σω πω παρά αυτό : Δεν είμαι αυτός που γνώριζες, αλλά έχω βγεί από τον παλαιό εαυτό για να κατοικήσω σ'ένα νέο σώμα άϋλο, δημιουργημένο από τη θεία χάρη. Δεν έχω πια χρώμα, ούτε μορφή, ούτε μέγεθος : όλα αυτά μου είναι ξένα. Τώρα παιδί μου μπορείς να με βλέπεις με τα φυσικά μάτια, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις τι είμαι εγώ...»                                                                         Corpus  Ermeticum

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΠΙΛΟΓΟΥ

1.     Πρόσεχε να μη πέσεις σ'αυτή την παγίδα: μπορεί να συμβεί ο διαχωρισμός και η ένωση με το «Θειάφι» να είναι απατηλές, γιατί γενικά έχει επιτευχθεί μόνο η «αίσθηση» του διαχωρισμού από τον σεληνιακό κόσμο. Είναι το κοινό προσωπικό εγώ που αισθάνεται αποχωρισμένο από σκέψεις και συναισθήματα. Με άλλα λόγια μπορεί να δοκιμάσεις μια αντανάκλαση του πραγματικού διαχωρισμού και της ενοποίησης δια μέσου του αισθητικού νου (κάμα-μάνας), που είναι περιφερικό και έμμεσο όργανο της αντίληψης και γνώσης του κοινού Υδραργύρου.

2.     Θα μπορούσες και να έχεις ένα κάποιο έλεγχο των ενεργειών κατακτώντας μια ικανοποιητική εγωική ελευθερία και όμως να μπορεί να πέσεις στην αλαζονεία και στην κατάχρηση αυτής της ελευθερίας.

3.     Υπάρχει ένα σημείο του «διαχωρισμού», στο οποίο πραγματοποιείται μια στάση στην κατεύθυνση της φυσικής ζωικής λειτουργίας, που , αν δεν παρεμβάλλετο η αλχημική θα συνέχιζε τη φυσική της κίνηση. Σ'αυτή την κατάσταση το εμπειρικό εγώ, αισθάνεται «χαμένο» και απογοητευμένο, γιατί του λείπει το στήριγμα, η σχέση, η έκφραση. Αισθάνεται μυρωδιά θανάτου και αγωνίζεται να ξαναποκτήσει δύναμη και ζωντάνια. Χρειάζεται ασφαλής συνειδητότητα, βαθύς πόθος πραγματικής απελευθέρωσης και Αγάπη για την Τέχνη για να ξεπεραστεί αυτό το κρίσιμο σημείο. Να θυμάσαι ότι η «Αλχημική λαχτάρα» είναι ένα πάρα πολύ ισχυρό μέσον, ένα τέχνασμα, ένα εργαλείο κατάλληλο να ισχυροπιήσει την μαγνητική σου αύρα, που με τη σειρά της προκαλεί γεγονότα.

4.     Η Σταθερότητα που σου μίλησα δεν είναι ακαμψία, γιατί δεν έχει τίποτε το ψυχικό ή φυσικό.

5.     Η Α-πάθεια δεν είναι απολίθωση (σκλήρυνση) η απουσία ευαισθησίας.

6.     Η Παντοδυναμία δεν είναι βία ή προσπάθεια κατάχρησης, αλλά μια στοιβαρή (κραταιά) ηρεμία, γεμάτη ακλόνιτη πίστη-βεβαιότητα. Είναι συνείδηση ότι Είσαι και ότι το Είναι είναι Αθάνατο. Είναι πληρότητα και ολοκλήρωση.

Υ.Γ. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

Ο Υδράργυρος είναι ο παρατηρητής. Έχουν μιλήσει για τον παρατηρητή ο Κρισναμούρτι, οι Δάκαλοι Ζεν ,οι Βουδιστές και πολλοί άλλοι. Ο Παρατηρητής αρχικά είναι ο κοινός υδράργυρος, ένα ασυνήθιστο μέταλλο, υγρό και στερεό ταυτόχρονα. Ο παρατηρητής πρέπει να καθαριστεί. Ο υγρός υδράργυρος πρέπει να σταθεροποιηθεί. Το έργο αρχίζει όταν «δείτε» ότι είναι αδύνατο να αλλάξετε, ότι κι αν κάνετε.

Όταν ο παρατηρητής γίνεται σιωπηλός, ο Υδράργυρος σταθεροποιείται και το  παρατηρούμενο αρχίζει να αποκαλύπτεται. Υπάρχει όμως  ένα διάστημα κενού. Αν ο παρατηρητής έχει κρυσταλλωθεί έχει χάσει την ευαισθησία του. Αποκαλύπτεται μόνο ανοησία και ληθαργικότητα. Έρχεται στην επιφάνεια ο ασυνείδητος παρατηρητής (ανόητος και κουτός). Σ'αυτό το σημείο πολλοί εγκαταλείπουν το έργο.

Θέρμανσης : πειθαρχία της παρατήρησης. Χρειάζεται όμως πολύ θάρρος και ενέργεια

Αλχημική φλόγα : Να παρατηρείς την ίδια σου τη βλακεία, χωρίς να αγχωθείς και να αϊδιάσεις. Πολλοί σ'αυτό το σημείο γυρίζουν πίσω. Ο νους δραπετεύει προς τις τεχνικές και τις μεθόδους ελέγχου, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν θα αποκτήσεις ποτέ την αυτοπειθαρχία της παρατήρησης, την ενέργεια για να παρατηρήσεις αυτό που είναι. Εαν είμαι χαζός είμαι χαζός και μπορώ να είμαι αυτό χωρίς να ντρέπομαι ή να μου δημιουργείται σύμπλεγμα ενοχής ή κατωτερότητας. Αλλά ούτε να είστε υπερήφανοι λέγοντας: «Είμαι υπερήφανος που μπορώ να δω ότι είμαι χαζός!», γιατί έτσι κατασκευάζεται μια άλλη μορφή αναπλήρωσης. Το εγώ δεν μπορεί, ούτε ενδιαφέρεται να αποκαλύψει την αλήθεια, θέλει μόνο να επεκταθεί... 

(Δρ. Π.Κάουσικ : «Υπήρξα μαρξιστής, μελέτησα τη Βεδάντα, τον Βουδισμό Ζεν, τον Χριστιανισμό, τον μυστικισμό, τον σουφισμό και μια μέρα ξαφνικά αντιλήφθηκα ότι είχα μόνο μια επιφανειακή πληροφόρηση και ότι δεν ήξερα απολύτως τίποτα. Τότε έγινα σιωπηλός. Έγινα κουτός, αμαθής. Το να βλέπεις την σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου και να παραμένεις σ'αυτήν είναι θέρμανση, είναι η πειθαρχία της παρατήρησης».)

Ερμητικό κλείσιμο :  Κανένας ατμός δεν πρέπει να εξέρχεται. Εάν υπάρχει ένα άνοιγμα στο δοχείο δεν θα πραγματοποιηθεί η μεταμόρφωση. Πως να σφραγίσουμε το δοχείο; Με την ασάλευτη συγκέντρωση και προσήλωση στο Έργο. Σπάζουμε την σφραγίδα όταν για να κατευνάσουμε την σύγχιση και την ανησυχία μας πηγαίνουμε στο Μπαρ ή στον κινηματογράφο, ανάβοντας την τηλεόραση, σερφάροντας στο ίντερνετ, μαγειρεύοντας, διαβάζοντας κλπ. Οτιδήποτε είναι καλό αρκεί να μας απαλλάξει από το βάρος της συνειδητοποίησης. Στην πραγματικότητα όμως όλες αυτές οι διασκεδαστικές ασχολίες είναι ένας εχθρός, όταν χρησιμοποιούνται σαν αναισθητικό, γιατί μας εμποδίζουν να αλλάξουμε κάνοντας υποφερτή την κατάστασή μας. Ο κόσμος λέει πιστεύοντας ότι είναι μεγάλη σοφία ότι : «Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!». Αυτή η ελπίδα που δεν στηρίζεται στην κατανόηση και την προσπάθεια είναι ένα κοινό ναρκωτικό που αποκοιμίζει και μας κρατάει δέσμιους στην άγνοιά μας.  Κάθε Γκουρού, όσο φωτισμένος και να είναι δεν μπορεί να κάνει άλλο από να σας δείξει το μονοπάτι. Δεν μπορεί να υποστεί την θέρμανση στη θέση σας. Ένας πραγματικός δάσκαλος δεν θα προσπαθήσει ποτέ να μειώσει τη θερμότητα, εαν βλέπει αυτό που συμβαίνει. Όλοι μιλούν για μάντρα, μεθόδους διαλογισμού, προσευχές και διάφορα τελετουργικά, αλλά είναι όλοι τρόποι παρεμβολής στο πραγματικό, για να μην αντιμετωπίσουν αυτό που είναι. Δεν υπάρχει τρόπος να κατανοήσεις την πραγματικότητα, εκτός από το να είσαι απόλυτα με αυτήν και να παρατηρείς αυτό που διαστρεβλώνει την παρατήρηση. Ο διαστρεβλωτής διαλύεται με τη σωστή παρατήρηση και τότε απομένει αυτό που είναι.

Το νοητικό Πυρ επιδρώντας με τη θερμότητακαι την ακτινοβολία του κατακαίει τις «εικόνες» μέσα στην ανθρώπινη αύρα και τις εξαϋλώνει. Οι εικόνες μέσα στην ανθρώπινη αύρα μοιάζουν με πολαπλά κελύφη, των οποίων η ποιότητα προσδιορίζεται απότην πυκνότητα, τη σκληρότητα, την φωτεινότητα και την διαπερατότητα. Αυτά τα κελύφη παρεμβάλλονται ανάμεσα στην προσωπικότητα και τον Ανώτερο Εαυτό. Κάθε ροή και αντανάκλαση του Ανώτερου προς το κατώτερο διαφοροποιείται και αλλοιώνεται στο μέτρο και την ποιότητα που επιτρέπει και επιβάλλει το εικονογραφημένο αρχείο ( το μορφοποιητικό κέντρο του Γκουρτζίεφ). Η δημιουργία μιας άλλης ανώτερης σε ρυθμό και ποιότητα εικόνας και η τελική κατάλυση κάθε εικόνας (παραμένει η καθαρή πνευματική Ουσία),είναι οι σταθμοί στην εξελικτική ανθρώπινη πορεία. Τούτη η διαδικασία συνεπάγεται ένα αποτέλεσμα που η ανθρώπινη προσωπικότητα αντιλαμβάνεται είτε ως πόνο (ψυχονοητικό-φυσικό), είτε ως ψυχική χαρά που φέρνει αγαλλίαση.

 Ο Σιωπηλός Παρατηρητής ή ο Φύλακας της Σιωπής ή ο Φύλακας Άγγελος :

Είναι ο εκπρόσωπος του Ανώτερου Εαυτού, ο οποίος, στέκοντας στο κατώφλι του Ανώτερου και παρατηρώντας το κατώτερο, γίνεται ο μεταλλάκτης της ανώτερης πύρινης ενέργειας σε παλμούς λιγώτερο δυναμικούς, ώστε να ακτινοβολούν την ανθρώπινη διάνοια χωρίς να την κατακαίουν και να την καταστρέφουν. Προσπαθεί να στείλει στο βυθισμένο στην ύλη άνθρωπο το μήνυμα από τον Ανώτερο Εαυτό, το οποίο ακούγεται σαν φωνή που πηγάζει από την ανθρώπινη εσωτερική ύπαρξη (φωνή της Συνείδησης ή και φωνή της σιγής). Αντιστοιχεί στη Θεοσοφική «Άντακχαράνα», τη γέφυρα που ενώνειτο κατώτερο με το ανώτερο νοητικό.

Ο κοινός ανθρώπινος νους είναι διασπασμένος, μια άμορφη μάζα.Δεν έχει μορφή, ούτε ατομικότητα. Ένα διασπασμένο πολυπρόσωπο εγώ, χωρίς πραγματική υπόσταση. Εγώ είμαι μια μπερδεμένη μάζα συναισθημάτων, σκέψεων, ενστίκτων, συνηθειών και ερεθισμάτων. Κάθε μέρος του εαυτού είναι σε σύγκρουση με όλα τα άλλα μέρη. Το να δημιουργήσουμε μια ολοκλήρωση ή μια εξατομίκευση σημαίνει να μεταμορφώσουμε τον ψυχισμό, να δημιουργήσουμε μια άνιμα (ψυχή). Λίγοι έχουν μια ψυχή. Και όμως, ενδιαφερόμαστε για την μετενσάρκωση, το κάρμα και το ένα κομμάτι το άλλο για να βρεί μια απάντηση.. Αλλά πριν κατανοήσουμε τι σημαίνουν η μετεμψύχωση, η ζωή και η αγάπη,είναι ουσιαστικό να ολοκληρώσουμε την ατομικότητά μας. Αυτή η ολοκλήρωση είναι ακριβώς το πρώτο βήμα της Αλχημείας.

 EΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1) Καρλ Γιουνγκ : Ροζάριουμ Φιλοσοφόρουμ, Εκδ.Σπαγειρία

2)Marie-Luise Von Franz : Αλχημεία, Ψυχολογική ερμηνεία και συμβολισμός, εκδ. Ιάμβλιχος

3) Μιχαήλ Σεντιβόγκιους : Το Νέο Φως της Αλχημείας

4) Αλχημεία : Εκδ. Αρχέτυπο

5) Gareth Knight : Μάγοι και Αλχημιστές, εκδ. Ιάμβλιχος

6) Καρλ Γιουνγκ : Το Μυστικό του Χρυσού  Λουλουδιού, εκδ. Σπαγειρία

7) Fulcanelli, Le Mystere des Cathedrales,Brotherhood of Life

8) Fulcanelli : Dimore Filosofali, Edizioni Mediteranee

9) Martin S. Alchemy and Alchemists,,No Exit Press

10) C.Jung : Psychology and Alchemy

11) Berthelot M., Οι Αρχαίοι Έλληνες Αλχημιστές και η Γένεση της Αλχημείας

εκδ.Κοροντζής

12) J.Evola : The Ermetic Tradition, Inner Traditions

13) Jacques Sadoul : Il Tesoro degli Alchimisti  

14) Artephius : Traite de la Pierre philosophale, 1612

15) Geber : La somme des perfections du Magistere, 1682

16) Agricola G. De Re Metallica, 1556

17) Basilio Valentino : Le Char de Triomphe de l'Antimoine, 1604

18) Raimondo Lullo : DE Alchimia, 1546

19) O Χημικός Γάμος του Χριστιανού Ροδόσταυρου, εκδ. Ιάμβλιχος

20) Henderson J. Trasformation of the PSYCHE.Brunner-Routledge

21)Roob A. Alchemy and Mysticism, Taschen

22) SPLENDOR SOLIS

Από etarcos @ Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009 6:59 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μεγάλο έργο , υδράργυρος-θείο , φιλοσοφική λίθος , fulcanelli , τετρακτύς , αλχημικός χρυσός , αλχημεία

Την Τετάρτη 29 Απριλίου και ώρα 20.30-22.30 θα γίνει η παρουσίαση με θέμα : "Ο Χρυσός των Αλχημιστών" στην "Αρμονική Ζωή", Γρίβα 23, στο Χαλάνδρι.

Η ομιλία θα αποκαλύψει την ψυχολογική και πνευματική ερμηνεία των τριών φάσεων της Αλχημικής Μετουσίωσης.

« Τι μπορώ να σου πω παιδί μου; Δεν έχω να σου πω, παρά αυτό : Δεν είμαι αυτός που γνώριζες, αλλά έχω βγει από τον παλαιό εαυτό για να κατοικήσω σ'ένα νέο σώμα άϋλο, δημιουργημένο από τη θεία χάρη.

Δεν έχω πια χρώμα, ούτε μορφή, ούτε μέγεθος : όλα αυτά μου είναι ξένα.

Τώρα παιδί μου μπορείς να με βλέπεις με τα φυσικά μάτια, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις τι είμαι εγώ...»

Corpus Ermeticum

Από etarcos @ Σάββατο, 11 Απριλίου 2009 6:14 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: aλχημική μετουσίωση , corpus ermeticum , αλχημικός χρυσός

Αγαπητοί φίλοι,

Στην αυγή του 2009 σας απευθύνω πνευματικό χαιρετισμό και σας ευχαριστώ για το θερμό ενδιαφέρον και την συμμετοχή σας στις εργασίες της Διαδικτυακής Ομάδας Αυτογνωσίας ( Δ.Ο.Α.) του" Club AYTOΓΝΩΣΙΑ"

Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι οι προτάσεις σας, και οι παρατηρήσεις σας  θα  μελετούνται σε βάθος και θα αποτελέσουν πολύτιμο οδηγό στη συνέχεια της πορείας μας.  Δυστυχώς μέχρι σήμερα, για οργανωτικούς λόγους, δεν στάθηκε δυνατό να ενεργοποιηθεί η Δ.Ο.Α..

Τώρα, όμως, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι αρχίζουν  οι διαδικτυακές εργασίες μας, όπως είχαν αναγγελθεί κατά το παρελθόν.

Όσοι δεν είναι ακόμη μέλη και θέλουν να εγγραφούν αρκεί να κάνουν μια αίτηση στο διαχειριστή του Club εξηγώντας και τους λόγους που τους παρακινούν να συμμετάσχουν.

                                                              Σας ευχαριστώ και καλή χρονιά

Ομάδα Αυτογνωσίας

Από etarcos @ Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009 4:43 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: club αυτογνωσίας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο 14ο Πανελλήνιο Συμπόσιο:

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009 /16:30-20:00
Κυριακή 01 Φεβρουαρίου 2009 / 11:00-17:00
στο Ξενοδοχείο PRESIDENT
Κηφισίας 43, Αμπελόκηποι με θέμα:

«Η Πνευματική Απάντηση στην Παγκόσμια Κρίση»

Οι Εισηγήσεις θα γίνουν από μέλη των Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων της «Κίνησης» και θα επακολουθήσει συζήτηση με το ακροατήριο.
Η "Κίνηση" έχει πραγματοποιήσει στα 14 χρόνια από την ίδρυση της 27 εκδηλώσεις σε διακεκριμένα Θέματα που απασχολούν τους σκεπτόμενους, χωρίς δογματισμούς, ανθρώπους.
Είσοδος : € 12,00 - Φοιτητικό € 6,00
(ένα εισιτήριο και για τις δύο ημέρες)
Πληροφορίες : 6944 34 44 50

Στο χώρο του Συμποσίου θα λειτουργήσει Έκθεση Βιβλίων

Χορηγός Επικοινωνίας «ΆΒΑΤΟΝ»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009 / 16:00 - 20:00

Στρογγυλή Τράπεζα με Συμμετοχή των Ακροατών

15:30-16:00 Προσέλευση

16:00-16:10 Εισαγωγή του Εκπροσώπου της Κίνησης  Μ.Βίνου

16:10-20:00 Στρογγυλή Τράπεζα με Συμμετοχή των Ακροατών
Συζητητές:
Γαβριήλ Σιμονέτος, Ασπασία Παπαδομιχελάκη, Θεόδωρος Βερβερής, Τεό Βράτολη-Βολχάουπτ,

Η συμμετοχή των ακροατών στην συζήτηση είναι αναγκαία και επιθυμητή


Κυριακή 01 Φεβρουαρίου 2009 / 11:00 - 17:00

Ομιλίες Εισηγητών - Ερωτήσεις Ακροατών

10:30-11:00 Προσέλευση

11:00-11:15 Εισαγωγή του Εκπροσώπου της Κίνησης Μ.Βίνου

11:15-11:45 Τάγμα Κρίνου & Αετού: Ανδρέας Προκοπίου
«Αναζητώντας τη Χαμένη Πνευματικότητα»

11:45-12:15 Ομάδα Αυτογνωσίας: Γιάννης Αυγουστάτος
«Η μετάβαση στον Επερχόμενο Πνευματικό Πολιτισμό»

12:15-12:45 Esoterica: Αμαλία Τσακίρη
«Η Κρίση σαν Εργαλείο Κατανόησης. Η Γνώση ως Οδός Ελευθερίας»

12:45-13:15 Έργο Λόγου Αγάπης: Γιώργος Κλειδαράς
«Το Κλειδί είναι η Αγάπη»

13:15-13:45 Διάλειμμα (cash bar στο χώρο του ξενοδοχείου)

13:45-14:15 Αρμονική Ζωή: Βίκυ Πενταγιώτη
«Η Δύναμη της Αλήθειας και της Πνευματικής Σιγουριάς σε Δύσκολες Στιγμές»

14:15-14:45 Ομακοείο: Σμάρω Κοσμαόγλου
«Η Συμβολή των Διδασκάλων στην Αντιμετώπιση των Παγκοσμίων Κρίσεων»

14:45-15:15 Κώστας Δούκας
«Αυτοοργάνωση: Κοινωνική Όψη της Ελεύθερης Δόμησης»

15:15-17:00 Προβολή Ταινίας Σχετική με το Θέμα, Συζήτηση με Ακροατήριο

Η «Κίνηση» διατηρεί το δικαίωμα μικρών αλλαγών στο πρόγραμμα.

Από etarcos @ Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008 8:12 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κρίση αξιών , Παγκόσμια Κρίση , οικονομικη κριση , πνευματικότητα , κίνηση

Αυτό που γνωρίζουμε ως επιθανάτια εμπειρία (Near Death Experience) έχει καταγραφεί από τα πρώτα κιόλας γραπτά μνημεία της ιστορίας. Το Θιβετανικό Βιβλίο των Νεκρών, από τον 8^ο π.χ. αιώνα, περιέχει μιαν εκτενή περιγραφή των διαφόρων σταδίων από τα οποία περνάει η ψυχή ύστερα από τον φυσικό θάνατο. Οι ομοιότητες των πρώτων σταδίων με εκείνα που περιέγραψε πρώτος ο ψυχίατρος Raymond Moody τo 1975 στο βιβλίο του «Η Ζωή μετά τη Ζωή», είναι εκπληκτικές. Το Αιγυπτιακό Βιβλίο των νεκρών αποτελεί λεπτομερή περιγραφή μιας επιθανάτιας εμπειρίας. Ξεκινάει με τη σκηνή της κρίσης, στη συνέχεια αποκαλύπτονται θεοί και ακούγονται φωνές. Συνεχίζει με ένα μεγάλο ταξίδι με βάρκα μέσα σε ένα σκοτεινό τούνελ και τελειώνει με την ένωση με ένα λαμπρό φως. Το τραγούδι των νεκρών των Αζτέκων μοιάζει επίσης με ποιητική παραλλαγή μιας επιθανάτιας εμπειρίας. Η Carol Zalisky, επιφανής θεολόγος στο Χάρβαρντ, έχει ανακαλύψει επιθανάτιες εμπειρίες σε ελληνικούς, ρωμαϊκούς και αιγυπτιακούς μύθους και θρύλους, όπως και της εγγύς ανατολής.

Η διήγηση του νεκραναστηθέντος Ήρα, στην πολιτεία του Πλάτωνα (614β), η προσωπική εμπειρία του αποστόλου Παύλου, όπως περιγράφεται στην Β΄ προς Κορινθίους επιστολή (12: 1-4), ο πίνακας του Ιερώνυμου Μπος, του δέκατου πέμπτου αιώνα, που λέγεται «Η Άνοδος στον Έβδομο Ουρανό» και οι εμπειρίες του Εmanuel Swedenborg, είναι μερικά μόνο παραδείγματα που ταιριάζουν θαυμάσια με τις διηγήσεις σύγχρονων ανθρώπων που έζησαν επιθανάτιες εμπειρίες.

Τα τυπικά χαρακτηριστικά αυτών των εμπειριών είναι, ως γνωστόν, τα εξής : Συνήθως ξεκινούν όταν οι άνθρωποι που τις βιώνουν ακούν γιατρούς να διαγνώσκουν τον θάνατό τους και στη συνέχεια νιώθουν γαλήνη, έλλειψη πόνου και αιωρούνται πάνω από το σώμα τους. Κατευθύνονται προς ένα τούνελ που διασχίζουν και φθάνουν σε ένα υπέρλαμπρο φως όπου συναντούν κάποια ουράνια όντα ή και αποθανόντα αγαπημένα πρόσωπα. Αφού δουν μια ανασκόπηση της ζωής τους επιστρέφουν απρόθυμα στο σώμα τους.

Μετά τον Moody πολλοί άλλοι επιστήμονες ερευνητές επιβεβαίωσαν αυτές τις παρατηρήσεις, ενώ η σχετική βιβλιογραφία είναι σήμερα τεράστια. Ενδεικτικά αναφέρω τους ψυχιάτρους Μπρούς Γκρέϊσον, Ιαν Στίβενσον και Ελίσαμπεθ Κούμπλερ Ρος, τον καρδιολόγο Μάϊκλ Σάμπομ, τον παιδίατρο Μelvin Morse, και τον καθηγητή της ψυχολογίας Keneth Ring. Μέχρι το 1980 μια έρευνα στις Η.Π.Α. έδειξε ότι περισσότεροι από 8 εκατομμύρια ενήλικες είχαν βιώσει επιθανάτιες εμπειρίες. Με τη βελτίωση των τεχνολογιών ανάνηψης αυτό το νούμερο τείνει να αυξηθεί σημαντικά.
Οι σκεπτικιστές αναζήτησαν εναλλακτικές επιστημονικοφανείς ερμηνείες των επιθανάτιων εμπειριών που δεν απαιτούσαν την προϋπόθεση της επιβίωσης της ψυχής μετά τον θάνατο. Έχουν προταθεί πολλές και ευφάνταστες. Ας δούμε τις σπουδαιότερες, καθώς και τον έλεγχο της επιχειρηματολογίας τους, όταν υπάρχει!..

Α) ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι Noyes και Kletti προώθησαν την θεωρία της αποπροσωποποίησης, με σκοπό την ψυχική άμυνα του ατόμου απέναντι σε ένα υψηλό κίνδυνο για την επιβίωσή του. Σύμφωνα με τα ψυχιατρικά διαγνωστικά κριτήρια, η αποπροσωποιητική διαταραχή συνίσταται σε επίμονες ή υποτροπιάζουσες εμπειρίες, κατά τις οποίες το άτομο αισθάνεται ότι αποσπάται από τις ψυχικές του διαδικασίες ή το σώμα του, σαν να είναι εξωτερικός παρατηρητής τους. Κατά την διάρκεια της εμπειρίας ο έλεγχος της πραγματικότητας παραμένει άθικτος..Είναι συχνή ως σύμπτωμα σε νευρολογικές, ψυχιατρικές και οργανικές παθήσεις. Στις περιθανάτιες εμπειρίες το άτομο βρίσκεται σε κώμα, ενώ το σύνολο των βιωμάτων είναι σταθερά πολύ διαφορετικό. Αποκλείεται να είναι ένας αμυντικός μηχανισμός γιατί υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει υποκειμενική αντίληψη του θανατηφόρου γεγονότος, όπως σε ένα ξαφνικό σταμάτημα της καρδιάς.

Η θεωρία του Ευσεβούς πόθου. Όπως παρατηρεί η Kubler Ross τα μικρά παιδιά θα πρέπει, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή να φαντάζονταν συνήθως τους αγαπημένους τους γονείς. Αντίθετα, εκτός αν ένας ή και οι δύο είναι νεκροί, βλέπουν άλλους πεθαμένους συγγενείς, ακόμα και εκείνους που δεν γνώρισαν στη ζωή! Τα άτομα είναι αδύνατο να έχουν όλα τις ίδιες επιθυμίες σχετικά με τη μεταθανάτιο ζωή. Και όμως η Ε.Ε. ακολουθεί με συνέπεια το ίδιο πρότυπο και τα ίδια ακριβώς στάδια ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, ηλικίας, θρησκείας, μορφωτικού επιπέδου και προηγούμενων πεποιθήσεων... Άλλες προτεινόμενες ψυχολογικές ερμηνείες που εύκολα καταρρίπτονται είναι εκείνες των ονείρων (παρείσφρηση της ονειρικής κατάσταση REM στην πραγματικότητα του ατόμου, καθώς ξυπνάει), της επαναβίωσης ενδομήτριων βιωμάτων και της αυτοσκοπικής παραίσθησης.

Β) ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

α) Αναισθητικά: Υπάρχουν μελέτες που επισημαίνουν ότι τα αναισθητικά εξουδετερώνουν τις Ε.Ε. ή τουλάχιστον τα άτομα δεν θυμούνται τέτοιες εμπειρίες. Πρέπει να αναφερθεί ότι σε αρκετά άτομα δεν χορηγήθηκε αναισθητικό και σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, δεν τους παρασχέθηκε καμία απολύτως ιατρική βοήθεια.

β) Εγκεφαλική ανοξία : Από πολλές έρευνες απεδείχθη ότι όσο το οξυγόνο στον εγκέφαλο ελαττώνεται παρατηρείται και ανάλογη προοδευτική σύγχιση των ατομικών και ψυχικών ικανοτήτων με βραδύτητα, ευερεθιστότητα και δυσκολία στη συγκέντρωση και τη μνήμη. Αυτές οι παρατηρήσεις έρχονται σε οξεία αντίθεση με τη διαύγεια της ψυχικής λειτουργίας και την επίγνωση που περιγράφεται από άτομα που είχαν Ε.Ε. Επί πλέον, η αλληλουχία των γεγονότων δεν απελευθερώνεται με την προοδευτική μείωση του οξυγόνου στον εγκέφαλο, μέχρις ότου προκαλείται κωματώδης κατάσταση.

γ) Αυξημένο διοξείδιο του άνθρακα (υπερκαπνία): Έχουμε περιστατικά με Ε.Ε. σε άτομα που λόγω της ανάνηψης το επίπεδο του αρτηριακού CO2 ήταν κατώτερο του φυσιολογικού..

δ) Άλλοι φαρμακολογικοί παράγοντες αδυνατούν να εξηγήσουν την πυρηνική εμπειρία. Στην πραγματικότητα οι ενδείξεις υπαγορεύουν ότι η χρήση φαρμάκων τείνει να συνδεθεί αρνητικά με τις Ε.Ε.

Γ) ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΕΣ Η ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

α) Μαζική απελευθέρωση ενδορφινών. Η μακράς διάρκειας δράση τους, παρόμοια με της μορφίνης, είναι μόνο αναλγητική και κατασταλτική. Στις Ε.Ε. παρατηρείται διαύγεια, ενώ ο πόνος επανέρχεται αμέσως μόλις τελειώσει η εμπειρία

β) Επιληψία του κροταφικού λοβού : Υπάρχει μια μορφή επιληψίας του κροταφικού λοβού, η οποία παρουσιάζει ψυχικά συμπτώματα που δεν ταιριάζουν καθόλου με τις Ε.Ε. Η Έρευνα του Seattle την δεκαετία του '80 με επικεφαλής τον παιδίατρο Melvin Morse ανακάλυψε μια περιοχή γύρω από τη σχισμή του Sylvius στον δεξιό κροταφικό λοβό, η οποία όταν διεγερθεί ηλεκτρικά, προκαλεί εμπειρίες, παρόμοιες με τις Ε.Ε. Μερικοί ερευνητές προτείνουν την περιοχή αυτή ως την έδρα της ψυχής στον εγκέφαλο. Σύμφωνα με τον Morse ο άνθρωπος γεννιέται με μια έμφυτη γενετικά κωδικοποιημένη δυνατότητα για εξωσωματικές εμπειρίες.

Όλες αυτές οι εναλλακτικές θεωρίες, που αναφέραμε πολύ συνοπτικά, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν :

1) Την συνάντηση με πεθαμένους συγγενείς για τους οποίους δεν γνώριζαν ότι πέθαναν.

2) Την λεπτομερή περιγραφή των συμβάντων κατά την διάρκεια του κώματος, τόσο μέσα στην αίθουσα ανάνηψης όσο και έξω από αυτήν, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση.

3) Την ικανότητα οπτικής αντίληψης κατά την διάρκεια των Ε.Ε. σε εκ γενετής τυφλούς!

4) Το ταυτόσημο των περιγραφών και των σταδίων της εμπειρίας, ακόμη και σε μικρά παιδιά

Η επιβίωση μετά τον θάνατο είναι στην πραγματικότητα η απλούστερη εξήγηση και μπορεί να ερμηνεύσει όλα αυτά τα φαινόμενα και τις εμπειρίες, χωρίς πρόσθετες, περίπλοκες θεωρίες που να ταιριάζουν σε κάθε χωριστή ομάδα φαινομένων.

Μεταξύ των συνεπειών αυτής της εμπειρίας ήταν μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση (πολλοί γίνονταν ιερείς ή προσέφεραν εθελοντική υπηρεσία σε ασθενείς στο τελικό στάδιο), μια αίσθηση ότι το άτομο δεν ήταν σε θέση να περιγράψει την ανείπωτη ομορφιά αυτής της επιθανάτιας εμπειρίας και μια δίψα για γνώση (πολλοί επέστρεψαν στο σχολείο ή στο πανεπιστήμιο). Ενισχύθηκε η πνευματική πλευρά της ζωής, ενώ συχνά ενεργοποιήθηκαν ή αφυπνίσθηκαν ορισμένες ψυχικές ικανότητες: π.χ. ορισμένα άτομα ανέπτυξαν την ικανότητα να θεραπεύουν ή απέκτησαν μια ενόραση για το παρελθόν ή το μέλλον. Σε άλλα ενισχύθηκε η τηλεπαθητική τους ικανότητα. Τέλος όλα ξεπέρασαν τον φόβο του θανάτου, απέρριψαν τις τυχόν προϋπάρχουσες αυτοκτονικές τάσεις και έβλεπαν τη ζωή ως ένα πεπερασμένο αλλά πολύτιμο δώρο, το οποίο έπρεπε να απολαμβάνουν και να προστατεύουν.

Τα άτομα βγαίνουν, κατά κανόνα, απ'αυτή την εμπειρία με την πεποίθηση ότι τα πιό σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι η αγάπη και η αυτογνωσία.

 

 

Οι δραματικές αλλαγές στην προσωπικότητα των ατόμων μετά μια Ε.Ε. συνοδεύεται, συχνά, από δυσκολία προσαρμογής στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον που τους αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και προκατάληψη. Ο Moody, ως ψυχίατρος, έχει αφιερώσει τα τελευταία χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας στην παροχή συμβουλών και υποστήριξης στα άτομα αυτά και στις οικογένειές τους. Η σωστή ενημέρωση, η κατανόηση της εμπειρίας και η συνάντηση με άλλα άτομα που είχαν Ε.Ε., συμβάλλουν στην ομαλή και δημιουργική επανένταξη.

Ο Keneth Ring καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο απώτερος σκοπός των επιθανάτιων εμπειριών είναι να δώσουν μια γερή εξελικτική ώθηση σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, έτσι ώστε να φθάσουμε σε ένα ανώτερο συνειδησιακό επίπεδο.

Προθανάτια οράματα

Ο Karlis Osis και ο Erlendur Haraldson είναι δύο ψυχολόγοι που έχουν διενεργήσει την πιο εκτεταμένη έρευνα στο πεδίο των προθανάτιων οραμάτων και έχουν ανακαλύψει τόσο πολλά κοινά στοιχεία με τις επιθανάτιες εμπειρίες, που να θεωρούν ότι πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο. Για παράδειγμα, ο ετοιμοθάνατος ασθενής που υποφέρει για πολλές μέρες, απαλλάσσεται ξαφνικά από τον πόνο και τη δυσφορία. Επίσης, τα προθανάτια οράματα περιλαμβάνουν συχνά οράματα άλλων κόσμων, καθώς και συζήτηση με νεκρά αγαπημένα πρόσωπα. Αυτά τα οράματα, που συγκέντρωσαν,συνέβαιναν συνήθως σε μη ναρκωμένους ασθενείς, που είχαν καθαρό νου λίγες ώρες προτού πεθάνουν. Ενώ οι παρενέργειες των επιθετικών θεραπειών κάνουν ανυπόφορο τον λίγο χρόνο που απομένει, στους ασθενείς σε τελικό στάδιο, μια προθανάτια εμπειρία αποτελεί ανακούφιση και εμψύχωση, τόσο για το άτομο που τη ζεί, όσο και για όσους βρίσκονται γύρω του. Τα οράματα αυτά επηρεάζουν θετικά και βοηθούν τους συγγενείς να επανακτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους και να βιώσουν το μοιραίο με γαλήνια αποδοχή. Αυτή η αίσθηση αγάπης και πνευματικότητας που δημιουργείται χαρίζει,όχι σπάνια, μια ανέλπιστη παράταση ζωής.

Για χιλιάδες χρόνια τα προθανάτια οράματα ήταν αποδεκτά ως αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας του θανάτου, προτού ο θάνατος περάσει στην απρόσωπη δικαιοδοσία του νοσοκομείου..Σήμερα, δυστυχώς, στους ασθενείς που έχουν προθανάτια οράματα χορηγούνται κατασταλτικά για να τους απαλλάξουν δήθεν από τον φόβο. Τίποτα απ'όσα διδάχτηκαν οι γιατροί στην ιατρική σχολή δεν τους έχει προετοιμάσει να κάνουν κάτι διαφορετικό. Αρέσκονται να πιστεύουν ότι έχουν τον έλεγχο της κατάστασης. Όταν κάποιος ασθενής αρχίζει να ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια τους, οι γιατροί μπορεί να νιώσουν αμήχανα, καθώς αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν ήττα. Το 90% των ανθρώπων που πεθαίνουν στα νοσοκομεία είναι βαριά ναρκωμένοι και βιώνουν μια ατελείωτη σειρά ανανήψεων και χορήγησης φαρμάκων, μέχρι που και ο πλέον επιθετικός γιατρός σηκώνει ψηλά τα χέρια και τότε η ψυχή αφήνεται να απελευθερωθεί..

Ο Geofffrey Gorer, αυθεντία στη θανατολογία, λέει ότι ο θάνατος έχει αντικαταστήσει το σεξ ως απαγορευμένο θέμα συζήτησης. Έρχεται κάποια στιγμή που ο γιατρός πρέπει να κλείσει την ιατρική του τσάντα, να βγάλει το στηθοσκόπιο από τα αυτιά και να ακούσει τον ασθενή του. Είναι βέβαιο ότι αντιμετωπίζοντας το μυστήριο του θανάτου,άμεσα, χωρίς τις παροπίδες των επαγγελματικών του γνώσεων, έχει πολλά να ωφεληθεί.

Επιθανάτιος συντονισμός

Τα επιθανάτια φαινόμενα δεν αφορούν όμως αποκλειστικά το θνήσκον άτομο, αλλά συχνά και κοντινά του πρόσωπα ειδικά αυτά που συνδέονται ψυχικά και πνευματικά μαζί του. Είναι γνωστή η διαίσθηση θανάτου κάποιου συγγενούς που μπορεί να βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση και λιγότερο γνωστός ο λεγόμενος «επιθανάτιος συντονισμός», που είναι ένα φαινόμενο κατά το οποίο ένα μέλος της οικογένειας ή ένα πολύ φιλικό πρόσωπο εγκαταλείπει προσωρινά το σώμα του, συνοδεύει τον άνθρωπο που πεθαίνει στο επόμενο επίπεδο, βλέπει όσα διαδραματίζονται, νιώθουν την γαλήνη και στη συνέχεια επιστρέφουν. Ο συντονισμός μπορεί να λάβει χώρα τόσο σε κατάσταση ύπνου όσο και σε εγρήγορση! Άλλες φορές δεν υπάρχει έξοδος από το σώμα, αλλά συμμετοχή στην ανασκόπηση ζωής και στα καθησυχαστικά οράματα του θνήσκοντα. Ο επιθανάτιος συντονισμός μπορεί να είναι συλλογικός, συμπεριλαμβάνοντας και επαγγελματίες του χώρου υγείας που συμπαρίστανται στους ασθενείς και να λαμβάνει χώρα μακριά από το σημείο θανάτου.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, χάρις στις έρευνες ορισμένων τολμηρών επιστημόνων άρχισε να κλονίζεται, όπως είδαμε, ο υλιστικός επιστημονισμός, στο θέμα των επιθανάτιων εμπειριών. Υπάρχει όμως πολύς δρόμος ακόμα, μέχρις ότου οι ανακαλύψεις αυτές να γίνουν ευρέως αποδεκτές και ακόμα περισσότερος για να βρουν πρακτική εφαρμογή στο νοσηλευτικό σύστημα. Το ιατρικό κατεστημένο έχει κατορθώσει να θεωρούνται οι επιθανάτιες εμπειρίες ένα αλλόκοτο γεγονός και όχι ο κανόνας. Προσπαθεί να πείσει τους ασθενείς ότι βλέπουν εφιάλτες και όχι ότι ζούν βαθιές εμπειρίες που τους συνδέουν με ολόκληρη την ανθρωπότητα. Είναι καιρός να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους βαριά άρρωστους ασθενείς και τον θάνατο γενικότερα. Για παράδειγμα, οι μονάδες εντατικής θεραπείας θα έπρεπε να είναι πιο φιλόξενες για τους επισκέπτες. Επίσης είναι σημαντικό να μιλάμε συχνά και με θετικό τρόπο στους ασθενείς που έχουν πέσει σε κώμα ή στους ετοιμοθάνατους, καθώς γνωρίζουμε πλέον ότι μπορεί να έχουν πολύ μεγαλύτερη συναίσθηση των όσων συμβαίνουν γύρω τους. Πρέπει να κάνουμε τις πνευματικές ανάγκες των ασθενών σύνηθες κομμάτι των καθημερινών ιατρικών επισκέψεων, όπως ακριβώς η λεπτομερής περιγραφή των εξετάσεων αίματος και ούρων. Δεν έχει σημασία το να αποδεχτεί το ιατρικό κατεστημένο τις επιθανάτιες εμπειρίες ως απόδειξη της ύπαρξης μεταθανάτιας ζωής. Έχει σημασία όμως να μην απορρίπτονται ως φαντασιώσεις του νεκροκρέβατου ή να μην κατηγοριοποιούνται ως εφιάλτες. Οι εμπειρίες αυτές είναι πραγματικές για το άτομο που τις ζει, έχουν πραγματικές συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους και θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ανάλογα ως θεραπευτικό μέσον.

Η κατανόηση των Ε.Ε. μπορεί να αποτελέσει ένα μεγάλο βήμα για να κλείσουμε το χάσμα μεταξύ επιστήμης και πνευματικότητας. Μια τέτοια σύγκλιση δεν θα μας ξαναγυρίσει πίσω σε παρωχημένες δογματικές αντιλήψεις, αλλά θα δώσει την ώθηση για ανάπτυξη και ολοκλήρωση, τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο.

Από etarcos @ Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008 11:51 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: raymond moody , επιθανάτιος συντονισμός , προθανάτια οράματα , περιθανάτιες εμπειρίες

  

Την πρώτη Οκτωβρίου αρχίζουν οι συναντήσεις της Ομάδας Αυτογνωσίας. Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν μπορούν να γράψουν στην διεύθυνση επικοινωνίας  ( Etarcos@pathfinder.gr ), επισυνάπτοντας ένα σύντομο βιογραφικό, καθώς και τα κίνητρά τους. Η Ο.Α. είναι ολιγομελής και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Η Ομάδα Αυτογνωσίας (O.A.) είναι μια ομάδα αναζητητών χωρίς αυστηρές αρχές και δόγματα, που πρεσβεύουν την ελεύθερη σκέψη και την υπεύθυνη δράση, ως απαραίτητες προϋποθέσεις της εσωτερικής έρευνας και της πνευματικής ανάπτυξης.

 

Η Ο.Α. εμπνέεται τόσο από φιλοσοφικο-ψυχολογικές παραδόσεις της Ανατολής (Βεδάντα, Γιόγκα, Ταοϊσμό, Βουδισμό Ζεν, Τάντρα, κ.λ.π.) όσο και της Δύσης (Πλατωνισμό, Νεοπλατωνισμό, Τέταρτο Δρόμο, Ανθρωπιστική-Υπερπροσωπική ψυχολογία, Ψυχοσύνθεση κ.α). Ως γνώμονα της πορείας της η Ο.Α. θεωρεί την αποτελεσματικότητα των μεθόδων και των τεχνικών , που εφαρμόζει χωρίς διάκριση.

Το κάθε μέλος εργάζεται για την προσωπική του ανάπτυξη και συμβάλλει στην ανάπτυξη των άλλων, μέσα από την άμεση επικοινωνία. Δίνεται έμφαση στη βιωματική εμπειρία και λιγότερο στα διάφορα θεωρητικά σχήματα που χρησιμοποιούνται μόνο ως γενικό πλαίσιο αναφοράς.  Ο καθένας συνεπώς, μπορεί να διατηρήσει ακέραιες τις πεποιθήσεις του, χωρίς να επηρεάζεται η εσωτερική εργασία της Ομάδας.        

 Η κατανόηση και η εναρμόνιση των στοιχείων της προσωπικότητας θεωρείται βασική προϋπόθεση για την πρόσβαση στα Εσωτερικά Πεδία.

 Κύριο μέσον αυτογνωσίας της Ομάδας αποτελεί η Αυτοπαρατήρηση, που το κάθε μέλος εξασκείται να εφαρμόζει ομαδικά, αλλά και ατομικά στην καθημερινότητα.

 Απόρροια της συνεπούς Αυτοπαρατήρησης είναι η διαλογιστική στάση ζωής, που αποτελεί απαραίτητη βάση για την επιτυχή εξάσκηση του διαλογισμού κάθε είδους. Στόχος δεν είναι η στείρα συσσώρευση πληροφόρησης, αλλά η ουσιαστική ενσωμάτωση της απλής σοφίας στο εδώ και τώρα. Ως εκ τούτου δεν προαπαιτείται μια εξειδικευμένη γνώση για να ενσωματωθεί κανείς στις εργασίες της Ο.Α.

Παράλληλα, δίνεται έμφαση στη  συνειδητή αξιοποίηση των καθημερινών προβλημάτων, που αντιμετωπίζονται ως ευκαιρίες για ψυχική και πνευματική ανάπτυξη.

Μέσα από τις δραστηριότητες της Ομάδας καλλιεργείται η φιλία και η αλληλεγγύη, ενώ παράλληλα προωθείται η συνεργασία με άλλες φιλοσοφικές ομάδες και μεμονωμένα άτομα, με σκοπό την προαγωγή των πνευματικών αξιών.

  Οι συναντήσεις της Ο.Α. πραγματοποιούνται σε εβδομαδιαία βάση. Ενώ υπάρχει νοηματική      συνέχεια, κάθε συνάντηση χαρακτηρίζεται από μια σχετική αυτοτέλεια, που επιτρέπει την άνετη παρακολούθηση.

Από etarcos @ Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008 8:00 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: διαλογιστική κατάσταση , ομάδα αυτογνωσίας , αυτοπαρατήρηση , εδώ και τωρα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ Η "Κίνηση Φιλοσοφικών και Μεταφυσικών Ομάδων Για Ελεύθερη Πνευματική Έκφραση" σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στο
1ο της Συμπόσιο στη Θεσσαλονίκη την:

Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2008
στην Αίθουσα Συνεδρίων του Κέντρου Μακεδονικών Σπουδών, Ν. Γερμανού 1 στον 6ος όροφος από 10:00 έως 16:00 με θέμα:
«Το Μυστήριο της Ζωής και του Θανάτου»
Οι Εισηγήσεις θα γίνουν από εκπροσώπους των ομάδων και θα επακολουθήσει συζήτηση με το ακροατήριο.
Επίτιμος προσκεκλημένος ο Καθηγητής αστροφυσικής Δρ. Μάνος Δανέζης που θα παρουσιάσει τη θέση της σύγχρονης επιστήμης στο θέμα.
Θα λειτουργήσει έκθεση βιβλίων. Η " Kίνηση" έχει πραγματοποιήσει στα 13 χρόνια από την ίδρυση της 26 εκδηλώσεις σε διακεκριμένα Θέματα που απασχολούν τους σκεπτόμενους, χωρίς δογματισμούς, ανθρώπους.
Η εκδήλωση της 12/10/2008 είναι η πρώτη παρουσία της στη Β. Ελλάδα.

Ώρα προσέλευσης : 09:30 -10:00 π.μ.
Είσοδος : € 10,00 -; Φοιτητικο € 5,00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ

09:30-10:00 Προσέλευση

10:00-10:10 Έναρξη: Μιχάλης Βίνος
Εισαγωγή του εκπροσώπου της Κίνησης

10:10-10:40 Δρ. Μάνος Δανέζης
«Θάνατος στο Μικρό-Μακρόκοσμο-;Πλάνη των αισθήσεων»
10:40-10:50 Ερωταπαντήσεις

10:50-11:05 Τάγμα Κρίνου και Αετού: Ανδρέας Προκοπίου
«Αναθεωρώντας το Θάνατο»

11:05-11:20 Ομάδα Αυτογνωσίας: Γιάννης Αυγουστάτος
«Περιθανάτιες εμπειρίες και η σημασία τους»

11:20-11:40 Διάλειμμα

11:40-11:55 Esoterika: Μιχάλης Βίνος
«Μια Ζωή πολλές πραγματικότητες»

11:55-12:10 Θεοσοφικό Κίνημα: Ασπασία Παπαδομιχελάκη
«Ύπνος και Θάνατος»

12:10-12:25 Κολλέγιο Μεταφυσικών Επιστημών: Τεό Βράτολη-Βολχάουπτ
«Ποιός δεν φοβάται το Θάνατο;»

12:25-13:40 Αρμονική Ζωή: Ηλίας Νατζέμυ
«Πώς να είμαστε έτοιμοι για το θάνατο όποτε συμβεί»

13:40-14:00 Διάλειμμα

14:00-14:15 Ομακοείο: Σμάρω Κοσμαόγλου
«Μεταθανάτια Στάδια της Ψυχής»

14:15-14:30 Επιστήμη της Πνευματικότητας: Γαβριήλ Σιμονέτος
«Επικοινωνία με το Υπερπέραν»

14:30-;14:45 Κέντρο Μεταφυσικής Ενημέρωσης: Ματούλα Μούγιου
«Αυτοκτονίες, Αιφνίδιοι Θάνατοι, Ατυχήματα»

14:45-;15:00 ISCON: Θεόδωρος Βερβερέλης
«Η ζωή προέρχεται από τη Ζωή»

15:00-;15:15 Σχολή Ροδόσταυρου: Κώστας Δούκας
«Θραύοντας τον κύκλο των Επενενσαρκώσεων»

15:15-;16:00 Ερωτήσεις -; Τοποθετήσεις -; Ανοιχτή Συζήτηση

Η «Κίνηση» διατηρεί το δικαίωμα μικρών αλλαγών στο πρόγραμμα.

Από etarcos @ Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008 7:57 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μυστηριο ζωησ θανατου , κινηση φιλοσοφικων ομαδων

Ένα αγόρι πρέπει να περάσει μια νύχτα μόνο στο δάσος, γιά να μπορέσει να γίνει βασιλιάς. Ενώ βρίσκεται στο δάσος, έχει ένα ιερό όραμα. Μέσα στη φωτιά που είχε ανάψει του παρουσιάζεται το Ιερό Δισκοπότηρο (Graal), σύμβολο της θείας χάρης, και μια φωνή του μιλάει, λέγοντας : « Εσύ θα γίνεις ο φύλακας του Ιερού Δισκοπότηρου, για να μπορείς να θεραπεύεις τις καρδιές των ανθρώπων» .

Αλλά το αγόρι καταβάλλεται από ένα όραμα εξουσίας, δόξας και ομορφιάς.

Σε αυτή την κατάσταση πλήρους έκστασης, για μια στιγμή αισθάνεται όχι πια ένα απλό παιδί, αλλά ένα ακατανίκητο ον, σαν Θεός!

Και έτσι κινείται προς τη φωτιά για να αποσπάσει το Ιερό Δισκοπότηρο.

Αλλά το Δισκοπότηρο εξαφανίζεται και τα χέρια του παγιδευμένα στη φωτιά καίγονται. Με το πέρασμα του χρόνου, το αγόρι μεγάλωσε και οι πληγές του έγιναν ακόμη πιο βαθιές, μέχρι τη μέρα που η ζωή του έχασε κάθε νόημα. Δεν είχε πια εμπιστοσύνη ούτε στον εαυτό του, ούτε στους ανθρώπους. Δεν ήταν ικανός ούτε να αγαπήσει, ούτε να αισθανθεί αγαπημένος.

Έτσι κουρασμένος από αυτή την οδυνηρή ζωή, άρχισε να μαραζώνει όλο και περισσότερο. Θέλοντας να ξεγελάσει τον πόνο του,πήγαινε συχνά για ψάρεμα σ'ένα ποτάμι κοντά στο κάστρο του. Αρρωσταίνοντας αυτός, και ολόκληρο το βασίλειό του αρρώστησε, γεγονός που έσπειρε τον πανικό στο λαό, που κινητοποιήθηκε για να βρει το μόνο πράγμα, ικανό να τον θεραπεύσει : το Ιερό Δισκοπότηρο.

Μια μέρα ένας "τρελός" έφθασε στο κάστρο. Συναντά τον βασιλιά αλλά , μέσα στην απλότητά του νου του, βλέπει μονάχα έναν άνθρωπο που υποφέρει. «Τι σε βασανίζει φίλε μου;» ,τον ρωτά. Ο βασιλιάς του απαντάει : « Διψώ. Χρειάζομαι λίγο νερό για να δροσίσω το στόμα μου». Ο "τρελός" παίρνει μια κούπα που ήταν δίπλα στο κρεβάτι, την γεμίζει με νερό και την δίνει στο βασιλιά. Μόλις αυτός άρχισε να πίνει, αντιλαμβάνεται ότι οι πληγές του θεραπεύονταν. Κοιτάζει τα χέρια του και αντιλαμβάνεται ότι κρατάει αυτό που όλη του τη ζωή είχε αναζητήσει : το Ιερό Δισκοπότηρο. Τότε, γυρίζει προς τον τρελό και τον ρωτάει : « Πώς κατάφερες να βρεις αυτό που οι έμπιστοι και θαρραλέοι άντρες μου δεν μπόρεσαν να μου το φέρουν; »

Και ο τρελός του απάντησε : « Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι διψούσες, αυτό είναι όλο».

Από etarcos @ Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008 7:03 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: graal , ιερό δισκοπότηρο , βασιλιάς ψαράς , τρελός

Οι μεγάλοι θεμελιωτές των πνευματικών παραδόσεων προσέφεραν μόνο καθαρή διδασκαλία ανάτασης και απελευθέρωσης της ψυχής από τα δεσμά της άγνοιας και του φόβου.Το ιερατείο είναι εκείνο που αργότερα επινόησε τη δογματική και τη λειτουργική. Η Εσωτερική επιστήμη εξωτερικά προσαρμόζεται στις ανάγκες των διαφόρων εποχών και φυλών. Κάθε ποιότητα, ή ακτίνα, που εκπορεύεται από τα πνευματικά πεδία, εξωτερικεύεται για να επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη εξελικτική φάση της ανθρωπότητας. Οι αγνοούντες τον Κοσμικό Νόμο επικεντρώνονται αποκλειστικά στις διαφορές των πνευματικών εκφράσεων,χωρίς να μπορούν να συλλάβουν την αρμονική ανελικτική Σύνθεση που ενσαρκώνουν αυτά τα περιοδικά Κύματα Ζωής. Εξωτερικά οι διαφορές ίσως φαντάζουν αγεφύρωτες. Κάθε παράδοση έχει αναπτύξει την δική της ορολογία, τις δικές της τεχνικές, σύμβολα και θεωρητικά πρότυπα. Τα μονοπάτια είναι πολλά,η κορυφή όμως είναι η ίδια! Η διεύρυνση της συνείδησης και η αποκάλυψη του Αιώνιου και Πραγματικού πίσω από το φαινομενικό και το παροδικό είναι κοινή σε όλες τις παραδόσεις,όπως κι αν το εκφράζουν.

Στην εποχή μας τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα της συνεργασίας και της συσπείρωσης των δυνάμεων, ενώνονται σε μεγάλους και ισχυρούς οργανισμούς. Οι πνευματικές δυνάμεις που μέχρι σήμερα ζούσαν απομονωμένες και στο περιθώριο της κοινωνικής σκηνής, αρχίζουν σιγά-σιγά να αναλαμβάνουν εμφανείς ενωτικές πρωτοβουλίες. Για να εγκαινιασθεί και να εδραιωθεί ο Νέος Υδροχοϊκός πολιτισμός, όλοι οι άνθρωποι της καλής θέλησης πρέπει να δώσουν τα χέρια και να μάθουν να συνεργάζονται εποικοδομητικά ξεπερνώντας την ενδοστρέφεια και τις εγωιστικές διαχωριστικές τάσεις. Αν κατά το παρελθόν ο βασικός στόχος της Εσωτερικής Έρευνας ήταν κυρίως ατομική υπόθεση (σκοπεύοντας στην προσωπική τελείωση και σωτηρία), σήμερα ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι μιας κοσμοϊστορικής Μύησης.

Θα ήταν ευχής έργο να καθιερωθεί παγκόσμια ημέρα "Πνευματικής Ενότητας", ως μια συνεισφορά στην ενίσχυση αυτής της Ενωτικής Σκεπτομορφής που αρχίζει πλέον να κρυσταλλώνεται σε όλο τον πλανήτη, παρασύροντας όλα τα εμπόδια και τις αντιστάσεις. Οι φθαρμένοι κοινωνικοί θεσμοί και οι νεκρές ιδεολογίες του παρελθόντος δεν είναι σε θέση να αντικρούσουν το επερχόμενο πνευματικό ρεύμα.

Στην πνευματικότητα της εποχής που αναδύεται δεν υπάρχει θέση για το δογματισμό, τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία. Η ρητορική κενολογία και η καπηλεία γνώσεων χωρίς βιωματικό αντίκρισμα θα τεθούν στο περιθώριο. Η κοινή γλώσσα της καρδιάς θα φέρει και πάλι κοντά τους απογόνους της Βαβέλ, για να γκρεμίσουν τους πύργους του εγωισμού και της ματαιοδοξίας. Αναγγέλλεται από τώρα η Νέα Πνευματικότητα σαν μια Τέχνη Ζωής που ανακαλύπτει το ιερό στο κάθε τι και που δεν φοβάται μήπως μολυνθεί από την καθημερινότητα,αντίθετα την εξαγνίζει και την καθαγιάζει. Δεν θα επιβληθεί ούτε με τη βία, ούτε με διατάγματα,ούτε με επιχειρήματα. Θα επιβεβαιωθεί ανεπιφύλακτα μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που θα την υποδεχθούν με ανακούφιση.Έρχεται σαν την άνοιξη και το πολύχρωμο άνθισμα των ψυχών, αποτελεί την τρανή απόδειξη της παρουσίας της. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τον ερχομό της, αλλά είναι στο χέρι μας να επισπεύσουμε την εμφάνισή της, ανοίγοντας τον δρόμο και αφαιρώντας τα εμπόδια που η άγνοια ύψωσε.

Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Ενωτική αυτή προσπάθεια δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην ανθρώπινη έμπνευση και πρωτοβουλία. Σε υψηλότερα εσωτερικά πεδία συντελείται μια μεγαλειώδης συνεργασία ανάμεσα σε γραμμές ανάπτυξης που είχαν μείνει διαχωρισμένες επί αιώνες.Η δημιουργία σωστών συνδέσεων ανάμεσά μας και η εξάλειψη της αντιπαλότητας και των παρανοήσεων,υλοποιεί ένα είδος δικτύου που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις για τη διοχέτευση της φωτεινής επιρροής τους. Τώρα που τα κομμάτια του "σπασμένου καθρέπτη" της Αλήθειας αρχίζουν να βρίσκουν τη θέση τους ,το ένα δίπλα στο άλλο,το Όραμα του Μεγάλου Σχεδίου (του οποίου αποτελούμε όλοι μέρος) γίνεται μέρα με τη μέρα και πιο φανερό.

Από etarcos @ Κυριακή, 25 Μαΐου 2008 8:54 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: τέχνη ζωής , μεγάλο σχέδιο , ημέρα ενότητας , πνευματική ενότητα , νέα πνευματικότητα

Διανοητική ή Ορθολογιστική νοημοσύνη είναι η νοημοσύνη που χρησιμοποιούμε για να επιλύσουμε προβλήματα στρατηγικής ή λογικής. Οι ψυχολόγοι επινόησαν τεστ για την αξιολόγησή της και κατέταξαν τα άτομα σε βαθμίδες ευφυίας, ανάλογα με το ύψος του Δείκτη νοημοσύνης (I.Q.).

Στα μέσα της δεκαετίας του 90, ο Daniel Goleman δημοσίευσε έρευνες πολλών νευρολόγων και ψυχολόγων που έδειχναν ότι η Συναισθηματική Νοημοσύνη (E.Q.) είναι εξίσου σημαντική. Η συναισθηματική νοημοσύνη μας επιτρέπει να συνειδητοποιούμε τόσο τα δικά μας συναισθήματα, όσο και αυτά των άλλων.

Ούτε η διανοητική ούτε η συναισθηματική νοημοσύνη, ξεχωριστά ή από κοινού, αρκούν για να εξηγήσουν πλήρως την πολυσύνθετη ανθρώπινη νοημοσύνη ή τον πλούτο της ψυχής. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης: ξέρουν τους κανόνες και μπορούν να τους ακολουθήσουν αλάνθαστα. Τα ζώα έχουν υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη: έχουν συναίσθηση των περιστάσεων και γνωρίζουν ποια είναι η κατάλληλη αντίδραση. Ούτε οι υπολογιστές όμως, ούτε τα ζώα αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν οι κανόνες ή οι περιστάσεις αυτές ή αν θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι ή διαφορετικοί. Λειτουργούν μέσα σε συγκεκριμένα όρια, παίζουν ένα προκαθορισμένο παιχνίδι.

Τώρα, στην αρχή της νέας χιλιετίας, κάποια πρώτα επιστημονικά δεδομένα επιβεβαιώνουν αυτό που ανέκαθεν γνώριζαν οι μύστες και οι σοφοί, ότι υπάρχει και ένα τρίτο είδος νοημοσύνης, η Πνευματική Νοημοσύνη. Με αυτόν τον όρο εννοούμε την νοημοσύνη με την οποία αντιμετωπίζουμε και επιλύουμε προβλήματα ουσίας και αξίας. Τη νοημοσύνη με την οποία μπορούμε να τοποθετήσουμε τη ζωή και τις πράξεις μας σε ένα ευρύτερο, πλουσιότερο και βαθύτερο πλαίσιο. Η Πνευματική νοημοσύνη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωστή λειτουργία της διανοητικής και της συναισθηματικής νοημοσύνης.

Τα ανθρώπινα όντα είναι πνευματικά πλάσματα γιατί ωθούνται από την ανάγκη να υποβάλλουν θεμελιώδη ή υέρτατα ερωτήματα :<< Γιατί γεννήθηκα; Ποιό είναι το νόημα της ζωής μου ; Ποιός ο λόγος να συνεχίσω όταν νιώθω κουρασμένος, απογοητευμένος ή αποτυχημένος; Γιατί αξίζει τον κόπο;>>. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό μας γνώρισμα ότι ωθούμαστε από μια αποκλειστικά ανθρώπινη λαχτάρα να βρούμε νόημα και αξία σε κάθε μας εμπειρία. Διψάμε για κάτι που θα μας κάνει να θέσουμε υψηλότερους στόχους, για κάτι που θα μας οδηγήσει πέρα από τον εαυτό μας και από τους χωροχρονικούς περιορισμούς.

Μερικοί ανθρωπολόγοι και νευροβιολόγοι ισχυρίζονται ότι αυτή η επιθυμία για βαθύτερο νόημα και η δυναμική που συνεπάγεται έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του πρωτόγονου ανθρώπου, πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια, συντελώντας αποφασιστικά στη δημιουργία της συμβολικής φαντασίας, τη δόμηση της γλώσσας και την εντυπωσιακή ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Η πνευματική νοημοσύνη επιτρέπει στα ανθρώπινα όντα να δημιουργήσουν, να αλλάξουν τους κανόνες και να τροποποιήσουν τις περιστάσεις. Μας επιτρέπει να παίξουμε με τα όρια. Το γεγονός ότι είμαστε ολοκληρωμένα διανοητικά, συναισθηματικά και πνευματικά όντα το οφείλουμε στην ύπαρξη της πνευματικής νοημοσύνης. Στην ιδανική περίπτωση, τα τρία βασικά είδη νοημοσύνης λειτουργούν συνδυαστικά και αλληλοϋποστηρίζονται. Κάθε ξεχωριστό είδος όμως, έχει τη δική του περιοχή όπου υπερισχύει και μπορεί να λειτουργήσει ξεχωριστά. Αυτό σημαίνει ότι δεν βρισκόμαστε απαραίτητα σε χαμηλό ή υψηλό επίπεδο και στα τρία ταυτόχρονα.

Αρκετοί από τους πολυάριθμους νευρώνες στον ανθρώπινο εγκέφαλο συνδέονται μεταξύ τους με σειριακές αλυσίδες και κυκλώματα, ενώ πολλοί άλλοι συνδέονται στενά έως και με δέκα χιλιάδες νευρώνες σε νευρωνικά δίκτυα. Κανένας τύπος όμως οργανικής νευρωνικής σύνδεσης δεν συνδέει όλους τους νευρώνες του εγκεφάλου μεταξύ τους, ούτε τις διάφορες αλυσίδες νευρώνων. Ο εγκέφαλος αποτελείται από πολλά ανεξάρτητα «ειδικά συστήματα», μερικά από τα οποία επεξεργάζονται το χρώμα, άλλα τον ήχο, την αίσθηση της αφής και ούτω καθεξής. Πως κατορθώνει ο εγκέφαλος να συνθέτει τις ανόμοιες εμπειρίας αντίληψης μεταξύ τους; Ο Wolf Singer και ο Charles Gray μέσω πειραμάτων παρατήρησαν ότι όταν αντιλαμβανόμαστε ένα αντικείμενο, οι νευρώνες σε κάθε μεμονωμένο τμήμα του εγκεφάλου που συμμετέχει στην διεργασία, αυτή, παράγουν ταυτόχρονη ταλάντωση, σε μια συχνότητα ανάμεσα στα 35 και τα 45 Hz (κύκλους ανά δευτερόλεπτο). Νευρολογικές μελέτες σε άτομα που ασκούνται στο διαλογισμό ενισχύουν και επεκτείνουν αυτές τις θεωρίες της αντίληψης. Η εμπειρία της ενιαίας συνειδησιακής κατάστασης, όπως την περιγράφουν οι ευρισκόμενοι σε βαθύ διαλογισμό, συνοδεύεται από μια ενότητα νευρωνικών ταλαντώσεων. Η ανάπτυξη του μαγνητικού εγκεφαλογραφήματος, που επιτρέπει μια πιο λεπτομερή και σε ευρύτερη κλίμακα μελέτη, ανέδειξε τον ρόλο των σύγχρονων νευρωνικών ταλαντώσεων στη συχνότητα των 40 Hz, που συνοψίζονται στα ακόλουθα:

Α) Μεσολαβούν στη συνειδητή επεξεργασία των πληροφοριών ανάμεσα στη διανοητική και τη συναισθηματική νοημοσύνη.

Β) Είναι η πιθανότερη νευρωνική βάση για κάθε ενοποιημένη συνειδητή εμπειρία.

Γ) Αποτελούν τη νευρωνική βάση για την εμπειρία υπερβατικού επιπέδου.

Σε πρόσφατες νευρολογικές, ψυχολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες βρέθηκαν πολλές αποδείξεις που υποστηρίζουν ότι ο εγκέφαλος σχεδιάστηκε για να έχει υπερβατική διάσταση. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο νευροψυχολόγος Μichael Persinger και αργότερα ο νευρολόγος Ramachandran εντόπισαν την ύπαρξη ενός << θεϊκού σημείου >> στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το ενσωματωμένο αυτό πνευματικό κέντρο βρίσκεται ανάμεσα στους νευρωνικούς συνδέσμους, στους κροταφικούς λοβούς. Σε τομογραφίες που έχουν γίνει με εκπομπή θετικά φορτισμένων ποζιτρονίων, οι νευρωνικές αυτές περιοχές φωτίζονται κάθε φορά που τα υποκείμενα της έρευνας συζητούν για πνευματικά ή θρησκευτικά θέματα. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν ανάλογα με τις πολιτισμικές επιρροές. Οι Δυτικοί ανταποκρίνονται στη λέξη <<Θεός>>, ενώ οι βουδιστές και άλλοι, σε σύμβολα που εκφράζουν τα δικά τους πνευματικά πιστεύω.

Οι σύγχρονες ανακαλύψεις της Νευροψυχολογίας αμφισβητούν δύο χιλιάδες χρόνια Δυτικής φιλοσοφίας σχετικά με τη φύση του νου και τα τελευταία εκατό χρόνια θεωρίας γνωστικών επιστημόνων και νευροβιολόγων που έδιναν έμφαση στο ρόλο της αισθητηριακής πρόσληψης στον καθορισμό των γνωστικών γεγονότων ενώ θεωρούσαν τη συνείδηση δευτερεύον αποτέλεσμα της συμπεριφοράς, κάτι που ο επιστήμονας μπορούσε να αγνοήσει. Μας είπαν ότι η συνείδηση είναι η αντίληψη κάποιου πράγματος και ότι ο νους είναι ένας άγραφος πίνακας ή σύνολο από νευρώνες που μπαίνει σε κίνηση από τα ερεθίσματα που προσλαμβάνει από τα εξωτερικά ερεθίσματα. Η πρόσφατη έρευνα των Denis Pare και Rodolfo Linas για τις σύγχρονες νευρωνικές ταλαντώσεις στα 40 Hz δείχνει αντίθετα, ότι η συνείδηση είναι μια ενδογενής ιδιότητα του εγκεφάλου. Η ενδογενής συνείδηση μπορεί να τροποποιηθεί με ερεθίσματα από τον εξωτερικό κόσμο, ή μέσα από το ίδιο το περιεχόμενό της. Ένα απλό παράδειγμα υπερβατικού φαινομένου στη φύση, που είναι ανάλογο με τις νευρωνικές ταλαντώσεις των Pare και Linas, είναι ένας απόλυτα ήρεμος και διάφανος ωκεανός όπου σχηματίζονται κύματα. Το νερό του ωκεανού υπάρχει σε κάθε κύμα, είναι η ουσία κάθε κύματος, όταν όμως θεωρούμε το σκηνικό βλέπουμε μόνο τα κύματα. Αν ήμασταν τα κύματα, θα βλέπαμε μόνο τα άλλα κύματα και όχι τον ωκεανό, παρόλο που ίσως είχαμε κάποια βαθύτερη αίσθηση του ωκεανού μέσα μας.

Το ίδιο το σύμπαν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας τέτοιος γαλήνιος και διάφανος ωκεανός ενέργειας και κάθε ύπαρξη και ον ως κύματα. Αυτό περιγράφεται στην πιο εξελιγμένη φυσική του σύμπαντος, τη θεωρία του κβαντικού πεδίου.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, το σύμπαν και οτιδήποτε αυτό περιέχει αποτελείται από ενέργεια σε διαφορετικά επίπεδα διέγερσης. Οποιαδήποτε μορφή είναι μια διέγερση του κενού και όχι το ίδιο το κβαντικό κενό. Αυτό το είδος υπέρβασης που εκφράζεται με το κβαντικό κενό είναι παρόμοιο με εκείνο που περιγράφεται ως ΤΑΟ ή Σουνιάτα σε πολλά ταοϊστικά και βουδιστικά κείμενα. Η διέγερση του κβαντικού κενού είναι σαν τις χορδές μιας κιθάρας που πάλλονται ή ταλαντώνονται. Η αναλογία αυτή μας φέρνει πιο κοντά στον εγκέφαλο, που οι νευρώνες πάλλονται όταν διεγερθούν. Επιστρέφοντας στην παρομοίωση του ωκεανού, οι σύγχρονες αυτές ταλαντώσεις είναι ο ωκεανός του βάθους, ενώ οι συγκεκριμένες αντιλήψεις, σκέψεις, συναισθήματα είναι τα κύματα.

Η σύγχρονή φυσική εγκαταλείποντας τις Ευκλείδειες προκαταλήψεις μεταμορφώνει ριζικά την άποψή μας για τη σχέση νου και κόσμου. Υιοθετώντας την παν-περιεκτική αντίληψη του σύμπαντος δέχεται τη θεμελιώδη σύνδεση μεταξύ συνείδησης και φυσικού σύμπαντος. Έχουν προταθεί πολλοί πιθανοί μηχανισμοί για να εξηγήσουν τον ρόλο του νου ως οικοδόμου της πραγματικότητας. Ένας θεωρεί την ίδια την πραγματικότητα σαν ένα <υπερ-ολόγραμμα>, το οποίο δημιουργεί ο νους για τον εαυτό του και έτσι μπορεί να το τροποποιήσει. Ένας άλλος ότι ο νους μπορεί να δημιουργήσει ένα βιοβαρυτικό πεδίο, το οποίο είναι σε θέση να αλληλεπιδράσει και να μεταβάλλει το βαρυτικό πεδίο που κυβερνά την ύλη, σε όλες του της μορφές. Ένας τρίτος ότι ο νους μπορεί να λειτουργήσει σε περιοχές που βρίσκονται έξω από τον χωρόχρονο και να επιτελέσει φαινόμενα που φυσιολογικά φαίνονται απίθανα. Γνωστή από καιρό είναι και η θεωρία της συγχρονικότητας του Γιουνγκ με την υπόθεση της ύπαρξης ενός ψυχοειδούς παράγοντα που συνδέει τον ψυχικό με τον φυσικό κόσμο. Δεν είναι σκόπιμο να επεκταθούμε περισσότερο ...; Όποια και να είναι όμως η επιστημονική εξήγηση, αυτό που προέχει είναι να μη μείνουμε εγκλωβισμένοι στις φαντασμαγορικές υλικές εφαρμογές των δυνατοτήτων του νου, (κάτι που διαφημίζεται κατά κόρον στις μέρες μας), χάνοντας έτσι τον τελικό προορισμό του, που δεν είναι να κυβερνά το βασίλειο του κάτω κόσμου, της ύλης, αλλά να υψωθεί στο θείο βασίλειο του πνεύματος.

Τα κριτήρια μιας ανεπτυγμένης πνευματικής νοημοσύνης περιλαμβάνουν:

1) Ενεργή και αυθόρμητη προσαρμοστικότητα

2) Μεγάλο βαθμό αυτοσυνείδησης 3) Ικανότητα αντιμετώπισης της οδύνης 4) Ικανότητα έμπνευσης από οράματα και ιδανικά. 5) Την άρνηση πρόκλησης βλάβης στον συνάνθρωπο, στα ζώα και στη φύση γενικότερα. 6) Την τάση να βλέπεις τη σχέση ανάμεσα στα διαφορετικά πράγματα (ολιστική αντιμετώπιση) 7) Την τάση να αναρωτιέσαι πάνω σε θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα και να αναζητάς ουσιαστικές απαντήσεις. 8) Την ικανότητα που οι ψυχολόγοι αποκαλούν <<ανεξαρτησία πεδίου>>, να λειτουργείς ενάντια στη συμβατικότητα. 9) Το άνοιγμα στην υπερπροσωπική-υπερβατική ψυχολογική εμπειρία και τέλος 10) Την πλήρη Αυτοπραγμάτωση ή Αφύπνιση ή Φώτιση.

Η πνευματική νοημοσύνη δεν έχει συνεπώς απαραίτητα σχέση με τη θρησκεία. Δεν μας εκπλήσσει το εύρημα ότι πολλοί ανθρωπιστές και άθεοι έχουν υψηλή πνευματική νοημοσύνη και πολλοί θρησκευόμενοι χαμηλή. Έρευνες που έγιναν ήδη πριν από 50 χρόνια από τον ψυχολόγο Allport έδειξαν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πνευματικές εμπειρίες έξω από τους περιορισμούς του κατεστημένου των θρησκευτικών δογμάτων. Η πνευματική νοημοσύνη δεν εξαρτάται από τον πολιτισμό, ούτε από τις αξίες, αλλά δημιουργεί τη δυνατότητα να έχουμε αξίες. Δίνει στη θρησκεία υπόσταση (ίσως και νόημα ύπαρξης), αλλά δεν εξαρτάται από αυτήν.

Η πνευματική νοημοσύνη είναι η πυξίδα μας στις ακραίες καταστάσεις. Τα πιο έντονα υπαρξιακά προβλήματα της ζωής παρουσιάζονται έξω από το πεδίο του καθημερινού και αναμενόμενου, έξω από τους συμβατικούς κανόνες, πέρα από την εμπειρία του παρελθόντος, πέρα από εκείνο που ξέρουμε πως θα χειριστούμε. Στη θεωρία του χάους, το <<όριο>> είναι εκείνο το σημείο ανάμεσα στην τάξη και στο χάος, ανάμεσα στην οικεία αίσθηση του εαυτού μας και στην απόλυτη διάλυση.. Είναι το σημείο όπου μπορούμε να λειτουργήσουμε πιο δημιουργικά. Η πνευματική νοημοσύνη, η βαθιά διαίσθηση της ουσίας και της αξίας των πραγμάτων, μας καθοδηγεί όταν βρισκόμαστε στο «όριο». Είναι η συνείδησή μας. Στα εβραϊκά οι όροι συνείδηση, πυξίδα και «κρυμμένη εσωτερική αλήθεια « έχουν την ίδια ρίζα!

Η συλλογική πνευματική νοημοσύνη είναι χαμηλή στη σύγχρονη κοινωνία. Ζούμε σε έναν πολιτισμό που βρίσκεται σε πνευματικό λήθαργο και ο οποίος διακρίνεται για τον υλισμό, το συμφέρον, τον εγωκεντρισμό, την έλλειψη ουσίας και την ανυπαρξία αφοσίωσης. Η συλλογική αλλαγή δεν μπορεί παρά να περάσει από την ατομική. Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να βελτιώσουμε την προσωπική μας πνευματική νοημοσύνη, αφιερώνοντας χρόνο και ενέργεια στα θεμελιώδη ερωτήματα, αναζητώντας τη σχέση ανάμεσα στα πράγματα, φέρνοντας στην επιφάνεια το ουσιώδες και το αληθινό, στοχαζόμενοι πάνω στη φύση των παραισθήσεών μας, αποκτώντας περισσότερη αυτοσυνείδηση και εσωτερική ενότητα.

Από etarcos @ Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008 11:16 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: κβαντικό πεδίο , συναισθηματική νοημοσύνη , δείκτης νοημοσύνης , πνευματική νοημοσύνη , Συνείδηση

Πάνω σ'ένα βράχο, στην κορυφή του βουνού Σουμάνα κούρα, της νήσου Σρι Λάνκα, βρίσκεται, κατά την παράδοση το ίχνος της πατημασιάς του Γκοτάμα Βούδα. Το πραγματικό όμως ίχνος που ο ιστορικός Βούδας άφησε στον κόσμο είναι η διδασκαλία του, που έφθασε μέχρι τις μέρες μας μέσα από τα ιερά κείμενα. Μια εξαιρετική θέση ανάμεσα σ'αυτά τα κείμενα, που με φροντίδα φυλάσσονται δυόμισι χιλιάδες χρόνια, καταλαμβάνει και το Dhammapada. Αρχικά γραμμένο στη γλώσσα Πάλι,το Dhammapada (στα Σανσκριτικά ΝΤΑΡΜΑ ΠΑΝΤΑ) αποτελεί ένα από τα πολυτιμότερα πετράδια της Ανατολικής θρησκευτικής παράδοσης, δίπλα σε άλλα σπουδαία κείμενα, που ανήκουν σε διαφορετικές διδασκαλίες, όπως η Bhagavad-Gita και το Tao Te King. Η αξία αυτού του κειμένου υπερβαίνει τα όρια της συγκεκριμένης θρησκευτικής και φιλοσοφικής παράδοσης και αποκτά ένα παγκόσμιο χαρακτήρα στο χώρο της έκφρασης της ανθρώπινης πνευματικότητας. Τόσο για το ηθικό περιεχόμενο, όσο και για την έκταση του κειμένου, το Dhammapada μπορεί να θεωρηθεί μια σύνοψη της Νότιας Σχολής του Βουδισμού ή της λεγόμενης Χιναγιάνα (Μικρό Όχημα) και παρουσιάζει το πλήρες πανόραμα των ουσιαστικών του κατευθύνσεων. Το Νταμμαπάντα αναφέρεται στην πρώτη διδαχή του Βούδα που ασχολείται με το βασικό ανθρώπινο πρόβλημα του πόνου ( μέσα από τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: τον Πόνο, τη Γέννηση του Πόνου, το Τέλος του Πόνου και την υπέρβασή του μέσω της ευγενούς Οκταπλής Ατραπού.) Η Δεύτερη σχολή του Βουδισμού είναι η Μάχαγιάνα ( το Μεγάλο Όχημα) και παρουσιάζει τον ευγενή Δρόμο των Μποτισάτβα, που στηρίζεται στην αρχή του αλτρουϊσμού. Η τελείωση της Μαχαγιάνα έγινε με τη Βάζραγιάνα ( το Αδαμάντινο Όχημα) που με τις διδαχές της σχετικά με την άμεση αντίληψη της Πραγματικότητας δίδασκε την απόκτηση της Τελειότητας σε μία μόνο ζωή. Το Αδαμάντινο Όχημα αναπτύχθηκε και διατηρήθηκε κυρίως στο Θιβέτ.

Από λογοτεχνική άποψη το Νταμμαπάντα είναι ευχάριστο, κομψό και απέριττο, χωρίς το βάρος σχολαστικισμών, που κάνουν απρόσιτα πολλά παρόμοια κείμενα. Κατά συνέπεια δεν είναι μια έκθεση των τεχνικών και των μεθόδων, που παρουσιάζονται σε πιο εκτενείς κανόνες. Η χρονολογία σύνταξής του υπολογίζεται γύρω στο 246-377 π.χ. και αποτελείται από 423 στοίχους, που περιέχονται σε 26 μικρά κεφάλαια.

Ο όρος Dhamma Pada αποτελείται από δύο συνθετικά μέρη: Dhamma σημαίνει σοφία, αρετή, Λόγος, διδασκαλία.και Pada που μεταφράζεται ίχνος και μονοπάτι. Συνεπώς Dhammapada σημαίνει το μονοπάτι της Σοφίας, αλλά και το μονοπάτι της Διδασκαλίας. Oρισμένοι μεταφραστές προτιμούν τον όρο "πειθαρχία" (Discipline) αντί "διδασκαλία", που παρότι πιο ορθό είναι πολύ γενικό. Καμία πνευματική επίτευξη δεν είναι δυνατή χωρίς την τήρηση μιας σταθερής πειθαρχίας : στην σκέψη, στην έκφραση, στην πράξη. Η πειθαρχία στον Βουδισμό, που είναι κατ'εξοχήν πραγματιστική θρησκεία, πρέπει να απορροφηθεί σε τέτοιο βαθμό από αυτόν που "εισήλθε στο ρεύμα", ώστε να καταλάβει τη θέση του ψευδαισθησιακού "εγώ" ή Atta και να κάνει το άτομο ανίκανο να σκεφτεί να μιλήσει και να δράσει αντίθετα προς αυτήν. Αντίθετα, για να είμαστε ακριβείς, είναι ο μαθητής που πρέπει να απορροφηθεί στην Πειθαρχία, να διαλυθεί στο Dhamma η χωριστή προσωπικότητά του, ώστε να ταυτιστεί πλήρως μ'αυτήν στα πιο προχωρημένα στάδια της ολοκλήρωσης. Εξαφανίζεται έτσι το υποκείμενο και το αντικείμενο της διδασκαλίας σε μια αδιαχώριστη ενότητα.

Θα διαβάσουμε τώρα και θα σχολιάσουμε μερικούς στοίχους για να πάρετε μια ιδέα για το περιεχόμενο.

ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (πρώτο κεφάλαιο)

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

Ότι είμαστε είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας.

Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο.

Όταν ένας άνθρωπος μιλά ή δρά με ακάθαρτο (σκοτεινό) νου

ο πόνος τον ακολουθεί, όπως η ρόδα ακολουθεί το βώδι που σέρνει το καρότσι.

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

Ότι είμαστε είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας.

Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο.

Όταν ένας άνθρωπος μιλά ή δρα με καθαρό (αγνό, φωτεινό) νου

η χαρά τον ακολουθεί σαν σκιά.

Έχει ειπωθεί ότι οι ανατολίτες μυστικοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ψευδαίσθηση. Όχι μόνο το πιστεύουν αλλά γνωρίζουν ότι είναι Maya, ένα όνειρο. Αλλά όταν χρησιμοποιούν τη λέξη Samsara - ο τροχός του κόσμου, δεν εννοούν τον αντικειμενικό κόσμο που ερευνά η επιστήμη. Δεν αναφέρονται στον κόσμο των δέντρων, των ποταμών και των βουνών. Εννοούν την εκδοχή του κόσμου που κατασκευάζουμε μέσα στο μυαλό μας, τον τροχό του νου, που κινούμε ακατάπαυστα..

Υπαρχουν τρία είδη κόσμων: Ο εξωτερικός υλικός. Ο Βούδας δεν έχει τίποτα να πεί σχετικά μ'αυτόν γιατί δεν είναι ένας Albert Einstein.

Mετά υπάρχει ένας δεύτερος : ο κόσμος του νου, ο κόσμος που οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι και οι ψυχοθεραπευτές ερευνούν. Ο Βούδας έχει ένα μόνο πράγμα να πεί σχετικά μ'αυτόν : ότι είναι ψευδαισθησιακός, ονειρικός, ότι δεν είναι αληθινός.

Τέλος υπάρχει ένας τρίτος κόσμος : Η πραγματική εσωτερική μας υπόσταση. Ο Βούδας μας προσκαλεί να γνωρίσουμε τον αληθινό μας πρόσωπο, πίσω από τις μάσκες. Αλλά εμείς είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με τα παιχνίδια του νου ... Εάν δεν βοηθηθούμε ν'απαγκιστρωθούμε από το νου δεν θα καταφέρουμε να γνωρίσουμε τον τρίτο, τον πραγματικό κόσμο. Γι'αυτό και ο Βούδας αρχίζει τη διδασκαλία του με την παρατήρηση: είμαστε ότι σκεφτόμαστε. Αυτό είναι ο καθένας που ταυτίζεται με το νου του. Ότι είμαστε εγείρεται με τις σκέψεις μας. Φανταστείτε για μια στιγμή ότι όλες οι σκέψεις σταματούν ...τότε, ποιός είστε; Καμία απάντηση δεν θα δοθεί. Δεν μπορείτε να πείτε είμαι Έλληνας Ορθόδοξος ή καθολικός ή Μωαμεθανός κ.λ.π. Όλες οι σκέψεις έχουν σταματήσει. Δεν μπορείτε να πείτε ούτε το όνομά σας. Όλες οι γλώσσες έχουν εξαφανιστεί, έτσι δεν μπορείτε να πείτε σε ποιά χώρα ανήκετε, σε ποιά φυλή, σε ποιό έθνος. Όταν όλες οι σκέψεις σταματούν, τότε ποιός είστε; Ένα απόλυτο κενό, ένα μη-πράγμα (no-thigness), ένα τίποτα.

Εξαιτίας αυτού του γεγονότος ο Βούδας χρησιμοποίησε μια παράξενη λέξη κανείς δεν είχε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο. Οι μυστικιστές έχουν πάντα χρησιμοποιήσει τον όρο Εαυτός ή Ανώτερος Εαυτός ή Πνεύμα κ.λ.π. για να αναφερθούν στην εσώτερη υπόσταση του ανθρώπου.Ο Βούδας χρησιμοποίησε τον όρο "μη-εαυτός". Δεν χρησιμοποίησε τον όρο atman (ψυχή), αλλά τον αρνητικό όρο anatma (μη ψυχή). Έλεγε πως όταν ο νους σταματάει την κίνησή του δεν υπάρχει κανένας εαυτός, ούτε με το κεφαλαίο "Ε" ! Γίνεσαι Συμπαντικός, έχεις υπερπηδήσει όλα τα σύνορα του εγώ, είσαι καθαρή συνειδητότητα, αμόλυντη από οτιδήποτε. Είσαι απλά ένας καθρέπτης που δεν αντανακλά τίποτε.

Εαν κανείς θέλει πραγματικά να γνωρίσει ποιός πραγματικά Είναι, πρέπει να μάθει πως να σταματάει τις σκέψεις. Αυτή ακριβώς είναι η ουσία του διαλογισμού. Διαλογισμός σημαίνει να βγαίνεις έξω από το νου και να κινείσαι στο αγνό διάστημα του μη νου, εκεί όπου ευρίσκονται οι απόλυτες και αιώνιες απαντήσεις. Αυτή η κίνηση από το νου στο μη νου είναι το ιερό μονοπάτι, το Pada.

Σ'αυτό το σημείο πρέπει να κάνουμε ορισμένες διευκρινίσεις σχετικά με τον όρο " Νους"

Σύμφωνα με την Θεοσοφική και όχι μόνο παράδοση, το νοητικό στοιχείο του ανθρώπου ή Μάνας, διακρίνεται σε ανώτερο και κατώτερο. Το ανώτερο Νοητικό είναι η πύλη του Ανώτερου Εαυτού, το κατώφλι της Ανώτερης Τριάδας ή του Ουράνιου Ανθρώπου : που διακρίνεται σε Άτμα (ή Νιρβανικό), Βούδι (ή ενορατικό ή Χριστικό) και Ανώτερο Νοητικό.

Αυτά τα τρία στοιχεία αντιπροσωπεύουν τις 3 όψεις του θείου Λόγου: Θέληση-Σοφία-Ενεργός Νοημοσύνη. Το κατώτερο νοητικό ή κάμα-μάνας (νους των επιθυμιών) συνθέτει μαζί με το αστρικό σώμα ή συγκινησιακό και το αιθερο-φυσικό τον κατώτερο εαυτό, που προσκολάται και ταυτίζεται με το πρόσκαιρο και το πεπερασμένο. Καλυμμένη με τους κατώτερους φορείς της και με τις προκύπτουσες ιδιότητές της, η προσωπικότητα κινείται ωθούμενη από τις τάσεις ενδυνάμωσης και εξάπλωσης του εγώ. Στο Νταμμαπάντα το μεγαλύτερο εμπόδιο αναγνωρίζεται, φυσικά, στον κατώτερο νου, όμως σε πιο προχωρημένα στάδια και ο "ανώτερος νους" είναι ένας περιορισμός για την πλήρη απελευθέρωση ...

* Ο Πλωτίνος το ανώτερο νοητικό, που έχει ως αντικείμενο τον πλατωνικό κόσμο των Ιδεών, το ονομάζει "Νου", ενώ το κατώτερο νοητικό το αποκαλεί "διάνοια". Πάνω και πριν ιεραρχικά από τον πλωτινικό Νου βρίσκεται το Ένα που στέκεται στο κέντρο του Σύμπαντος και από την ακτινοβολία του οποίου δημιουργούνται τα διάφορα πεδία, τα οποία ποικίλλουν σε μέθεξη πνευματικής ουσίας, ανάλογα με την απόσταση που υπάρχει από την πηγή της εκδήλωσής τους. Κάθε πεδίο μοιάζει με καθρέπτη επάνω στον οποίο καθρεπτίζεται το προηγούμενο πεδίο και με τη σειρά του , τούτο το ενδιάμεσο θα καθρεπτιστεί στο επόμενο πεδίο. Το διαφορετικό ρυθμικό μέτρο που υπάρχει σε κάθε πεδίο προσδιορίζει την εικόνα που προκύπτει από τον αντικατοπτρισμό. Είναι γνωστός ο νόμος της φυσικής ότι το πάχος, η κυρτότητα ή η κοιλότητα του καθρέπτη παρουσιάζουν είδωλα, πολύ διαφορετικά από το καθρεπτιζόμενο αντικείμενο. Η αρχική ιδιότητα διαφοροποιείται, χωρίς όμως να εξαφανίζεται η πρωταρχική ουσία και ποιότητα.

Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινίσεις ας επιστρέψουμε στο κείμενό μας, με καλύτερη ελπίζω κατανόηση.

Eαν ένας άνθρωπος μιλά ή δρα με ακάθαρτο νου

ο πόνος τον ακολουθεί, όπως η ρόδα ακολουθεί το βώδι που σέρνει το καρότσι.

Εάν ένας άνθρωπος μιλά ή δρα με καθαρό νου

η χαρά τον ακολουθεί σαν σκιά.

Όταν ο Βούδας χρησιμοποιεί τη φράση "ακάθαρτο νου", μπορεί να παρανοηθεί. Δεν εννοεί "κακές σκέψεις", αλλά δράση μέσα στο επίπεδο του νου, γιατί όλος ο κατώτερος νους, όταν αποτελεί αφετηρία της δράσης, είναι ακάθαρτος, σκοτεινός! Καθαρότητα-διαύγεια, τότε, σημαίνει μη νους! Είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφράσει κανείς τα λόγια ενός Φωτισμένου γιατί χρησιμοποιεί τη γλώσσα με το δικό του τρόπο. Από τη μιά είναι υποχρεωμένος να στηριχτεί στην καθομιλουμένη και από την άλλη πρέπει να μεταδώσει μέσα από φθαρμένες φράσεις μια εξαιρετική εμπειρία!..Θα είχε ανάγκη να δημιουργήσει μια τελείως καινούργια γλώσσα, να εισαγάγει νέες έννοιες, αλλά τότε πόσοι θα τον καταλάβαιναν; Έτσι ο εκάστοτε Βούδας προσπαθεί να δώσει στις λέξεις το δικό του χρώμα, το δικό του άρωμα. Τα μπουκάλια είναι δικά μας, αλλά το κρασί είναι δικό του. Αυτά τα λόγια είναι η φωνή της σιγής. Μπορούν να μας αγγίξουν πραγματικά μόνο αν τα δεχτούμε σιωπηλά. Διανοητικά μπορούμε να τα καταλάβουμε, είναι πολύ απλές εκφράσεις, αλλά ακριβώς αυτή τους η απλότητα είναι το πρόβλημα της βαθύτερης κατανόησης, γιατί εμείς δεν είμαστε απλοί. <<Μακάριοι οι πτωχοί, δηλαδή οι απλοί, τω πνεύματι!>>... Για να κατανοήσεις την απλότητα χρειάζεσαι την απλότητα της καρδιάς, γιατί μόνο η απλή καρδιά μπορεί να συλλάβει την απλή αλήθεια. Ο φλύαρος νους φιλτράρει, αναλύει, ερμηνεύει, προβάλλει, συγκρίνει, παραμορφώνει και στο τέλος αυτό που μένει δεν είναι παρά καθ'εικόνα και ομοίωση. Κανείς δεν μπορεί να δεί εύκολα πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό ...

Η δυστυχία λοιπόν και η μιζέρια είναι η σκιά του ψευδαισθητικού νου των επιθυμιών. Υποφέρουμε γιατί κοιμόμαστε συνειδησιακά και βλέπουμε εφιάλτες. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να δραπετεύσουμε από τον πόνο ενώ παραμένουμε κοιμισμένοι. Τα όνειρα μπορούν να αλλάξουν μορφή, μπορεί να γίνουν ευχάριστα, αλλά παραμένουν όνειρα. Νους σημαίνει να μη γνωρίζεις ποιος είσαι και να προσποιείσαι ότι γνωρίζεις.

Με προσέβάλλε, με εκμεταλλεύτηκε, με μείωσε

Εαν καλλιεργείς τέτοιες σκέψεις θα ζεις μέσα στο μίσος και ποτέ δεν θα καταπραϋνθεί μέσα σου η εχθρότητα

Με προσέβαλλε, με εκμεταλλεύτηκε, με μείωσε

Εαν εγκαταλείψεις αυτές τις σκέψεις θα εξαφανιστεί από μέσα σου η εχθρότητα και θα ζήσεις σε αγάπη.

Με το μίσος ποτέ δεν καταπραϋνεται το μίσος

Μόνο η αγάπη (η μη εχθρότητα) διασκορπίζει το μίσος

Αυτός είναι ο Νόμος, αρχαίος και αιώνιος

Ais dhammo sanantano

Το μίσος υπάρχει μόνο σε συνάρτηση με το παρελθόν και το μέλλον. Η αγάπη υπάρχει στο παρόν. Αυτή είναι η ομορφιά και η ελευθερία της αγάπης. Δεν μπορείς να μισήσεις κάποιον στο παρόν. Υπάρχει μίσος μόνο εαν θυμάσαι το παρελθόν ή αν προβλέπεις το μέλλον. Το μίσος είναι μια αυτοεπιβαλλόμενη φυλάκιση : δένεσαι ασφικτικά μ'αυτόν που μισείς και σιγά-σιγά απορροφάς τις ιδιότητές του! Και το μίσος γεννά μίσος. Έτσι διαιωνίζεται και πολλαπλασιάζεται στον κόσμο η εκδικητικότητα, η καταστροφή και η βία. Μόνο η αγάπη μπορεί να εξουδετερώσει το μίσος. Αλλά ποιά αγάπη; Η αγάπη για την οποία μιλάει ένας Βούδας δεν είναι η κοινή αγάπη που έχει πάντα αναφορά και συμφέρον: αγαπάμε αυτούς που μας αγαπούν, που είναι καλοί μαζί μας, που μας παρέχουν αυτό που χρειαζόμαστε. Αυτού του είδους η αγάπη εύκολα μπορεί να μεταμορφωθεί σε μίσος, αν αλλάξουν οι συνθήκες. Η αληθινή αγάπη δεν σκέφτεται το χθες και το αύριο. Είναι ένα αυθόρμητο ξεχείλισμα χαράς, μακαριότητας, που μοιράζεται απλόχερα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς υπολογισμούς και χωρίς διακρίσεις. Ας μη προσπαθούμε άδικα να μιμηθούμε την Αγάπη, όσο βρισκόμαστε ριζωμένοι βαθιά στο κατώτερο νοητικό πεδίο. Αν αντίθετα ανέβουμε συνειδησιακά θα ανακαλύψουμε ότι η αγάπη είναι η φυσική ατμόσφαιρα των ανώτερων επιπέδων, που συνεχώς ακτινοβολεί ασχέτως αν δεν γίνεται αντιληπτή από όσους ζουν κάτω από τα σκοτεινά σύννεφα των υλικών τους επιδιώξεων. Πως μπορεί κανείς να ανέβει στο φως; Εγκαταλείποντας τις προσκολήσεις, γινόμενος σιωπηλός, χωρίς σκέψεις, συνειδητός, προσεκτικός, διαλογιστικός.

Η ζωή είναι πρόσκαιρη

Ενθυμούμενος αυτό πως μπορείς να αναλώνεσαι σε μικροπράγματα;

Η ζωή είναι τόσο σύντομη και μείς την ξοδεύουμε σε ανόητους καυγάδες.

Την ίδια ενέργεια που σπαταλούμε για καταστροφικές συγκρούσεις μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για ανώτερους σκοπούς : για αυτογνωσία και για τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου και πιο όμορφου κόσμου.

Όποιος κυνηγάει την (άμετρη) ευχαρίστηση των αισθήσεων

ξεριζώνεται και ανατρέπεται

όπως ένα λεπτό δεντράκι λιγίζει από τον άνεμο.

Όποιος είναι συνειδητός, ενάρετος (δυνατός) και μετρημένος

είναι σαν το βουνό που δεν ανατρέπεται από τον άνεμο.

Ο Βούδας λέει ότι αν εξαρτώμαστε από τις αισθήσεις παραμένουμε πολύ εύθραυστοι. Οι αισθήσεις δεν μπορούν να μας κάνουν δυνατούς, γιατί δεν αποτελούν μια σταθερή βάση. Είναι συνεχώς σε κίνηση, σε αλλαγή. Εαν καθοδηγήσαι από την αίσθηση της στιγμής θα είσαι σε συνεχή ταραχή γιατί οι αισθήσεις αλλάζουν ασταμάτητα κατεύθυνση και προτιμήσεις.

Ο Βούδας διδάσκει να εξαρτώμαστε από τη συνειδητότητα που κρύβεται πίσω από το παιχνίδισμα των αισθήσεων. Οι αισθήσεις είναι απλώς ένα παράθυρο στον κόσμο και αυτό πολύ περιορισμένο. Δεν αισθανόμαστε με τα αισθητήρια όργανα, αλλά με την επεξεργασία του ερεθίσματος στα αρμόδια κέντρα του εγκεφάλου. Όταν το κεντρικό όργανο βρίσκεται σε νάρκη από την γοητεία των αισθήσεων, τότε είμαστε σαν ένα ξερό φύλλο στη δύνη του ανέμου, σαν ένα πλοίο ακυβέρνητο, στο μέσον θαλασσοταραχής. Θα πρέπει συνεπώς να νεκρώσουμε τις αισθήσεις μας για να πετύχουμε την σταθερότητα; Κάθε άλλο! Θα πρέπει μάλλον να πνευματικοποιήσουμε τις αισθήσεις με την παρέμβαση της συνειδητότητας. Τότε η παγίδα μεταμορφώνεται σε εφαλτήριο εξέλιξης, χαρίζοντας στη ζωή το άρωμα, το χρώμα και τη ζωντάνια που λοίπει σε πολλούς αποστεωμένους ασκητές, που ακολουθούν το δρόμο της καταστολής και της απονέκρωσης.

Ο νομπελίστας Ινδός ποιητής Ρ.Ταγκόρ, από τα "Λυρικά Αφιερώματα" :

<< Η λύτρωση δεν είναι για μένα η άρνηση των εγκοσμίων. Νοιώθω το σφιχταγκάλιασμα της ελευθερίας μέσα σ'εκατομμύρια δεσμά ηδονής. Πάντα και πάντα, χύνεις τους δροσερούς κρουνούς του κρασιού Σου με τα μύρια χρώματα και μύρα, γεμίζοντας το χωματένιο αυτό ποτήρι ως τα χείλη. ..

Όχι ! Ποτέ δεν θα κλείσω τις πόρτες των αισθήσεών μου. Οι τέρψεις της οράσεως και της ακοής και της αφής θα φέρνουν μαζί τους και τη δική Σου τέρψη. Ναι, όλες οι αυταπάτες μου θα καούν και θα κάνουν μια φωτοχυσία χαράς, κι'όλοι οι πόθοι μου θα ωριμάσουν σε καρπούς αγάπης>>.

Ο Silo, ένας εν ζωή Αργεντινός Δάσκαλος στο βιβλίο του " Το εσωτερικό βλέμμα" γράφει σχετικά με τις απολαύσεις των αισθήσεων : << Εαν τρέχεις πίσω από την ευχαρίστηση αλυσσοδένεσαι στην οδύνη. Αλλά , εαν δεν καταστρέφεις την υγεία σου, απόλαυσε χωρίς αναστολές, όταν η ευκαιρία σου παρουσιάζεται>>. Σε ένα στοίχο του κειμένου διαβάζουμε την εξής επίγνωση, που είναι καθαρά επικουρική : Ο σοφός εγκαταλείπει μια μικρότερη απόλαυση για να αποκτήσει μια μεγαλύτερη χαρά. Προσέξτε ότι δεν λέει για μια μελλοντική χαρά σε κάποιο Παράδεισο! Ο Παράδεισος και η Κόλαση, όπως γνωρίζεται ξεκινάει από την Γη, με τις επιλογές μας!

Ένας σαμουράϊ επισκέφτηκε κάποτε τον Χακούιν, ένα δάσκαλο Ζεν, και τον ρώτησε: <<Υπάρχει παράδεισος; Υπάρχει κόλαση; Αν υπάρχει κόλαση και παράδεισος, που είναι οι πύλες; Ο Χακούιν τον ρώτησε << Ποιός είσαι; >> - << Είμαι αρχηγός των σαμουράϊ >> απήντησε αυτός. Ο Χακούϊν γέλασε και είπε : << Εσύ σαμουράϊ; Εσύ μοιάζεις με ζητιάνο! >>. Ο σαμουράϊ ξέχασε γιατί είχε έρθει. Η περηφάνεια του πληγώθηκε. Τράβηξε το σπαθί του κι ήταν έτοιμος να σκοτώσει τον Χακούϊν. Τότε ο Χακούϊν γέλασε και είπε : << Αυτή είναι η πύλη της κόλασης. Μ'αυτό το σπαθί, αυτό το θυμό, αυτό το εγώ, νάτη, ανοίγει η πύλη!>>. Αμέσως ο σαμουράϊ κατάλαβε και έβαλε το σπαθί πίσω στη θήκη του ...και ο Χακούϊν είπε: <<Νάτη, ανοίγει η πύλη του παραδείσου>>.

Όποιος θεωρεί αληθινό το ψεύτικο

και ψεύτικο το αληθινό

δεν θα φθάσει στην ουσία της ζωής και θα ζήσει με ψεύτικους σκοπούς (θα γεμίσει από επιθυμίες).

Η Αλήθεια Είναι : δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια από μέρους μας για να την εφεύρουμε. Η Αλήθεια πρέπει να ανακαλυφθεί, να αποκαλυφθεί. Η Αλήθεια δεν είναι ένα λογικό συμπέρασμα, δεν είναι αβασάνιστη πίστη, δεν είναι δανική γνώση. Είναι ύπαρξη, πραγματικότητα. Είναι μπροστά στα μάτια μας, αλλά η όρασή μας είναι θολή από όλα αυτά τα ψέματα, τις προκαταλήψεις, τις ιδεολογίες και τους δογματισμούς που μας έχουν εμποτίσει από την παιδική ηλικία. Ο αναζητητής για να ανακαλύψει την α-λήθεια, από πρώτο χέρι, πρέπει να "ξαναγεννηθεί", να αποτινάξει όλους τους αυτοματισμούς και τους προγραμματισμούς που του έχουν εμφυτευθεί. Μέσα από μια επιχείρηση "αποπρογραμματισμού" μπορεί να επανακτήσει τη χαμένη φρεσκάδα, την αθωότητα , την εγρήγορση και την καθαρή συνειδητότητα.

Όπως καταλαβαίνετε η φανατική προσκόληση σε μια οποιαδήποτε ιδεολογία ή φιλοσοφία της απελευθέρωσης, μπορεί να αποτελέσει ένα ακόμη παραπέτασμα καπνού που κρύβει την πραγματικότητα και την αντικαθιστά με νοητικά κατασκευάσματα. Αυτή είναι η "κατα φαντασία έρευνα", στην οποία είναι εύκολο να χαθεί κανείς ...;Η μόνη αλήθεια είναι η βιωμένη αλήθεια. Η αχόνευτη αλήθεια είναι ξένο σώμα. Λειτουργικά είναι ψέμα, για το συγκεκριμένο άτομο που την αναπαράγει επιπόλαια.

Δες το ψεύτικο ως ψεύτικο

το αληθινό ως αληθινό

κοίταξε μέσα στην καρδιά σου

ακολούθησε τη φύση σου

Ίσως σας φανεί παράξενο, αλλά όλες οι επιθυμίες ανήκουν στο νου και όχι στην καρδιά. Η καρδιά γνωρίζει μόνο το εδώ και τώρα. Δεν μπορεί να να χτυπήσει στο παρελθόν ή το μέλλον. Αντίθετα ο νους δεν είναι ποτέ στο παρών. Ο νους είναι το πρόβλημα.Η καρδιά είναι η λύση.Τα μικρά παιδιά λειτουργούν με την καρδιά, αλλά όσο μεγαλώνουν, η εκπαίδευση σπρώχνει το κέντρο τους στο κεφάλι. Ο νους παράγει ακατάπααυστα επιθυμίες, φιλοδοξίες, ανταγωνισμό. Δεν βρίσκει ποτέ ανάπαυση, δεν έχει κορεσμό.

Υπάρχει μια γνωστή σούφικη ιστορία : Ένας αυτοκράτορας έβγαινε από το παλάτι του για τον πρωινό του περίπατο, όταν συνάντησε ένα ζητιάνο. "τι θέλεις;" τον ρώτησε. Ο ζητιάνος γέλασε και είπε: "Ρωτάς, λες και μπορείς να εκπληρώσεις την επιθυμία μου!" Ο βασιλιάς προσβλήθηκε και είπε: "Και βέβαια μπορώ να εκπληρώσω την επιθυμία σου. Πες μου ποιά είναι".

Ο ζητιάνος είπε : "Ξανασκέψου το, πριν υποσχεθείς τίποτα." Ο ζητιάνος δεν ήταν ένας συνηθισμένος ζητιάνος. Ήταν ο δάσκαλος του αυτοκράτορα από την περασμένη του ζωή. Και σ'εκείνη τη ζωή, του είχε υποσχεθεί : "Θα έρθω και θα σε ξυπνήσω στην επόμενη ζωή σου. Αυτή τη ζωή έχασες την ευκαιρία, αλλά θα ξανάρθω". Μα, ο βασιλιάς το είχε ξεχάσει, τελείως. Ποιός θυμάται περασμένες ζωές ; Έτσι, επέμεινε. "Θα εκπληρώσω ό,τι μου ζητήσεις. Είμαι πολύ δυνατός αυτοκράτορας. Τι μπορείς να μου ζητήσεις, που να μην μπορώ να στο δώσω;
Ο ζητιάνος είπε : "Α, είναι πολύ απλή επιθυμία. Βλέπεις αυτή την κούπα; Μπορείς να τη γεμίσεις με κάτι; Βεβαίως! Είπε ο αυτοκράτορας και φώναξε έναν από τους βεζίρηδές του και του είπε: "Γέμισε την κούπα αυτού του ανθρώπου με χρήματα". Ο βεζίρης έφερε χρήματα, τα έριξε στην κούπα κι αυτά εξαφανίστηκαν αμέσως. Έριξε κι άλλα, κι άλλα, μα μόλις τα έριχνε, αμέσως εξαφανίζονταν. Και η κούπα του ζητιάνου έμενε πάντα άδεια. Μαζεύτηκε όλο το παλάτι. Στόμα με στόμα, τα νέα έφθασαν σ'όλη την πόλη και συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο πλήθος. Η εικόνα του αυτοκράτορα κινδύνευε. Είπε στους βεζίρηδες : Ακόμη κι αν χάσω το βασίλειό μου, δεν θ'αφήσω αυτό τον ζητιάνο να με νικήσει". Διαμάντια, μαργαριτάρια και σμαράγδια..τα θησαυροφυλάκιά του άδειαζαν. Η κούπα του ζητιάνου φαινόταν να μην έχει πάτο. Ό, τι κι αν έβαζαν μέσα, όλα, μα όλα, εξαφανίζονταν αμέσως. Έφτασε βράδυ κι ο κόσμος στεκόταν εκεί, σε απόλυτη σιωπή. Ο βασιλιάς έπεσε στα πόδια του ζητιάνου και παραδέχτηκε την ήττα του. Είπε : "Νίκησες. Αλλά, πριν φύγεις, πες μου, ικανοποίησέ μου την περιέργεια. Από τι είναι φτιαγμένη η κούπα σου;

"Ο ζητιάνος γέλασε και είπε : "Είναι φτιαγμένη από ανθρώπινο νου. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό..απλώς είναι φτιαγμένη από ανθρώπινη επιθυμία."

Ο Βούδας δεν λέει ακολούθησε τις γραφές, ούτε ακολούθησέ με. Δεν λέει ακολούθησε συγκεκριμένους ρόλους συμπεριφοράς. Δεν διδάσκει ηθικούς κανόνες, δεν προσπαθεί να δημιουργήσει ένα χαρακτήρα γύρω σου, γιατί όλοι οι χαρακτήρες είναι όμορφα κελιά φυλακών. Αντίθετα, σε ενθαρύνει ν'ακολουθήσεις τη φύση σου.Θέλει να γίνεις ικανός ν'ακούσεις την καρδιά σου και να πορευτείς ακολουθώντας τη φωνή της σιγής. Ο μόνος σκοπός του εξωτερικού Δασκάλου είναι να σε φέρει σ'επαφή με τον εσωτερικό Δάσκαλο. Τότε η αποστολή του τελειώνει. Η λειτουργία του Δασκάλου είναι ν'απελευθερώσει και όχι να υποδουλώσει το μαθητή.

Ακολούθησε τη φύση σου. Σημαίνει ακολούθησε το Dhamma. Ακριβώς όπως η φύση του νερού είναι να ρέει προς τα κάτω και η φύση της φωτιάς να υψώνεται προς τα άνω, έτσι υπάρχει μια φυσική ροπή μέσα μας, που μας δίνει κατεύθυνση όταν παραμερισθούν οι κοινωνικοί προγραμματισμοί που την διαστρευλώνουν. Η φύση μας είναι να κινηθούμε προς τον θεϊκό σπινθήρα που εδρεύει μέσα μας. Από ένα σημείο και μετά της πνευματικής αναζήτησης, η μαγνητική του έλξη είναι τόσο ισχυρή, που γίνεται η βασική προωθητική δύναμη του ανθρώπου, ικανή να παραμερίσει όλα τα εμπόδια στο δρόμο του.

Ένας νους που δεν αντανακλά τις σκέψεις (αλλά τις απορροφά) είναι μια επισφαλής σκεπή

Έτσι τα πάθη, σαν τη βροχή, πλημμυρίζουν το σπίτι.

Εαν όμως (ο νους) η στέγη είναι στεγανή, τότε υπάρχει προφύλαξη

Όπως ο καθρέπτης αντανακλά, αλλά δεν απορροφά την εικόνα του αντικειμένου που βρίσκεται εμπρός του, έτσι και ο άνθρωπος μπορεί να καθρεπτίζει τα ψυχικά του περιεχόμενα χωρίς να προσκολάται σ'αυτά. Το απλό καθρέπτισμα αφήνει αμόλυντο τον ίδιο τον καθρέπτη της συνείδησης. Ένας νους που δεν ξέρει πως να καθρεπίζει εμπλέκεται μέσα στα δύχτια των σκέψεων, των επιθυμιών και των συγκινήσεων, όπως ένας αναγνώστης φυλακίζεται υπνωτικά στην πλοκή ενός μυθιστορήματος, ή μιας σαπουνόπερας, ξεχνώντας το φαγητό στο φούρνο ....

Τι αξία έχει να διαβάζεις και να συζητάς τα ιερά κείμενα

εαν δεν εφαρμόζεις τις αρχές τους;

Μοιάζεις, τότε, με βοσκό που μετράει τα πρόβατα των άλλων!!..

έτσι δεν συμμετέχεις στην ασκητική

Να γνωρίζεις λίγα αποσπάσματα

να συζητάς λιγότερο, αλλά κυρίως να δρας σύμφωνα με τον Νόμο

Eγκαταλείποντας τις παλιές συνήθειες,

τα πάθη, την εχθρότητα, την αμφιβολία, τις προσκολήσεις,

Τότε συμμετέχεις στην ασκητική:

θα γνωρίσεις την αλήθεια και θα βρείς την ειρήνη.

Τα πάντα εξαρτώνται από τη δράση. Το ζήτημα δεν είναι να κάνουμε ωραίες σκέψεις, ούτε απλά να έχουμε καλές προθέσεις που μένουν προθέσεις....Η πνευματική διδασκαλία πρέπει να μη μεταμορφώνεται σε ηρεμιστικό ή σε παρηγοριά ή σε εκλεπτισμένη διασκέδαση, αλλά πρέπει να λειτουργεί μάλλον σαν αγκάθι στα πλευρά που σου ταράζει τα όνειρα και σε σπρώχνει στη δράση. Εαν είσαστε πεπεισμένοι για την αλήθεια κάποιου πράγματος, τότε μη χάνετε χρόνο : δράστε σύμφωνα με αυτή την κατανόηση. Προσέξτε, γιατί ο νους είναι πολύ πονηρός (και οκνηρός) και θα προσπαθήσει να σας ξεγελάσει με την αναβλητικότητα. Το αύριο όμως δεν φθάνει ποτέ ...Tomorrow never cames, που λέει και ένα τραγουδάκι. Δεν σου λέει όχι, αλλά εκλογικεύει με επιχειρήματα την αναβολή. Ναι, θα διαλογιστώ όταν τακτοποιήσω όλες τις επείγουσες δουλειές μου. Ναι, όταν θα βρώ χρόνο. Ή πάλι πιο ύπουλα : Θα διαλογιστώ όταν μάθω καλά τι είναι ο Διαλογισμός. Μπορείς να περάσεις πολλές ζωές διαβάζοντας, πληροφορούμενος τα περί διαλογισμού, γνωρίζοντας πολλά στο διανοητικό επίπεδο και όμως χωρίς να έχεις την παραμικρή εμπειρία του!

Υπάρχουν άνθρωποι που ξόδεψαν ολόκληρη τη ζωή τους για να ανακαλύψουν τηνπραγματική ερμηνεία της Βίβλου ή των Βεδών. Αυτό είναι να μετράς τα ξένα πρόβατα! Αυτού του είδους η άγνοια, όπως καταλαβαίνετε, είναι πολύ πιο επικίνδυνη, γιατί υποστηρίζεται από την ψευδαίσθηση της γνώσης, που τονώνει τον εγωισμό. Στο χώρο της αναζήτησης είναι πολύ περισσότεροι οι συλλέκτες σπουδαίων πληροφοριών και πολλά υποσχόμενων τεχνικών άμεσης και εξασφαλισμένης επιτυχίας, παρά οι ταπεινοί και υπομονετικοί εργάτες του πνεύματος, που κάνουν τρόπο ζωής την εσωτερική έρευνα . Η πραγματική έρευνα έχει και δυσκολία και κίνδυνο και πόνο. Όχι μόνο δεν σου δίνει στηρίγματα και ψευτοδιαβεβαιώσεις, αλλά σου πέρνει όλα αυτά τα παιχνίδια που είχες θεωρήσει πολύτιμους θησαυρούς! Δεν σου υπόσχεται δύναμη, εύκολη επιτυχία σε όλους τους τομείς, μακροημέρευση και όλα αυτά τα φανταχτερά πανηγυριώτικα στολίδια που εμπορεύονται τα παράσιτα που απομυζούν τους ευκολόπιστους. Η πίστη μπορεί να περιορίζεται στον επιδερμικό κόσμο των λέξεων. Η βαθιά εμπιστοσύνη σε σπρώχνει στη δράση . Να μιλάς για την άλλη όχθη είναι εύκολο, αλλά το να διασχίζεις κολυμπώντας το ορμητικό ποτάμι είναι επικίνδυνο.

Αποτέλεσμα : πολύ έλκονται ασθενώς από το μονοπάτι της αναζήτησης, λίγοι δοκιμάζουν να το περπατήσουν και ελάχιστοι παραμένουν πιστοί μέχρι το τέλος. Οι περισσότεροι βρίσκουν φιλοξενία σε κάποιο πανδοχείο στους πρόποδες του ιερού Βουνού. Τους αρκεί να αγοράσουν μερικές καρποστάλ και να φωτογραφηθούν με φόντο την υψηλή κορυφή ...

Σε κάποιο άλλο κεφάλαιο λέει γιο το ίδιο θέμα : << Σαν πολύχρωμα άνθη, αλλά χωρίς άρωμα, είναι τα όμορφα λόγια αυτού που δεν εφαρμόζει όσα λέει. Σαν πολύχρωμα άνθη γεμάτα ευωδία, είναι τα καρποφόρα λόγια του σοφού που δρα ανάλογα.

Το άρωμα των λουλουδιών, το λιβάνι και το γιασεμί δεν μπορούν να απλωθούν ενάντια στον άνεμο, αλλά η ευωδία των καλών πράξεων απλώνεται παντού ...;.

Ο λωτός φυτρώνει σε ένα σωρό βρωμιά στην άκρη του δρόμου και απλώνει το γλυκό άρωμά του.

Έτσι ο μαθητής του Φωτισμένου θα λάμψει μέσα στο σκοτάδι που τον περιβάλλει, ανάμεσα στα απορρίματα των ανοήτων

απλώνοντας τη γλυκιά ευωδία της σοφίας του.>>

Εγκατέλειψε τις παλιές συνήθειες ...

Πρέπει να κόψουμε με ένα χτύπημα τη συνέχεια με το παρελθόν. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα αρχή μη εξαρτημένη από τις παλιές συνήθεις : τις επιθυμίες, τις ταυτίσεις, το μίσος, την κτητικότητα, τις ματαιοδοξίες ...

Όταν τολμήσεις να πετάξεις το παρελθόν, τότε θα είσαι σαν χαμένος για λίγο διάστημα. Θα νιώθεις το φόβο του αποφυλακισμένου μπροστά στο ανοιχτό διάστημα. Χωρίς σημεία αναφοράς, μη ξέροντας τι να κάνεις ή πως να το κάνεις. Πρέπει να αντέξεις και να διασχίσεις αυτή την περίοδο του αποπροσανατολισμού.Είναι οδυνηρό, αλλά αυτό είναι το απαραίτητο τίμημα που πληρώνεις για να γνωρίσεις την αλήθεια και για να σε ακολουθεί η ειρήνη σαν σκιά..

Θα σας παραθέσω τώρα, άνευ σχολιασμού, μια μικρή ανθολογία στοίχων από διάφορα κεφάλαια του κειμένου:

Η επαγρύπνηση είναι το μονοπάτι για την αθανασία

και η επιπολαιότητα ο δρόμος για το θάνατο.

Οι άγρυπνοι δεν πεθαίνουν,

οι επιπόλαιοι είναι ήδη σαν τους νεκρούς.

Παραβάλλετε με τα λόγια του Ηράλειτου : << Ξεχνούν και δεν προσέχουν ό,τι συμβαίνει γύρω τους στον ξύπνιο τους οι άνθρωποι, ΄ποως στον ύπνο τους. Οι ανόητοι, αν και ακούν, είναι σαν τους κουφούς. Σ'αυτούς ταιριάζει το γνωμικό πως και παρόντες απουσιάζουν. Δεν πρέπει να μιλά κανένας και να πράττει σαν να είναι κοιμισμένος. Ένας και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς. Οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στο δικό του κόσμο. Θάνατος είναι ό,τι βλέπουμε στον ξύπνιο μας κι όνειρα ό,τι βλέπουμε στον ύπνο>>.

Παραβάλλετε επίσης τα λόγια του Ιησού στην παραβολή του πιστού οικονόμου : <<Να είσθε έτοιμοι με την μέση σας ζωσμένη και τα λυχνάρια σας αναμμένα. Και όμοιοι με ανθρώπους που αναμένουν τον κύριό τους πότε θα επιστρέψει από τους γάμους, δια να του ανοίξουν αμέσως, μόλις έλθη και κτυπήσει. (και αυτό για δύο διαφορετικούς λόγους: Μακάριοι είναι οι δούλοι εκείνοι που θα τους βρεί ο κύριος να είναι άγρυπνοι, όταν έλθει...Καταλαβαίνετε ότι, εαν ο οικοδεσπότης ήξερε ποιαν ώρα θα έρθει ο κλέφτης, θα αγρυπνούσε και δεν θα τον άφηνε να διαρρήξει το σπίτι του. "Ποιός άραγε είναι ο έμπιστος και φρόνιμος οικονόμος, τον οποίον ο κύριος θα τοποθετήσει επι κεφαλής των υπηρετών του, δια να τους δίνει την κανονισμένη μερίδα τροφής εις την κατάλληλη ώρα ;" Κάτι ανάλογο αναφέρει και η παραβολή των δέκα παρθένων, που είχαν βγεί με τις λαμπάδες τους να προϋπαντήσουν τον νυμφίο. Οι πέντε από αυτές ήσαν φρόνιμες και πέντε μωραί. Οι μωρές ξέχασαν να πάρουν μαζί τους λάδι και όταν ήρθε ο γαμπρός βρέθηκαν εκτός νυμφώνος ....>>.

ΑΝΟΗΤΟΣ

Άγρυπνος μέσα στους επιπόλαιους,ξύπνιος μέσα στους κοιμισμένους,

ο σοφός αφήνει πίσω τον ανόητο, όπως το πολεμικό άλογο αφήνει πίσω το γαϊδούρι.

Αν ο ταξιδιώτης δεν βρεί ένα σοφό σύντροφο, ας ταξιδέψει μόνος.

Δεν γίνεται συντροφιά μ'ανοήτους.

Ο ανόητος σκέφτεται με αγωνία: <<Οι γιοί αυτοί και ο πλούτος είναι δικοί μου>>. Αλλά δεν είναι κύριος ούτε του εαυτού του, πόσο λιγότερο των γιών του και των αγαθών του.

Ακόμα κι αν ο ανόητος γνωρίζει ένα σοφό όλη του τη ζωή, τόσο θα καταλάβει την αλήθεια, όσο το κουτάλι γεύεται τη σούπα..

Αλλά αν ένας ευσυνείδητος γνωρίσει ένα σοφό -έστω και για λίγο, θα καταλάβει , όπως η γλώσσα γνωρίζει τη γεύση της σούπας.

Οι ανόητοι είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του εαυτού τους γιατί το κακό που κάνουν πρέπει να δώσει τον πικρό καρπό του.

Ο ανόητος πιστεύει ότι η κακιά πράξη είναι γλυκιά σαν μέλι,

ώσπου να δώσει τον καρπό της και τότε υποφέρει από τον πόνο.

Η κακιά πράξη δεν <<πήζει>> γρήγορα,σαν το γάλα

αλλά ακολουθεί τον ανόητο σαν φωτιά που σιγοκαίει.

Η γνώση που αποκτά ο ανόητος παράγει θλίψη και καταστρέφει την ίδια του την ευτυχία.

ΣΟΦΟΣ

Οι καλλιεργητές οδηγούν το νερό, οι οπλοποιοί ισιώνουν τα βέλη.

Οι μαραγκοί δίνουν σχήμα στο ξύλο, οι σοφοί πλάθουν τον εαυτό τους.

Σαν το βράχο τον ατάραχο μες στην καταιγίδα, έτσι ο σοφός μένει ατάραχος μέσα στην κολακεία και την επίκριση.

Ακούγοντας το Νόμο, οι σοφοί γίνονται σαν μια ήρεμη, ατάραχη λίμνη.

Οι σοφοί προχωρούν, δεν προσκολλώνται σε τίποτα. Δεν τους εξυψώνει η ευχαρίστηση ούτε τους γκρεμίζει η θλίψη.

Λίγοι άνθρωποι φτάνουν στην απέναντι όχθη. Οι υπόλοιποι τρέχουν πάνω κάτω σ'αυτήν την πλευρά της στεριάς.

Αλλά αυτοί που ακολουθούν τον Νόμο θα φτάσουν στην άλλη όχθη, και θα διασχίσουν το βασίλειο του θανάτου που τόσο δύσκολα περνιέται.

Από etarcos @ Σάββατο, 19 Απριλίου 2008 5:10 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μάχαγιάνα , θεραπεία του πόνου , άτμα , γκοτάμα βούδας , dhammapada , λύτρωση

Τι είναι αυτή η περίφημη πνευματική αναζήτηση; Ποιός είναι ο πνευματικός αναζητητής και πως αναζητεί; Είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης η αναζήτηση της χαράς και της ευτυχίας σε συνδυασμό με την αποφυγή του πόνου και της δυστυχίας. Από τη στιγμή όμως που αυτές οι δύο αντίθετες καταστάσεις είναι πλευρές του ίδιου νομίσματος , κάθε προσπάθεια διαχωρισμού τους είναι μάταιη και οδηγεί σε περισσότερη δυστυχία.

Είναι επίσης ίδιο του ανθρώπου η θέληση για νόημα. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα , τότε βιώνουν ένα υπαρξιακό κενό, μιά υπαρξιακή απογοήτευση που συνοδεύεται από την αίσθηση της απομόνωσης από τη 'Ζωή' και την 'Πραγματικότητα' στο σύνολό της. Οι πιο πολλοί άνθρωποι για να καλύψουν το εσωτερικό τους κενό καταφεύγουν σε διάφορες αναπληρώσεις. Η θέληση για νόημα γίνεται τότε θέληση για δύναμη ή θέληση για ηδονή. Άλλοι πάλι δραπετεύουν σε όμορφες ανακουφιστικές θεωρίες , που δέχονται παθητικά αν όχι φανατικά. Αργά ή γρήγορα αυτές οι ψευδοαπαντήσεις στο βασικό ερώτημα για νόημα γίνονται αδιέξοδοι, που οδηγούν τον άνθρωπο στην ψυχική νόσο ή την αυτοκαταστροφή.

Ο άνθρωπος , που βρίσκει το θάρρος να αποδεχτεί την επώδυνη κατάσταση του υπαρξιακού ερωτήματος και να το αντιμετωπίσει αυθεντικά, ανυψώνεται πάνω από τους σωματικούς και ψυχικούς παράγοντες που τον καθορίζουν και εισέρχεται στο πνευματικό επίπεδο. Το αληθινό μονοπάτι απελευθέρωσης δεν προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο, ούτε υπόσχεται δύναμη και επιτυχία. Αντίθετα , σκάβει αδίστακτα έως τα μύχια της ψυχής για να φέρει στην επιφάνεια το κρυμμένο μυστήριο του ανθρώπου.

Ο κόσμος του πνεύματος παρανοήθηκε συχνά σαν ένα αφηρημένο, υπερφυσικό επίπεδο, ξένο αν όχι ανταγωνιστικό προς την καθημερινή εμπειρία. Τίποτα πιο ψευδές.

'Πνευματικότητα' δεν σημαίνει να ασχολείσαι αποκλειστικά με τα πνευματικά θέματα, αφού το πνευματικό και το υλικό δε διαχωρίζονται αυστηρά. Για να αποκτήσεις πνευματικά βιώματα δεν είναι απαραίτητο να ξοδέψεις χρόνια στη μελέτη της θεολογίας, να αναχωρήσεις από τον κόσμο, να κάνεις διανοητικούς ακροβατισμούς , να αναπτύξεις παράξενα χαρίσματα . Ο πνευματικά ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν πάσχει από σοβαροφάνεια, δεν επιζητεί το σεβασμό και ούτε παρουσιάζεται σαν αυθεντία . Αντίθετα, διακρίνεται από τη χαρά , τον παιδικό αυθορμητισμό, την αθωότητα, την αγάπη αλλά και το χιούμορ.Όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ : "Όποτε είμαι χαρούμενος είμαι καλός, όποτε όμως είμαι καλός σπάνια είμαι χαρούμενος".

Οι πραγματικές πνευματικές εμπειρίες μας κάνουν αθωότερους και όχι πολυμαθείς. Τα βαθύτερα προβλήματα δε λύνονται, αλλά διαλύονται σαν το χιόνι κάτω από τις ακτίνες του πνευματικού ήλιου. Kατά το παρελθόν, ο δρόμος προς την φώτιση περνούσε κυρίως μέσα από την άρνηση και την ασκητική. Σήμερα δίνεται έμφαση στην πλήρη αποδοχή της ανθρώπινης υπόστασης και στη μετουσίωση των φαινομενικών εμποδίων σε βοηθήματα. Η δυτική αντίληψη που ήθελε τον άνθρωπο να αντιπαλεύει συνέχεια τη φύση, όχι μόνο τον αποξένωσε από αυτήν, αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό του.

Πνευματικότητα είναι μια βαθιά αίσθηση της εσωτερικής ελευθερίας, που στηρίζεται στη συνειδητοποίηση ότι το άτομο είναι ενωμένο και εναρμονισμένο με τη ζωή, με το Θεό ή με οτιδήποτε άλλο μπορεί να είναι αυτή η Αρχή. Είναι η συνειδητοποίηση, ότι αυτή η ένωση υπήρχε ανέκαθεν ,ακόμη κι αν δεν ήταν γνωστή και ότι τίποτε και κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να την καταστρέψει .

Ο διακαής πόθος του ανθρώπου για την κατάκτηση της ευτυχίας βρίσκει την απάντησή του στο πνευματικό επίπεδο με τη βίωση της μακαριότητας ή της ευδαιμονίας, που είναι η υπέρβαση της δυαδικότητας. Η κατάσταση της Νιρβάνα, της Μόκσα ή της Φώτισης δεν είναι ασφαλώς όπως ισχυριζόταν ο Φρόιντ μια υποστροφή σε πρωτόγονη ή παιδαριώδη μορφή επίγνωσης. Στη Νιρβάνα εξακολουθούν να υπάρχουν οι επιλογές και οι αποφάσεις , όχι όμως και η αίσθηση της χωριστικότητας ενός 'εγώ που δρα'. Το απελευθερωμένο άτομο δε χάνει την ικανότητά του στο κοινωνικό παιχνίδι , αντίθετα, παίζει πολύ καλύτερα γιατί ξέρει ότι πρόκειται για παιχνίδι ! Μόλις υπερβεί το εγώ ,η συνείδηση δεν κατακλύζεται από πρωτόγονα χαρακτηριστικά, αλλά στη θέση του προβάλει η Ενόραση.

Οι κανόνες αυτογνωσίας είναι τρόποι αφύπνισης της συνείδησης του εαυτού, σαν μια υπόσταση πλατύτερη από αυτό το πολύ περιορισμένο κέντρο που νιώθουμε σαν 'εγώ'. Ο άνθρωπος είναι ένα άνοιγμα μέσα από το οποίο, ολόκληρη η ενέργεια του σύμπαντος συνειδητοποιεί τον εαυτό της.

Αν η ίδια μας η φύση είναι μέρος της μιας και Οικουμενικής Αρχής ,τι νόημα έχει να μιλάμε τότε για μονοπάτια προς την αλήθεια ; Αν είμαι η Αρχή, τότε οποιαδήποτε προσπάθεια να το δεχτώ ή να ξεφύγω από αυτήν με οδηγεί σε φαύλο κύκλο. Κι όπως λέει ο Λάο Τσε στο Τάο τε Κίνγκ :

"Αν το γυρέψεις το χάνεις

Δεν μπορείς να το αγγίξεις

Ούτε να το ξεφορτωθείς

Εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτε

Κι αυτό συνεχίζει με το δικό του τρόπο"

Η συνειδητοποίηση της Αλήθειας δεν είναι αποτέλεσμα μηχανικής δραστηριότητας, αλλά γεγονός που απορρέει από την Αυτοενθύμηση. Η δράση έγκειται στην αποκάλυψη της Γνώσης και όχι στην κατάκτησή της. Αυτό που ονομάζουμε Αυτογνωσία, κατά παράδοξο τρόπο, δεν είναι η Γνώση του Πραγματικού Εαυτού, αλλά η μελέτη των οχημάτων και των λειτουργιών του που από άγνοια ταυτίζονται συχνά με την αληθινή μας Υπόσταση. Ο Εαυτός δεν είναι ποτέ το παρατηρούμενο, αλλά η καθαρή παρατήρηση.Το μυστήριο της Ουσίας μας θα παραμείνει πάντα μυστήριο, που μπορεί να βιωθεί, αλλά όχι να περιγραφεί και να αναλυθεί. Η ολική αποστασιοποιημένη αποδοχή αυτού που είμαστε κάθε στιγμή και η εγκατάλειψη της άκαρπης προσπάθειας να γίνουμε κάτι άλλο στο μέλλον, οδηγούν με ασφάλεια και φυσικότητα στην ανακούφιση από την αυτοένταση και στην Απελευθέρωση.Τα διάφορα πνευματικά μονοπάτια συνεπώς, είναι το μέσον, τα 'τεχνάσματα αφύπνισης' από το κοσμικό όνειρο και δεν πρέπει να μετατρέπονται σε μαγικά είδωλα εφησυχασμού και λατρείας.

Όταν μια παράδοση γίνεται όλο και πιο αξιοσέβαστη με το πέρασμα του χρόνου , οι παλιοί δάσκαλοι και οι σοφοί ανυψώνονται σε υπερανθρώπινο επίπεδο κι έτσι το ιδανικό της απελευθέρωσης γίνεται πιο απόμακρο.

Ο πνευματικός δρόμος της καινούργιας εποχής πετάει πάνω από τον εκφυλισμό των μεθόδων απελευθέρωσης σε κοινωνικούς θεσμούς και παίρνει ξανά τη θέση που του αρμόζει σαν κριτική πολιτισμού. Γίνεται μια διαρκής επανάσταση χωρίς ίχνος βίας , που αποκαλύπτει στον άνθρωπο την ουσία , μια και αιώνια , πίσω από την πολυπλοκότητα των μορφών και το παιχνίδι των αντιθέσεων.

Ο πνευματικός δρόμος που ταιριάζει στον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικός.Σχετικά με την επιλογή του πνευματικού δρόμου αφύπνισης οαναφέρει στη διδασκαλία του Δον Χουάν : Castaneda

"Κάθε δρόμος είναι μονάχα ένας δρόμος , και δεν είναι ντροπή ούτε για σένα ούτε για τους άλλους να τον εγκαταλείψεις κάποια στιγμή, αν έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου. Κοίταξε κάθε δρόμο με προσοχή και επιφυλακτικότητα . Δοκίμασέ τον όσες φορές κρίνεις εσύ πως είναι απαραίτητο. Σκέψου και δια λογίσου πάνω σ' αυτόν. Κι ύστερα, θέσε στον εαυτό σου ένα και μόνο ερώτημα : Εχει αυτός ο δρόμος καρδιά ; Αν έχει, είναι καλός, αν δεν έχει, είναι άχρηστος".

Μέχρι πρότινος η πνευματική αναζήτηση ήταν αποκλειστικό αντικείμενο ενασχόλησης της μεταφυσικής φιλοσοφίας και των διαφόρων εσωτερικών συστημάτων Ανατολικής κυρίως προέλευσης. Σήμερα υπάρχει εν εξελίξει στη Δύση η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης συστηματικής και εμπειρικά δομημένης γενικής ψυχολογίας, που περιλαμβάνει και τα ύψη της ανθρώπινης φύσης. Το ανθρωπιστικό πρότυπο της ψυχικής υγείας δεν είναι ο μέσος νευρωτικά προσαρμοσμένος άνθρωπος, αλλά ο ολοκληρωμένος, αυτοπραγματωμένος ή εξατομικευμένος άνθρωπος . Ο άνθρωπος αυτός δηλαδή, που έχει ενεργοποιήσει και αναπτύξει όλες τις ικανότητές του σε μέγιστο βαθμό, έχει κατανοήσει και αποδεχτεί τον εαυτό του και έχει εναρμονιστεί με τον κόσμο. Οι νευρώσεις είναι προϊόν απομόνωσης και μη έκφρασης του πραγματικού εαυτού. Κατά τον From, υγιής κοινωνικός τύπος είναι μόνο αυτός της παραγωγικής αγάπης, ο οποίος όμως είναι πολύ σπάνιος και δημιουργείται μέσα από μια διαλεκτική σχέση του ατόμου με την κοινωνία.

Ο Καρλ Γιουνγκ πρώτος αναγνώρισε το όφελος της ψυχολογίας από την Ανατολική φιλοσοφία και γιαυτό κατηγορήθηκε για μυστικισμό και έλλειψη αυστηρά επιστημονικής μεθόδου. Τέτοιου είδους κατηγορίες ωστόσο, στηρίζονται στην άγνοια του πραγματικού χαρακτήρα της Ανατολικής φιλοσοφίας, που δεν πρέπει να συγχέεται με τα Ανατολικά θρησκευτικά συστήματα. Στην πραγματικότητα είναι λάθος να μιλάμε για 'Ανατολική φιλοσοφία' , γιατί σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για φιλοσοφία, όπως εμείς σήμερα την εννοούμε. Ουσιαστικά, δεν είναι ούτε θεωρητική ούτε ακαδημαϊκή. Είναι εμπειρική και πρακτική και πλησιάζει πιο πολύ την ψυχολογία απ'ότι τη φιλοσοφία.

Όπως υποστηρίζει ο Maslow, αυτό που χρειάζεται η επιστήμη σήμερα για να είναι αρωγός στην ολοκλήρωση του ανθρώπου, είναι η διεύρυνση και η εμβάθυνση της φύσης της, των στόχων και των μεθόδων της. Δε χρειάζεται η επιστήμη να παραιτείται από τα προβλήματα της αγάπης, της δημιουργικότητας, της αξίας, της ομορφιάς, της φαντασίας, της ηθικής και της χαράς, αφήνοντάς τα αυτά ολοκληρωτικά σε 'μη επιστήμονες', σε ποιητές, προφήτες, ιερείς, δραματουργούς και καλλιτέχνες. Οι κλασικές απρόσωπες μέθοδοι δεν αποδίδουν γι αυτή την καινούργια προσωπική επιστήμη. Ο σεβασμός του λογικού και του λεκτικού σαν τη μοναδική γλώσσα της αλήθειας, μας αναστέλλει στην απαραίτητη μελέτη του μη λογικού, του ποιητικού, του μυθικού.

Η επιστήμη δεν πρέπει να αυτοπεριοριστεί σε μετρήσεις και ποσοτικές αναλύσεις. Ένα είδος ποιοτικής γνώσης μπορεί να είναι επιστημονικό αρκεί να εξασφαλίζει δύο προϋποθέσεις: να βασίζεται πάνω στη συστηματική παρατήρηση και να εκφράζεται με ένα συνεκτικό και συνεπές πλέγμα εννοιών που να συνδέουν τα παρατηρούμενα στοιχεία.

Ξεπερνώντας τις παρωπίδες του στενού επιστημονισμού του 19ου αιώνα, η Ανθρωπιστική Ψυχολογία μπορεί να αποτελέσει μια αληθινή επανάσταση, προσφέροντας νέους τρόπους αντίληψης και σκέψης, νέες εικόνες του ανθρώπου και της κοινωνίας, νέες συλλήψεις της ηθικής και των αξιών, νέες κατευθύνσεις για να κινηθεί κανείς. Από την άλλη πλευρά, πολλά ευαίσθητα άτομα, ειδικά καλλιτέχνες, φοβούνται ότι η επιστήμη κηλιδώνει και υποβιβάζει, ότι διαλύει τα πράγματα αντί να τα ενώνει, σκοτώνοντας μάλλον παρά δημιουργώντας. Τίποτα από αυτά δεν είναι απαραίτητο.

Οι νέες αυτές εξελίξεις, προϊόν ωρίμανσης της Δυτικής σκέψης, σε σύμπνοια και όχι ανταγωνισμό με την Ανατολική, μπορούν να προσφέρουν επιτέλους αποτελεσματική ικανοποίηση στον 'ματαιωμένο ιδεαλισμό' πολλών απεγνωσμένων ανθρώπων, ειδικά νέων, σε αναζήτηση νοήματος και κατεύθυνσης. Χρειαζόμαστε μια σύνθεση Ανατολής και Δύσης , επιστήμης και θρησκείας , διάνοιας και διαίσθησης , κεφαλής και καρδιάς. Μόνο αυτή η αρμονία μπορεί να δώσει πνοή στον καινούργιο άνθρωπο, στην καινούργια ανθρωπότητα , που θα έχει τα πόδια γερά ριζωμένα στη γη και τα μάτια στραμμένα στον ουρανό.

Η μετάβαση στη νέα πνευματική άνθιση δεν είναι δυστυχώς απρόσκοπτη. Στη χώρα που γεννήθηκε και δοξάστηκε η ελεύθερη πνευματική έκφραση, ορισμένοι φανατικοί κύκλοι προσπαθούν να σπείρουν το φόβο με τη συστηματική παραπληροφόρηση. Σκοπός μας , όπως έλεγε ο Πλάτων στην 'Πολιτεία', δεν είναι να φιλονικούμε μαζί τους, αλλά να διαλύσουμε την όποια κακή και παραπλανητική υπόληψη καλλιεργείται για τους σύγχρονους αναζητητές της αλήθειας. (<< ...να τους δώσεις να καταλάβουν ποιούς εσύ εννοείς 'φιλοσόφους' και να καθορίσεις τον αληθινό τους χαρακτήρα καθώς και το πραγματικό τους έργο δια να μη νομίζουν, ότι μιλάς δι'εκείνους τους φιλοσόφους που φαντάζονται αυτοί ...; . .γιατί πως μπορεί να τα έχει κανείς με έναν άνθρωπο που δεν θέλει ποτέ το κακό η να φθονεί έναν που δεν είναι φθονερός , αλλά άχολος και ήμερος ; ...>>.)

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αν θέλουν να συμβάλλουν στη βελτίωση του πνευματικού και πολιτιστικού μας επιπέδου, δεν πρέπει να παρασύρονται εύκολα από την τακτική του εντυπωσιασμού, αλλά να υιοθετήσουν μια νέα επαγγελματική ηθική , βασισμένη στην αντικειμενική αναζήτηση και προβολή του δημιουργικού και του εποικοδομητικού. Η ιστορία διδάσκει , ότι η παρακμή και η αποσύνθεση ενός πολιτισμού επέρχεται όταν αυτός σκληραίνει υπερβολικά, περιορίζοντας την ελευθερία στη σκέψη και την έκφραση, γεγονός που του απαγορεύει να ανταποκριθεί στην πρόκληση των νέων συνθηκών.

Στις αρχές της τρίτης χιλιετίας , είμαστε μάρτυρες μιας κοσμοϊστορικής μετάλλαξης σε παγκόσμια κλίμακα. Οι αφυπνισμένες πνευματικές δυνάμεις αναγνωρίζοντας την κοινή αποστολή τους, εξέρχονται επιτέλους από το περιθώριο της κοινωνικής ζωής και συνεργάζονται για να φωτίσουν την έξοδο από τη σύγχρονη κρίση.

Από etarcos @ Τρίτη, 8 Απριλίου 2008 10:26 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πνευματική αναζήτηση , εσωτερικό κενό , δυστυχία , απελευθέρωση , νόημα , αυτογνωσια

Πριν μιλήσουμε για την Αγάπη πρέπει να ξεσκεπάσουμε όλα τα ψέματα, που ο άνθρωπος δέχτηκε σαν αλήθειες. Αυτό το ξεμασκάρεμα είναι το πρώτο βήμα προς την κατανόηση. Έως ότου υπάρχουν βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις παραπλανητικές, όσον αφορά το σεξ και τον έρωτα, βασικά στοιχεία της συντροφικότητας των δύο φύλων, ότι και να ειπωθεί σχετικά με την αγάπη θα είναι ατελές, ψεύτικο, χαμένος κόπος.

Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι η μεγάλη δύναμη της δημιουργίας και δεν περιορίζεται στη σωματική δραστηριότητα ανάμεσα σε δύο συντρόφους. Διαποτίζει κάθε δραστηριότητα της ζωής μας. Κάθε μπλοκάρισμα της σεξουαλικής ενέργειας επηρεάζει σε βαθύτατο επίπεδο τις σχέσεις, την ικανοποίηση στην εργασία, τη δημιουργικότητα και την ανάπτυξη του πνευματικού μας εαυτού. Ο Osho δημιούργησε πολλούς εχθρούς ανάμεσα σε πολλούς λεγόμενους "θρησκευόμενους", που τον κατηγόρησαν για βλασφημία, επειδή τόλμησε να υποστηρίξει ότι η σεξουαλική ενέργεια μπορεί να μεταμορφωθεί σε αγάπη. Εάν ένας άνθρωπος αγοράσει κοπριά, ειδικά αχώνευτη που μυρίζει άσχημα,και την συγκεντρώσει στο δρόμο μπροστά από το σπίτι του, θα δημιουργήσει σίγουρα πρόβλημα σε όποιον περνά από εκεί. Αλλά εάν την απλώσει στον κήπο, θα βλαστήσουν σπόροι. Οι σπόροι θα γίνουν λουλούδια και το άρωμά τους θα προκαλέσει και θα υποδεχθεί ευχάριστα τους περαστικούς. Αλλά πως μπορεί ένα άτομο που μισεί την ίδια του τη φύση και τη βλέπει σαν εχθρό, να μετουσιώσει το σεξ σε αγάπη ; Ο φαρισαϊκός φονταμενταλισμός θεωρεί το σύμπαν σαν κάτι ξεχωριστό και διαφορετικό από τον ίδιο τον άνθρωπο. Η φύση μέσα και έξω πρέπει να υποταχθεί, να δαμαστεί, να ελεγχθεί. Τα αποτελέσματα αυτής της σκέψης είναι εμφανή γύρω μας : καταστροφή του περιβάλλοντος, πόλεμοι, φανατισμός, μισαλλοδοξία, νευρώσεις, έλλειψη αισθητικής και μέτρου. Δυστυχώς από χιλιάδες χρόνια διάφοροι κήρυκες της ηθικότητας έχουν κρατήσει τον άνθρωπο στην άγνοια, καλλιεργώντας την σεξοφοβία και υποθάλποντας έτσι την σεξομανία. Μια αγάπη αποστειρωμένη, απογυμνωμένη από την ανθρώπινη ζεστασιά και αποστραγγισμένη από ζωική ενέργεια καταλήγει σαν μια παγωμένη μούμια, καλή για λατρευτικό τοτέμ και όχι ζωντανό μονοπάτι προς την χαρά της πνευματικότητας.

Η πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου συμβολίζεται με τον λεγόμενο <<Ιερό Γάμο>>, που παριστά την ένωση του αρσενικού και του θηλυκού στοιχείου, μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Προϊόν αυτής της ερωτικής "συνουσίασης" είναι το <<Θείο Βρέφος>>, ο Αναγεννημένος άνθρωπος. Η ερωτική επαφή με το άλλο φύλο, έξω από εμάς, είναι το ανάλογο της Εσωτερικής Αλχημείας και προσφέρεται ως οδηγός και πεδίον άσκησης της Μυστικής Τέχνης. Στον άνδρα το κύριο εμπόδιο στην αυτοπραγμάτωση και στην οικειότητα με τη γυναίκα είναι ο φόβος ότι θα χάσει τον εαυτό του, αν εκφράσει τη "θηλυκή" του πλευρά. Αν για τις γυναίκες παλαιότερα ο αντίστοιχος φόβος προέρχονταν από το ταμπού της ανδρικής πλευράς, σήμερα είναι συχνά η ίδια η θηλυκότητα που εκλαμβάνεται ως αδυναμία, προϊόν κοινωνικού πειθαναγκασμού μιάς ανδροκρατούμενης πατριαρχικής κοινωνίας. Η ένωση της εσωτερικής αρσενικής και θηλυκής πλευράς είναι ένα πνευματικό ταξίδι, που μπορεί να τονωθεί και να διευκολυνθεί μέσα από μια συνειδητή ερωτική σχέση με το άλλο φύλο.

Ο ΈΡΩΤΑΣ είναι η μεταμορφωτική δύναμη που αφυπνίζει, χαλαρώνει τις αντιστάσεις μας και μας επιτρέπει να βιώσουμε εμπειρίες ενότητας, που δίνουν χρώμα και ζωντάνια στην χλωμή καθημερινότητα. Η ουσία του ερωτικού συναισθήματος είναι το ξαφνικό γκρέμισμα των συνόρων του εγώ ενός ατόμου, γεγονός που του επιτρέπει να συγχωνεύσει τη δική του ή τη δική της ταυτότητα με εκείνην ενός άλλου. Η ξαφνική απεμπλοκή του ατόμου από τον εαυτό του, το εκρηκτικό δόσιμο στο αγαπημένο πρόσωπο και η δραματική διακοπή της μοναξιάς που συνοδεύεται από αυτό το γκρέμισμα των συνόρων, είναι μια πρόγευση της εμπειρίας της μυστικής ένωσης και γι'αυτό βιώνεται σαν κάτι συναρπαστικό!..Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, συνεπαρμένοι από την ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που τους χαρίζει ο έρωτας, είναι να πιστέψουν ότι αυτή η υπέροχη κατάσταση τους ανήκει δικαιωματικά και ότι θα διαρκέσει αιώνια. Πάνω σ'αυτή την αυταπάτη χτίστηκε ο μύθος του ρομαντικού έρωτα , που αντιστέκεται πεισματικά στο χρόνο, παρά τις πολλαπλές σκληρές διαψεύσεις. Όταν διαλύεται η μέθη του έρωτα, το ζευγάρι έχει δύο επιλογές: να χωρίσει σε αναζήτηση νέων πρόσκαιρων ερωτικών συγκινήσεων ή ( εφ'όσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις) να σαλπάρει σε αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρατος της Αγάπης.

Ο γνωστός από τη συγγραφική του δράση ψυχίατρος, Σκοτ Πέκ, μέσα από κλινικές παρατηρήσεις, αλλά και αυτοπαρατήρηση, έφθασε στον ακόλουθο ενιαίο ορισμό της Αγάπης : <<Αγάπη είναι η θέληση του ανθρώπου να επεκτείνει τον εαυτό του με σκοπό να καλλιεργήσει τη δική του, ή ενός άλλου, πνευματική ανάπτυξη>>.Κάνοντας χρήση της λέξης θέληση επιχειρεί να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ καλής πρόθεσης και δράσης. Η πρόθεση δε μετατρέπεται αναγκαστικά σε δράση. Η θέληση είναι επιθυμία αρκετής έντασης, ώστε να μετατρέπεται σε δράση. Αγάπη είναι ότι κάνει η αγάπη. Η θέληση προϋποθέτει επιλογή. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αγαπάμε. Διαλέγουμε να αγαπάμε. Η πράξη της επέκτασης των ορίων μας προϋποθέτει προσπάθεια.

Βάσει αυτού του ορισμού μπορούμε να εξετάσουμε τώρα μερικές από τις πιο λαοφιλείς λανθασμένες αντιλήψεις, που δημιουργούν σύγχιση, παράγουν ανώφελα πόνο και στερούν στον άνθρωπο την ευκαιρία να γνωρίσει το μεγαλείο του μυστηρίου της Αγάπης.

Απ'όλες τις λανθασμένες αντιλήψεις για την αγάπη η πιο δυνατή και η πιο διαβρωτική είναι η πίστη ότι "το να ερωτεύεσαι" είναι αγάπη ή τουλάχιστον μια από τις εκδηλώσεις αγάπης. Η εμπειρία του να ερωτεύεται κανείς είναι (όπως ήδη είπαμε) πρόσκαιρο και μερικό γκρέμισμα των συνόρων του εγώ και συνδέεται με τη γενετήσια ορμή, ένα "δέλεαρ" που χρησιμοποιούν τα γονίδιά μας,με κύριο σκοπό την διαιώνιση του είδους. Το ερωτικό συναίσθημα όπως και η σεξουαλικότητα, αν και δεν είναι τα ίδια αγάπη, αποτελούν μέρος της μεγάλης κοσμικής ενότητας και πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί προς αυτούς που απαξιούν να βιώσουν την ανθρώπινη κατάσταση και αναζητούν σύντομους δρόμους προς την αγιότητα. Πρέπει να βιώσουμε και να γνωρίσουμε κάτι, πριν το υπερβούμε ...

Η αγάπη δεν είναι εξάρτηση. Οι συνέπειες της εξάρτησης φαίνονται δραματικά σε άτομα που κάνουν μια απόπειρα η απειλούν να αυτοκτονήσουν ή που έχουν γίνει ράκος από κατάθλιψη, ύστερα από μιαν απόρριψη ή από ένα χωρισμό. Όταν έχεις απόλυτη ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει επιλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο, μόνο όταν είναι ικανοί να ζήσουν ο ένας χωρίς τον άλλο, αλλά διαλέγουν να ζήσουν μαζί.

Η αγάπη δεν είναι επένδυση ή κατοχή. Συχνά μιλάμε καταχρηστικά για ανθρώπους που αγαπούν άψυχα αντικείμενα ή δραστηριότητες. Αυτός αγαπά τα χρήματα, τη δόξα, τη δύναμη,ή την κηπουρική η τα παγωτά ....

Η αγάπη δεν είναι ταύτιση. Όπως λέει ο Γκιμπράν : << Να στέκεστε μαζί, όχι όμως πολύ κοντά. Γιατί οι στύλοι του ναού στέκονται σε απόσταση ο ένας από τον άλλον. Και η δρυς και το κυπαρίσσι δεν μεγαλώνουν το ένα στη σκιά του άλλου>>.

Η αγάπη δεν ζηλεύει. Η ζήλια και η αγάπη έχουν μπερδευτεί πολύ. Στην πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετες.

Η αγάπη δεν είναι "αυτοθυσία". Τα κίνητρα που κρύβονται πίσω από την άκρατη δωρεά και την καταστροφική ανατροφή των παιδιών είναι πολλά, αλλά όλες αυτές οι περιπτώσεις έχουν πάντα ένα κοινό βασικό χαρακτηριστικό: ο "δωρητής" με το κάλυμμα της αγάπης ανταποκρίνεται και ικανοποιεί τις δικές του ανάγκες, χωρίς να παίρνει υπόψη τις πνευματικές ανάγκες του αποδέκτη.

Η αγάπη δεν είναι υποχρεωτικά συναίσθημα ( τουλάχιστον όχι το κοινώς εννοούμενο) Συνήθως "αγάπη" ονομάζουμε το συναίσθημα της κάθεξης, εκείνης δηλαδή της διαδικασίας με την οποία ένα αντικείμενο γίνεται σημαντικό για μας, <<αντικείμενο αγάπης>>, που επενδύεται με την ενέργειά μας, σαν να ήταν μέρος του εαυτού μας. Η κατοχή όμως ενός ανθρώπινου όντος δεν σημαίνει ότι μας νοιάζει η πνευματική του ανάπτυξη, αντίθετα μάλιστα! Η αυθεντική αγάπη, που είναι βουλητική, μπορεί να υπάρξει χωρίς ή με το συναίσθημα της αγάπης που την κάνει πιο απολαυστική, αλλά όχι περισσότερο αληθινή. Η αγάπη σαν συναισθηματική κατάσταση, με την έννοια της αφοσίωσης, αποτελείται από πολλά συναισθήματα, τα οποία οδηγούν σε συγκεκριμένες πράξεις και συνθέτουν μια ολοκληρωμένη συμπεριφορά. Π.χ. η αγάπη της μάνας για το παιδί της.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά της Αγάπης που στοχεύει στην πνευματική ανάπτυξη;

Η αγάπη απαιτεί υπέρβαση των στενών ορίων του εαυτού μας. Είναι ο θάνατος του σπόρου στη γή και χρειάζεται θάρρος, προσπάθεια και εμπιστοσύνη στην Ύπαρξη. Η πράξη της αγάπης απαιτεί την έξοδο από την αδράνεια της συνήθειας και την εναντίωση, που γεννά ο φόβος. Θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, είναι η ενεργοποίησή σου παρά τον φόβο, και η είσοδός σου στη ζώνη του άγνωστου και του πρωτόγνωρου. Η κύρια μορφή που παίρνει το έργο της αγάπης είναι η προσοχή και η ολική αποδοχή εκ μέρους μας του άλλου. Για να γνωρίσεις καλύτερα τον κόσμο του συντρόφου εκ των ένδω, με τα δικά του γνωστικά μέσα, πρέπει να παραμερίσεις όλες τις προκαταλήψεις και τις προβολές των επιθυμιών σου. Η αγάπη μας κάνει ευάλωτους στην απώλεια και την απόρριψη. Αν διαλέξεις τον κίνδυνο της ανάπτυξης, διαλέγεις ταυτόχρονα την αλλαγή και το θάνατο του παλαιού. Η μόνη εναλλακτική είναι να μη ζεις πλήρως ή να μη ζεις καθόλου. Η προσπάθεια αποφυγής του πόνου βρίσκεται στη ρίζα όλων των συναισθηματικών παθήσεων. Πολλοί δεν κάνουν ποτέ το άλμα της ενηλικίωσης, παραμένοντας προσκολλημένοι στη σιγουριά του οικείου, γατζωμένοι στην εξάρτηση και την παιδικότητα. Το να μην εναντιώνεσαι, όταν απαιτείται η εναντίωση για την καλλιέργεια της πνευματικής ανάπτυξης, κρυπτόμενος πίσω από τη μάσκα της προσποιητής σεμνότητας, αποτελεί έλλειψη αγάπης, όσο και η απερίσκεπτη κριτική ή καταδίκη. Κάθε σχέση αληθινής αγάπης είναι μια πειθαρχημένη σχέση, όσο και αν αυτό εκ πρώτης όψης συγκρούεται με πολλούς αντίθετους διαδεδομένους μύθους. Το γεγονός ότι ένα συναίσθημα είναι ανέλεγκτο, δεν σημαίνει καθόλου ότι είναι βαθύτερο από ένα πειθαρχημένο. Αντίθετα, οι ψυχίατροι ξέρουν καλά την αλήθεια των παλιών γνωμικών : << Τα ρηχά νερά είναι θορυβώδη>> και <<τα ήρεμα νερά είναι βαθιά>>. Η αγάπη, τέλος, είναι σεβασμός της μοναδικότητας του συντρόφου. Η ανικανότητα να αντιληφθεί κανείς την ιδιαιτερότητα του άλλου, στην ακραία της μορφή ονομάζεται ναρκισσισμός. Η αγάπη όχι μόνο σέβεται την ατομικότητα, αλλά συμβάλλει στην καλλιέργειά της, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και τον χωρισμό. Η συντροφικότητα μπορεί να είναι ένα πεδίο μάχης, μια άνυδρη έρημος , ένα παγωμένο τοπίο η ένα φιλόξενο καταφύγιο, όπου ο καθένας από τους δύο μπορεί να βρει ανάπαυση, ενθάρρυνση και ενδυνάμωση, πριν ξεκινήσει πάλι για την κατάκτηση της επόμενης πνευματικής κορυφής. Τα προβλήματα δημιουργούνται όταν από την αρχή δεν έχουν τεθεί φανερά κοινοί στόχοι και προτεραιότητες στο ζευγάρι. Για τον ένα μπορεί η βάση της συντροφικότητας να είναι και η κορυφή! Ο άλλος μπορεί να μεταβιβάζει ολόκληρο το βάρος για την συντήρηση του καταφυγίου στο έτερο μέλος, επιφυλάσσοντας στον εαυτό του την χαρά της αναρρίχησης ...

Όταν ένας κοινός πνευματικός προσανατολισμός ενώνει τους συντρόφους, τότε το το ταξίδι προς τις κορυφές της συνειδητότητας γίνεται πιο ελαφρύ και ευχάριστο και για τους δύο. Σε αντίθετη περίπτωση όπως διαβάζουμε στο Dhammapada :<<Εάν δεν βρείτε έναν άξιο σύντροφο, που να είναι σταθερός, και ενάρετος, όπως ένας βασιλιάς που απαρνιέται το κεκτημένο βασίλειο, να ζείτε μόνοι, σαν τον ελέφαντα στο δάσος, γιατί η μοναχικότητα είναι προτιμότερη από την συντροφιά των ανοήτων...>>.

Από etarcos @ Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008 7:03 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: ιερός γάμος , osho , συντροφικότητα , Αγάπη , σεξ , ερωτας

Όπως ένας οργανισμός αρρωσταίνει ή φυτοζωεί, όταν δε βρίσκει στο φυσικό περιβάλλον τις ουσίες που χρειάζεται για να συντηρηθεί και να ευδοκιμήσει, έτσι λιμοκτονούν ηθικά και οι νέοι που δε βρίσκουν μέσα στην παιδεία τα στοιχεία που θα θρέψουν το πνεύμα τους, για να δυναμώσει και να ακτινοβολήσει. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι προσανατολισμένο στην απομνημόνευση πληροφοριών και αυτή αποτελεί τελικά το κατ'εξοχήν κριτήριο αξιολόγησης μεταξύ των μαθητών. Η παιδεία σήμερα, αντιμετωπίζεται ως επένδυση για μελλοντικά οικονομικά οφέλη και λιγότερο σαν χαρά της γνώσης, περιπέτεια της μάθησης. Από τροφό του πνεύματος η παιδεία μετατρέπεται σε δυνάστη. Με επιβαλλόμενη κλίμακα αξιών, με κάθε λογής κανόνες, παραγγέλματα και κηρύγματα χτίζεται ένα καλά περιχαρακωμένο φρούριο, μέσα στο οποίο επιδιώκεται να φυλακιστεί το πνεύμα των νέων. Οι νέοι βλέπουν παντού κλούβες, κλουβιά και κλούβια ιδανικά, από τα οποία προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να αποδράσουν.

Συνεχώς αυξάνεται στο Δυτικό κόσμο η παρέκκλιση των νέων, συχνά παραβατική και αυτοκαταστροφική, οι οποίοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν νέα υγιή συστήματα ταύτισης ούτε να ενσωματωθούν στα παλιά και φθαρμένα. Οι παρεκτροπές είναι ωθήσεις στα πολιτισμικά άκρα, που εντάσσονται στην ανίχνευση και διερεύνηση κάποιου νοήματος. Οι τάσεις αυτές, παρά τις ακραίες συχνά εκδηλώσεις, εμπεριέχουν εμβρυϊκές μορφές ηθικών πεποιθήσεων, που κάτω από σωστή καθοδήγηση μπορούν να ενεργοποιηθούν θετικά.

Σύμφωνα με την διακύρυξη του Osho Rajneesh πάνω στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρίζεται πρωταρχική θέση στο δικαίωμα αναζήτησης της αλήθειας. Κανείς δε θα πρέπει να εξαναγκάζεται από τη νηπιακή ηλικία σε μια θρησκεία, σε μιά φιλοσοφία, σε μιά θεολογία, γιατί κατ'αυτόν τον τρόπο καταστρέφεται η ελευθερία της προσωπικής αναζήτησης. Κάθε άτομο πρέπει να βοηθιέται να στηρίζεται στον ίδιο τον εαυτό του, να είναι αρκετά δυνατό για να αμφιβάλλει, να είναι σχετικιστής με όλα τα πιστεύω του περιβάλλοντος. Δεν θα πρέπει να διδάσκεται τι είναι η αλήθεια, γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να διδαχτεί, αλλά να βοηθιέται το άτομο να την αναζητήσει. Όπως ποιητικά αναφέρει ο Χαλίλ Γκιμπράν : << Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκαλύψει σε σας τίποτε άλλο, εκτός από εκείνο που βρίσκεται κιόλας μισοξύπνιο στη χαραυγή της γνώσης σας. Ο δάσκαλος δε δίνει από τη σοφία του, αλλά μάλλον από την πίστη και την αγάπη του. Αν είναι πραγματικά σοφός, δε σας προσκαλεί να μπείτε στο σπίτι της σοφίας του, αλλά μάλλον σας οδηγεί στο κατώλι του δικού σας νου>>.

Για την αναζήτηση της αλήθειας κάθε εκπαιδευτικό σύστημα, από το νηπιαγωγείο έως το Πανεπιστήμιο, θα έπρεπε να εξασφαλίζει μια διαλογιστική ατμόσφαιρα. Ο διαλογισμός δεν ανήκει σε καμιά θρησκεία, δεν είναι ένα πιστεύω. Είναι καθαρή επιστήμη του Εσωτερικού Κόσμου. Να γνωρίσουμε στους νέους τη σιωπή, την προσοχή, την αυτοπαρατήρηση, να μην ταυτίζονται με τις σκέψεις τους, αλλά με τη συνειδητότητα. Είναι λυπηρό ότι ο κόσμος ξοδεύει το 1/3 της ζωής του σε σχολεία, Ινστιτούτα, Πανεπιστήμια, χωρίς να γνωρίζει άμεσα τίποτα το ουσιαστικό για τον εαυτό του. Διδάσκονται τα πάντα πάνω στον κόσμο και όμως ξεχνούν το πιό σημαντικό : την Αυτογνωσία!

Η έλλειψη ορθής πνευματικής αγωγής εγγυμονεί σοβαρό κίνδυνο για τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την ευημερία της πολιτείας. Αυταρχισμός, μισαλλοδοξία και φανατισμός είναι συμφυή με τη δογματική και ετερόφωτη εκπαίδευση, που μεταβάλλει τους νέους σε πειθήνια αγέλη ανώνυμων καταναλωτών.

Μέχρις ότου η πολιτεία αντιληφθεί τη σπουδαιότητα της σωστής και ελεύθερης πνευματικής αγωγής των νέων, οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ομάδες των αναζητητών πρέπει να οργανώνουν ειδικά σεμινάρια για νέους, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους.

your children
are not your children
they are sons and daughters
of life longing for itself
they come trough you
but they are not from you
and though they are with you
they belong not to you

you can give them your love
but not your thoughts
they have their own thoughts
they have their own thoughts

you can house their bodies
but not their souls
for their souls dwell
in a place of tomorrow

which you cannot visit
not even in your dreams
you can try to be like them
but you cannot make them just like you

Από etarcos @ Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008 10:23 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: γκιμπράν , πνευματική αγωγή , διαλογισμός , νέοι , αυτογνωσια , παιδεία

Διαφορετική είναι η στάση απέναντι στη ζωή και τα πράγματα, όταν η εσωτερική αποκάλυψη πλήττει σαν την ακτίνα. Ακολουθώντας τα βήματα αργά, διαλογιζόμενος γύρω από όσα ειπώθηκαν και εκείνα που μένουν για να ειπωθούν ακόμα, μπορείς να μεταβάλλεις το μη-νόημα σε νόημα. Δεν είναι αδιάφορο αυτό που κάνεις με τη ζωή σου. Η ζωή σου, υποταγμένη σε νόμους, σου προσφέρει δυνατότητες που μπορείς να επιλέξεις.

Εγώ δε σου μιλώ για ελευθερία. Σου μιλώ για απελευθέρωση, για κίνηση, για διαδικασία. Δε σου μιλώ για ελευθερία σαν κάτι ήρεμο, αλλά για την απελευθέρωση βήμα προς βήμα, όπως απελευθερώνεται από το δρόμο που διέσχισε, εκείνος που πλησιάζει στην πόλη του. Έτσι, «αυτό που πρέπει να γίνει» δεν εξαρτάται από παλιούς ηθικούς κανόνες, ακατανόητους και συμβατικούς, αλλά από νόμους : νόμους της ζωής, του φωτός, της εξέλιξης.

Ιδού λοιπόν οι ονομαζόμενες "ΑΡΧΕΣ", που πρέπει να τηρείς εαν θέλεις να αποκτήσεις τη χαμένη εσωτερική ενότητα :

1. Το να πηγαίνεις ενάντια στην εξέλιξη των πραγμάτων είναι σαν να πηγαίνεις ενάντια σε σένα τον ίδιο.

2. Οταν εξαναγκάζεις κάτι προς ένα σκοπό προκαλείς το αντίθετο.

3. Μην εναντιώνεσαι σε μια μεγάλη δύναμη. Οπισθοχώρησε μέχρι να εξασθενήσει.Τότε, προχώρησε με αποφασιστικότητα.

4. Τα πράγματα πάνε καλά, όταν προχωρούν μαζί, όχι μεμονωμένα.

5. Αν δέχεσαι εξίσου καλά τη μέρα και τη νύχτα, το καλοκαίρι και το χειμώνα, έχεις ξεπεράσει τις αντιφάσεις.

6. Εάν κυνηγάς την απόλαυση αλυσοδένεσαι με την οδύνη.Αλλά αν δεν βλάπτεις την υγεία σου, απόλαυσε χωρίς αναστολές όταν η ευκαιρία παρουσιάζεται.

7. Εάν κυνηγάς ένα σκοπό, αλυσοδένεσαι.Αν όλα όσα κάνεις, τα κάνεις σαν να είναι αυτοσκοπός, ελευθερώνεσαι.

8. Θα εξαφανίσεις τις συγκρούσεις σου, όταν θα τις καταλάβεις σε βάθος και όχι όταν θελήσεις να τις επιλύσεις.

9. Οταν βλάπτεις τους άλλους μένεις αλυσοδεμένος.Αλλά αν δε βλάπτεις κανέναν, μπορείς να κάνεις ελεύθερα ό,τι θέλεις.

10. Οταν φέρεσαι στους άλλους όπως θα ήθελες να σου φέρονται, απελευθερώνεσαι.

11. Δεν έχει σημασία σε ποιά πλευρά σε έχουν τοποθετήσει τα γεγονότα, το σημαντικό είναι να καταλάβεις ότι εσύ δεν έχεις διαλέξει καμιά πλευρά.

12. Οι αντιφατικές και οι ενωτικές πράξεις συσσωρεύονται μέσα σου.Αν επαναλαμβάνεις τις πράξεις της εσωτερικής ενότητας, τίποτα δε θα μπορέσει πια να σε συγκρατήσει.

 

Θα είσαι σαν μια δύναμη της φύσης, που δε συναντά αντίσταση στο πέρασμά της. Μάθε να διακρίνεις εκείνο που είναι δυσκολία, πρόβλημα, εμπόδιο, από αυτό που είναι αντίφαση. Αν τα πρώτα σε κινούν ή σε παροτρύνουν, η αντίφαση σε ακινητοποιεί σε κλειστό κύκλο.

Mario Rodriguez Cobos (SILO) , από "ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ"

Silo, Spiritual Guide

Silo, Mario Rodrνguez Cobos was born in Mendoza, Argentina, on January 6th,1938. He is a spiritual guide who does not profess any religion, nor is he affiliated to any political party. He lives with his family in a small town near Mendoza.

His ideas began to circulate more than three decades ago in different parts of the world, starting in Latin America, and reached North America in the early '70s. Today, his Message travels throughout our world, announcing that a new spirituality is being born.

In 1991, the Russian Academy of Science awarded Silo an Honoris Causa Doctorate degree. His written work includes Collected Works, Volumes I, containing Humanize the Earth, Universal Root Myths, Contributions to Thought, Day of the Winged Lion, Guided Experiences, Letters to my Friends, Dictionary of New Humanism, Silo Speaks, and the transcriptions of numerous talks and conferences throughout the world. His second Volume of Collected Works was published in 2002, as well as his latest book, Silo's Message.

Silo's work has been translated into many languages and dialects. Today it can be found all over the world and is being read by millions of people, many of whom are forming Communities of Silo's Message in their own cities and neighborhoods.

For the English text of Silo's historic talk on the "Healing of Suffering," on May 4, 1969 and his other public talks, as well as other relevant information, see www.silo.net.

Από etarcos @ Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008 6:02 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: εσωτερικό βλέμμα , αρχές εσωτερικής ενότητας , αντίφαση , silo , νόημα

Κάτω από συνηθισμένες συνθήκες, το τώρα είναι απλά μια λέξη, κενή νοήματος. Ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει αληθινά το εδώ και τώρα. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να μην κινείται στο πριν και το μετά, στο παρελθόν και το μέλλον. Άρα πρέπει να απελευθερωθεί από τους φόβους, τις ενοχές, τις επιθυμίες και πάνω απ' όλα από την ελπίδα. Αλλά ως γνωστόν, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!... Οι περισσότεροι τρέμουν και στην ιδέα να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα χωρίς τα στολίδια της ελπίδας και τις ποικίλες προβολές του νου τους. Φοβούνται την απόλυτη νύχτα και την απόλυτη μοναχικότητα. Έτσι γαντζώνονται από κάπου για να συντηρήσουν την ψευδαίσθηση της παρουσίας τους. Συνεπώς το ζήτημα δεν είναι να μιλάμε για τη δύναμη του τώρα, αλλά για τη δύναμη της αν-ελπισίας, που είναι το παρόν το ίδιο. Μ' άλλα λόγια, η αιωνιότητα, όχι ως μια χρονική διάρκεια χωρίς τέλος, αλλά η Αχρονικότητα. Αυτός που ζει στο παρόν, ζει στο άχρονο. Ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το παρόν, γιατί ζει μέσα στα όνειρα ή τις ψευδαισθήσεις του. Ο κατώτερος νους δεν μπορεί να είναι στο παρόν, γιατί είναι πάντα χρωματισμένος από το παρελθόν και το μέλλον. Δεν υπάρχει αιώνιο παρόν για τον μηχανικό ασυνείδητο άνθρωπο, παρά εικονική στιγμή μέσα στο φράγμα του χρόνου.

Υπάρχει το παρόν όταν εσύ δεν είσαι!

Το παρόν συνεπώς, δεν είναι το μέσον, αλλά ο στόχος.

Προηγούνται η ανελπισία, η απομηχανικοποίηση και η υπέρβαση του νου των επιθυμιών (Kama-manas).Το τώρα είναι πάντα παρόν. Εμείς είμαστε αλλού! Πρέπει να γνωρίσουμε αυτό το «αλλού», που είναι η παρούσα κατάστασή μας, για να το διαλύσουμε. Τότε μόνο θα βρεθούμε στο τώρα. Η ίδια η αναζήτηση της δύναμης του τώρα, προϋποθέτει μια κίνηση στο χρόνο, άρα είναι εμπόδιο στην επίτευξη του στόχου. Εξ' άλλου η αναζήτηση κάθε είδους δύναμης είναι παρόρμηση ενός πεινασμένου εγώ, που ψάχνει για τροφή και επιβεβαίωση.

Το εδώ και τώρα είναι μια λυτρωτική κατάσταση, που συμπορεύεται με την εξάτμιση του εγώ και των προβολών του. Δεν μπορεί να αναζητηθεί άμεσα. Εκείνο που έχει σημασία είναι να καταλάβουμε τα κίνητρα της έρευνάς μας, όπως λέει ο Κρισναμούρτι. Αναζητούμε να βρούμε την παρηγοριά στη δύναμη του αιώνιου παρόντος, ορμώμενοι από το πρόσκαιρο, από τον πόνο της συνεχούς αλλαγής. Αντί να εμβαθύνουμε τον πόνο της προσκόλλησης στο χρόνο, που είναι η απτή πραγματικότητά μας, προσκολλούμαστε στο ιδανικό, στην ελπίδα του ανώδυνου, της παντοτινής ευδαιμονίας. Μ' αυτό τον τρόπο γεννιέται μέσα μας η δυαδική κατάσταση του γεγονότος και του ιδανικού, με την ασταμάτητη σύγκρουση ανάμεσα σ' αυτό που είναι και σ' αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Το αντίθετο, οσοδήποτε ψηλά κι αν βρίσκεται, εμπεριέχω το σπόρο του ίδιου του αντίθετου (όπως στο ταοϊστικό σύμβολο του yin-yang).

Η αναζήτηση λοιπόν είναι τις περισσότερες φορές, απλώς η παρόρμηση να ξεφύγουμε από αυτό που είναι (σε φαντασιώσεις και ονειροπολήματα). Αυτού του είδους η αναζήτηση είναι εμπόδιο για την επίτευξη του τώρα.

Μόνο η αδιάσπαστη - σιωπηλή προσοχή (Διαλογισμός) αυτού που είναι, χωρίς επιθυμίες και συγκρούσεις, διαλύει τα σύννεφα των παραισθήσεων και αποκαλύπτει αυτό που πάντα υπήρχε στο άχρονο παρόν.

;i

Από etarcos @ Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008 8:37 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: άχρονο , μοναχικότητα , διαλογισμός , ελπίδα , ευδαιμονια , εδώ και τωρα

Ο Επικουρισμός είναι η φιλοσοφική σχολή της αρχαιότητας με την μεγαλύτερη διάρκεια αλλά και την μεγαλύτερη εσκεμμένη συκοφάντηση, που δυστυχώς διαιωνίζεται μέχρι τις μέρες μας... Στον Μεσαίωνα παραδόθηκε σαν σκοτεινή και επικίνδυνη φιλοσοφία. Επάνω του βάραινε η καταδίκη της ελληνικής επιστήμης γενικά, που την μπέρδεψαν με την ειδωλολατρία.. Ο Επικούρειος "Ηδονισμός", πρόκληση για τους φαρισαίους της ασκητικής "αγνότητας", παρεξηγήθηκε, παρανοήθηκε και έδωσε αφορμή στις πιο ηλίθιες και κακόβουλες διαστροφές..Λαβή για μεγαλύτερη συσκότιση έδωσε και η μετάφραση της "ηδονής" στα λατινικά με τη λέξη voluptas, που είναι περισσότερο φορτωμένη με αισθησιακή απόχρωση, καθώς και πλαστογραφημένες επιστολές που κυκλοφορούσαν με το όνομα του Επίκουρου. Πενήντα τέτοιες ασελγείς επιστολές έγραψε μόνο ο Διότιμος ο Στωικός!..Στην πιο γυμνή της μορφή η διαστροφική παρερμηνεία λέει : << Για ύψιστο αγαθό έχουν (οι επικούρειοι) την ηδονή. Αποθέωση της κοιλιάς. Να φάμε να πιούμε, γιατί αύριο θα πεθάνουμε..>>.

Η αλήθεια είναι ότι ο Επίκουρος (341 π.χ.-270 π.χ.) και οι μαθητές του ζούσαν λιτότατα ( τους έφτανε το ψωμί και το νερό, όπως βεβαιώνεται στις γνήσιες επιστολές). Η ηθική διδασκαλία του Επίκουρου φανερώνει ευσέβεια προς τους θεούς, φιλανθρωπία προς τους φίλους και τα παιδιά τους, καθώς και την ημερότητα προς τους δούλους που απελευθέρωσε.Στην εξάπλωση της επικούρειας διδασκαλίας συνετέλεσε αφ'ενός η αγάπη του Επίκουρου προς τους μαθητές του και αφ'ετέρου το πρακτικό πνεύμα της ηθικής του διδασκαλίας, που αποτελούσε όαση στην ταραγμένη Ελληνική κοινωνία μετά το θάνατο του Μ.Αλεξάνδρου. Στον 'Κήπο" έφθαναν νέοι απ'όλα τα μέρη της Ελλάδας, αλλά και από την Μ.Ασία, τη Συρία και την Αίγυπτο. Σ'αυτό τον φιλικό κύκλο δεν συμμετείχαν μόνο άνδρες αλλά (επαναστατικό για την εποχή) και γυναίκες καθώς και εταίρες. Μαζί τους συμφιλοσοφούσαν ως ίσοι και σκλάβοι. Ενός μάλιστα το όνομα είναι γνωστό : Μυς, ενδοξότατος , μάλιστα, όπως αναφέρει ο Λαέρτιος. Ο Επίκουρος εμφανίστηκε όταν η φιλοσοφία είχε γίνει εγκύκλια και σχολαστική. Στον Κήπο δεν γίνονταν συστηματικά μαθήματα. Τη μόρφωση της κοινότητας την πετύχαινε ο δάσκαλος αποτελεσματικότερα με την καθημερινή συναναστροφή, με ομιλίες κάθε φορά που δινόταν η ευκαιρία και με την άμεση ψυχική επαφή.

Η σχολή διατηρήθηκε ως πέρα στους τελευταίους αυτοκρατορικούς χρόνους της Ρώμης, με διαδοχικούς σχολάρχες και ζωντάνια, ενώ όλες σχεδόν οι άλλες χλόμιασαν και έσβησαν.

Ο Διογένης ο Οινοαδέας (2ος μ.χ. αιώνας) ανέφερε ότι μια πνευματική παραζάλη, η "ψευδοδοξία", όπως την αποκαλεί,μάστιζε την εποχή του σαν επιδημία και σαν κολλητική αρρώστια : << Ο αριθμός των βλαμμένων ( από τις φαντασιοκοπίες που κυκλοφορούν στην αυτοκρατορία) μεγαλώνει μέρα με τη μέρα : γίνονται δε πλείονες, δια γαρ τον ζήλον άλλος εξ άλλου λαμβάνει την νόσον ως τα πρόβατα>>..Το μέσον της θεραπείας είναι η επικουρική συνταγή, η "ΤΕΤΡΑΦΑΡΜΑΚΟΣ" :

Α) Άφοβον ο θεός Β) αναίσθητον ο θάνατος Γ) τ'αγαθόν μεν εύκτητον Δ) το δεινόν ευεκαρτέρητο. ( Λύτρωση από τον φόβο των θεών και το φόβο του θανάτου. Το αγαθό εύκολα αποκτάται, οι οδύνες εύκολα υπομένονται).

Ο επικουρισμός, η πεμπτουσία της Ιωνικής φιλοσοφίας, αγωνίζεται συνεπώς να σώσει τον ελληνικό ορθολογισμό και τη νηφαλιότητα από προλήψεις, δεισιδαιμονίες και ψευδομυστικιστικά ρεύματα. Για τον Επίκουρο και τη σχολή του η φιλοσοφία υπηρετεί τη ζωή κι έχει μοναδικό σκοπό να φέρει τη γαλήνη και την ευτυχία, αντί να χασομερεί με περιθωριακά ζητήματα, με άγονες συζητήσεις και με διαλεκτικά πλάσματα που δίνουν την εντύπωση της υψηλής σοφίας.

H έννοια της ηδονής :

Η λέξη προβάλλει για πρώτη φορά στον ποιητή Σιμωνίδη, εννοώντας περισσότερο τη σαρκική απόλαυση. Ο σοφιστής Πρόδικος , στα "Συνώνυμά" του , κατατάσσει την ηδονή με τη γενικότερη έννοια : χαρά, τέρψη και ευφροσύνη. Οι Στωικοί χαρά λέγανε την "εύλογον έπαρσιν", ηδονή την "άλογον έπαρσιν", τέρψη την ηδονή από την ακοή, ευφροσύνη από τους ωραίους λόγους.

Το βασικό στοιχείο για την ανθρώπινη ζωή, για την ευτυχία και την ανύψωσή της, την καλή διάθεση, την ευεξία, την ευθυμία ή ευεστώ, όπως την έλεγε ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος την ονόμασε "Ηδονή". Για να την ξεχωρίσει από τις κοινές ηδονές (όπως το φαγητό, πιοτό, ερωτισμό, θεάματα, κ.λ.π.) την είπε "Καταστηματική (καταστασιακή) Ηδονή", ενώ τις κοινές ηδονές τις είπε "εν κινήσει".
Καταστηματική ηδονή,λοιπόν, είναι η σταθερή, μόνιμη, ευχάριστη διάθεση, που είναι ανεξάρτητη από τις εξωτερικές συνθήκες! Στα Λατινικά η αντίστοιχη διάκριση γίνεται μεταξύ voluptas stabilis και voluptas movens. Ενώ για τους περισσότερους ηδονή είναι μια κίνηση των αισθητηρίων οργάνων, που τους κάνει να νιώσουν κάποια απόλαυση, για τον Επίκουρο η Καταστηματική Ηδονή είναι το <<το πέρας ταις ηδοναίς>>, η ευάρεστη διάθεση που έχουμε όταν λείψει κάθε ενόχληση : πείνα,δίψα η άλλη επιθυμία.<<Παντός του αλγούντος Υπεξαίρεσιν>>, ότι άλλως ονομάζετο Αοχλησία (absence de la douleur). Όχληση δίνει ακόμα και η χαρά, δηλαδή κάθε θετικό συναίσθημα! Στο σύγγραμμά του ¨Περί αιρέσεων και φυγών", διάβαζε κανείς, όπως μας πληροφορεί ο Λαέρτιος: << Η μεν γαρ αταραξία και απονία καταστηματικαί εισίν ηδοναί, η δε χαρά και η ευφροσύνη κατά κίνησιν ενεργεία βλέπονται>>. Η κατάσταση αυτή της απόλυτης γαλήνης είναι για τον Επίκουρο το ύψιστο αγαθό. όταν παραμεριστεί κάθε συναίσθημα που ερεθίζει τον άνθρωπο, λύπη είτε χαρά, αναβλύζει από τη βαθύτερη ουσία του ανθρώπου η καλή διάθεση, το δημιουργικό χάδι κι αυτό του δίνει την ευκαιρία να αξιοποιήσει τον άφθονο πλούτο που κρύβει μέσα του. Στη γαληνεμένη αυτή ψυχική διάθεση δε χρειαζόμαστε καμιά ηδονή ούτε χαρά ή ευφροσύνη, γιατί κι αυτές όπως κάθε συναίσθημα, προκαλούν διέγερση. <<Τότε χρειαζόμαστε την ηδονή, όταν υποφέρουμε από τη στέρησή της. Όταν όμως αυτό δεν το παθαίνουμε, τότε δεν μας χρειάζεται η ηδονή>..

...Μελέτα, λοιπόν, νύχτα-μέρα όλα αυτά τα πράγματα κι άλλα παρεμφερή, μόνος ή και με άλλους ομοίους σου και ποτέ δεν θα πέσεις θύμα του άγχους, θα ζήσεις αντίθετα σαν θεός μεταξύ των ανθρώπων, γιατί δεν μοιάζει καθόλου θνητός ο άνθρωπος που ζει ανάμεσα σε αθάνατα αγαθά.

Από etarcos @ Σάββατο, 8 Μαρτίου 2008 7:03 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: αταραξία , τετραφάρμακος , επιθυμίες , ηδονή , επίκουρος , Ευτυχία

Η Αρχαιοελληνική Μεταφυσική Φιλοσοφία δεν είναι "φιλοσοφία" με τη σύγχρονη εκφυλισμένη χρήση του όρου, δηλαδή σύστημα,συχνά δυσνόητο από άδειες λέξεις, μια διανοητική γυμναστική για ελάχιστους ειδικούς λόγιους. Είναι καθαρή Σοφία, που σημαίνει αποκάλυψη της Αλήθειας και Φωτισμός της πορείας του ανθρώπου προς την αυτογνωσία, την αυτοεκπλήρωση και την ευδαιμονία. Υπ' αυτή την μορφή δεν είναι ούτε αρχαία, ούτε νέα. Είναι Αιώνια! "Philosophia  perennis". Ως άχρονη, αρχετυπική πραγματικότητα, η Πρώτη Φιλοσοφία, όπως την αποκαλούσε ο Αριστοτέλης, βρίσκεται πέρα από κάθε πολιτισμικό προσδιορισμό και κάθε εθνικιστικό σφετερισμό. Είναι Πανανθρώπινη, παγκόσμια κληρονομιά που αλλάζει εκφραστικό ένδυμα σύμφωνα με τις εποχές και τις περιοχές, αλλά κατ'ουσίαν είναι πάντα ίδια και γι'αυτό επίκαιρη και σήμερα και στο μέλλον! Άλλωστε, η ανταλλαγή εσωτερικής γνώσης στην αρχαιότητα γινόταν ευρέως, ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς, χωρίς μισαλλοδοξίες και με μόνο κριτήριο την πνευματική ωριμότητα του αναζητητή. Ο Πυθαγόρας, υπόδειγμα συγκριτικού πνεύματος, έζησε, όπως και ο Πλωτίνος χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Μελέτησε και μυήθηκε στις σχολές μυστηρίων της Αιγύπτου, ιδιαίτερα στα μυστήρια του Ερμή, όπως και ο Πλάτωνας. Επί πλέον ταξίδεψε και μυήθηκε στην Ινδία, όπως ο Απολλώνιος ο Τυανέας, και ίσως έφθασε στο Θιβέτ και την Κίνα. Ο Ζήνων ο Κιτιεύς, που ίδρυσε τη Στοά στην Αθήνα, στο τέλος του 4ου αιώνα είναι Φοίνικας και πολλοί ελληνιστές φιλόσοφοι είναι Ασιάτες, Εβραίοι, Σύροι. Εξ'άλλου, ο Ορφισμός που διατρέχει τον ελληνικό μυστικισμό από τον Πυθαγόρα μέχρι τον Πλάτωνα και τους Νεοπλατωνικούς έχει τις ρίζες του στην Ανατολή και παρουσιάζει εκπληκτική ομοιότητα, που μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί με την Ινδική φιλοσοφία. <<Τοις εγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι,(Ένας και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς), λέει ο Ηράκλειτος, των δε κοιμωμένων έκαστον εις ίδιον αποστρέφεσθαι, (οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στο δικό του κόσμο)>>.

Το πρόβλημα είναι να ξεφύγουμε από τον μουσειακό σεβασμό και τον τυπολατρικό σχολαστικισμό και να ανακαλύψουμε ξανά την ζωντάνια, τη δροσιά και τη δύναμη που κρύβεται κάτω από τον ροζιασμένο κορμό της φιλοσοφικής παράδοσης.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με το μπόλιασμά της στο κουρασμένο σώμα της σύγχρονης πραγματικότητας, με την εφαρμογή της στην καθημερινότητα, για να φωτίσουμε την ατομική πορεία και να ξεπεράσουμε τα κοινωνικά προβλήματα και την παγκόσμια κρίση. Η φιλοσοφία πρέπει, κατά τον Επίκουρο, να ασχολείται με ζητήματα που έχουν άμεση σχέση με τις ανάγκες της ζωής, με την ευρύτερη έννοια. Ακόμα και στην εποχή του, πολλοί στοχαστές χασομερούσαν με περιθωριακά ζητήματα, με άγονες συζητήσεις και με διαλεκτικά πλάσματα που έδιναν την εντύπωση υψηλής σοφίας. Μεταφυσική θεωρητικολογία χωρίς γείωση και δοκιμασία στο εξωτερικό επίπεδο σημαίνει συχνά βολική φυγή από την καθημερινότητα, ναρκωτικό της συνείδησης, που αφήνει το άτομο στην ίδια, αν όχι σε χειρότερη μοίρα!. Λυδία λίθος για κάθε φιλοσοφία είναι η απλή τούτη ερώτηση, ενός σύγχρονου σοφού (Silo) : << Με το πέρασμα της ζωής, μεγαλώνει μέσα σου η ευδαιμονία ή ο πόνος; Όσο σοφός κι αν είσαι θα απορρίψω το παράδειγμά σου και τις ιδέες σου αν δεν μεγαλώνει σε σένα και σ'αυτούς που σε περιστοιχίζουν η ευδαιμονία και η ελευθερία >>.

Σκόπιμα χρησιμοποιείται ο όρος ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ και όχι ευτυχία, γιατί η ευτυχία ως προϊόν της καλής τύχης εγκυμονεί πάντα το αντίθετό της, την δυσ-τυχία. Στο πνευματικό επίπεδο ο στόχος δεν είναι λοιπόν η ευτυχία, αλλά η ευδαιμονία ή μακαριότητα, που βρίσκεται πέρα από κάθε δυισμό και είναι νηφάλια, ήρεμη δροσερή. Είναι έκσταση χωρίς καμία αναστάτωση.

Από τη στιγμή που κατακτήσει κανείς αυτή την κατάσταση διαλύεται κάθε εσωτερική αναταραχή, "λύεται πας της ψυχής χειμών", κατά τον Επίκουρο, που στην επιστολή του προς Μενοικέα συνεχίζει : << Αληθινά αισθανόμαστε (πιεστική) την ανάγκη για ηδονή, όταν υποφέρουμε από την έλλειψη αυτής της πληρότητας. Η τύχη για τον σοφό δεν είναι μια θεότης, όπως για τις μάζες και δεν δίνει καλό ή κακό καθοριστικό για την μακάρια ζωή. Γι'αυτό είναι προτιμότερο να είσαι άτυχος, αλλά σοφός (ευλογίστως ατυχείν), παρά τυχερός και ανόητος (αλογίστως ευτυχείν). Ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει την αταραξία ζει σαν Θεός μεταξύ των ανθρώπων>>.Η υπέρτατη αυτή επίτευξη προϋποθέτει την μεταστοιχείωση της ψυχικής ύλης και συνεπάγεται μια σύνθετη εσωτερική πειραματική διαδικασία, που απαιτεί μέθοδο, μόχθο και υπομονή. Χρειάζεται μια μεταφυσική ατραπός χωρίς δογματισμό, αφηρημένες απαγωγές και απριορισμούς, αλλά βιωματική, που να στηρίζεται στην επαγωγή , το λόγο και την ενόραση.

Οι διδασκαλίες του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα, του Πλωτίνου και άλλων αρχαίων μυστών-φιλοσόφων μας παρέχουν τέτοια συγκεκριμένα μέσα για την κατασκευή της φιλοσοφικής λίθου, αρκεί να τις ερμηνεύσουμε σωστά και να τις εφαρμόσουμε με συνέπεια ...;Αυτή η θέση εκφράζεται άψογα και λακωνικά από τη ρύση του Ηράκλειτου : <<Και σοφίη λέγειν αλήθεια και ποιείν κατά φύσιν επαϊοντας>> (Σοφία είναι να λες και να πράττεις την αλήθεια γνωρίζοντας τη φύση των πραγμάτων). Δυστυχώς, λόγω της διακοπής της ζωντανής μεταφυσικής παράδοσης, οι αρχαίες διδασκαλίες που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας, μέσω των διασωθέντων κειμένων, είναι συχνά ελλειπείς και αποσπασματικές, ενώ προσφέρονται εύκολα για ποικίλες παρερμηνείες και αυθαίρετα συμπεράσματα, κάτι που καθιστά το έργο του αναζητητή πολύ δύσκολο. << Μ'όλο που ο Λόγος είναι κοινός σε όλα, οι πολλοί ζουν σαν ο καθένας τους να έχει δική του, ιδιωτική σοφία>>. Αυτή όμως η δυσκολία που αποθαρρύνει τους περίεργους, τους χλιαρούς φιλολογίζοντες και τους βέβηλους, γίνεται αφορμή να οξυνθεί η διάκριση, η φρόνηση και η ενάργεια του αληθινού εραστή της Αιώνιας Σοφίας. Μέσα από την αναπτυσσόμενη δια του πνευματικού αγώνα Αρετής καθαρίζεται το σκουριασμένο κλειδί που ανοίγει τελικά την Πύλη της αποκάλυψης του Ωραίου και του Αγαθού. Αν κανείς ελπίζει ότι η προσέγγιση της Αρχαίας Τέχνης θα τον εμπλουτίσει με γνώσεις, ισχύ και δυνατότητες, ας γνωρίζει ότι η Αθανασία μπορεί να αποκτηθεί μόνο από τις στάχτες της κατώτερης ανθρώπινης φύσης. <<ήθος γαρ ανθρώπειον μεν ουκ έχει γνώμας ( η ανθρώπινη φύση δεν έχει αληθινή γνώση) θείον δε έχει (μόνο η θεϊκή φύση έχει)>>. Σε διαφορετική περίπτωση η είσοδος στη χώρα των μακαρίων γίνεται αόρατη γιατί <<,οι ανόητοι, αν και ακούν , αν και βλέπουν , είναι σαν τους κουφούς καιτους τυφλούς. Σ'αυτούς ταιριάζει το γνωμικό πως και παρόντες απουσιάζουν>>.

.

Όπως λέει ο θείος Πλάτων στον Φαίδωνα: << Όταν η φιλοσοφία παραλάβει την ψυχή από την κατάσταση του δεσμωτηρίου των επιθυμιών και την αυταπάτη των αισθήσεων και την πείσει να απομακρυνθεί από αυτά, ενθαρρύνοντάς την να συμμαζευτεί και να συγκεντρωθεί στον εαυτό της, μπορεί αυτή να νοήσει κάθε ον που είναι πραγματικό (αυτό καθ'αυτό) ...;.Η θέα του αληθινού κάλους και του Αγαθού φέρνουν τότε την ψυχή σε κατάσταση θείας μανίας. Αυτός ο λυτρωτικός πυρετός καίει τα σκληρά αποκυήματα που περιζώνουν την ψυχή, ενώ δροσίζουν το πτέρωμά της που αναπτύσσεται και δυναμώνει.

Η απελευθέρωση της ατομικής ψυχής δεν είναι όμως αυτοσκοπός! Ο Πλάτων, κατ'εξοχήν υμνητής του υπεραισθητού, υποστήριξε μέχρι τέλους ότι ο αληθινός φιλόσοφος δεν έχει το δικαίωμα να διάγει μονόπλευρη ζωή, γιατί δεν υπάρχει αυτός μόνο στον κόσμο, παρά ζει μέσα σ'ένα κοινωνικό σύνολο, που απέναντί του έχει μερικά ιερά καθήκοντα. Η γνώμη αυτή εκφράζεται καθαρά στην αλληγορία του σπηλαίου, στον έκτο τόμο της Πολιτείας : <<Σ'εκείνους που "εκ τινος θείας επιπνοίας" , "θεία τινι τύχη" πέτυχαν να φτάσουν στην είσοδο του σπηλαίου, δεν θα επιτρέψουμε να μείνουν εκεί και να μην επιστρέψουν πίσω στους δυστυχείς φυλακισμένους που δέσμιοι ζουν μέσα στο σκότος της πλάνης>>. Απεναντίας αυτές οι προνομιούχες φύσεις, αφού πάντα πρέπει να έχουν στο νου τους την ευτυχία του συνόλου, οφείλουν να φροντίσουν με πατρική στοργή για τους συμπολίτες τους, που τα μάτια τους δεν είναι σε θέση να ατενίσουν το πλήρες φως της αλήθειας. Άλλωστε, παρά την ανάμειξή τους με τα κοινά μπορούν <<τον πολύν χρόνον μετ'αλλήλων οικείν εν τω καθαρώ>>.

Η Μεταφυσική αναζήτηση δεν αφορά αποκλειστικά τους λίγους συνειδητούς ερευνητές, αλλά, έστω και σε λανθάνουσα μορφή, ολόκληρο το ανθρώπινο γένος! Αρκεί να σκεφτούμε ότι στην καρδιά του υπαρξιακού άγχους, που μαστίζει τις σύγχρονες εγωκεντρικές δυτικές κοινωνίες, βρίσκεται το πνευματικό άγχος. Το άγχος, δηλαδή, που εκφράζει την απώλεια ενός βαθύτερου νοήματος, που να δίνει αξία σε όλους τους επί μέρους στόχους του ανθρώπου. Η κρίση των ιδεολογιών και των κοσμοθεωριών έχει κάνει ακόμα πιο φανερή αυτή την έλλειψη. Τις ανάγκες αυτές και άλλες, πιο καθημερινές, έρχεται να αντιμετωπίσει μια νέα τάση στην ψυχολογία, η φιλοσοφική ψυχολογία, που στρέφεται στην αρχαία ελληνική παράδοση για αναζήτηση οράματος και μεθόδου. Στον ίδιο στόχο, αλλά από διαφορετική κατεύθυνση ορμώμενη, αποβλέπει η φιλοσοφική συμβουλευτική που εξαπλώνεται ραγδαία σ'ολόκληρο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό αυτής της διάδοσης είναι το πλήθος των φιλοσοφικών γραφείων που ανοίγουν, οι αυθόρμητες φιλοσοφικές συζητήσεις, που στη Γαλλία έχουν πάρει τη μορφή φιλοσοφικών καφενείων και ο αριθμός των εκδόσεων με φιλοσοφικό-ψυχολογικό περιεχόμενο. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς μόνο τίτλους βιβλίων που βρίσκονται στην κορυφή των πωλήσεων και στην Ελλάδα: Του Λου Μάρινοφ << Πλάτωνας όχι Πρόζακ>>, του Μαρκ Σωτέ <<Έναν καφέ για τον Σωκράτη>>, του Έντουαρντ Έργουιν <<Φιλοσοφία και Ψυχοθεραπεία>> και του Γιαχάνες Τόμ <<Ψυχοθεραπευτικές πλευρές στην φιλοσοφία του Πλάτωνα>>.

Η Αιώνια Μεταφυσική Φιλοσοφία δεν είναι, συνεπώς, ούτε απλή κλασική μόρφωση (η πολυμάθεια, ως γνωστόν, δεν διδάσκει τη φρόνηση), ούτε πάρεργο, ούτε εγωιστική ασκητική, αλλά αναντικατάστατο φάρμακο για τις βασανισμένες ψυχές,, νέκταρ μνημοσύνης για τους αληθινούς ερευνητές και βάλσαμο για τις αιμορραγούσες πληγές της ανθρωπότητας. Ας αντλήσουμε ευρέως από τις πηγές της, γιατί όπως λέει ο Επίκουρος : <<Ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά για να γνωρίσει κανείς τη φιλοσοφία>>.

Από etarcos @ Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008 9:56 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: πλωτίνος , silo , ηράκλειτος , επίκουρος , πυθαγορας , πλατων

Οι πιο πολλοί γλάροι δεν ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι περισσότερο από τις βασικές αρχές του πετάγματος-πως δηλαδή να πετούν για να φτάσουν από την ακρογιαλιά στην τροφή, και πάλι πίσω. Γι'αυτούς δεν έχει σημασία το πέταγμα αλλά η τροφή. Όμως, για τούτον εδώ το γλάρο, η χαρά της πτήσης μετρούσε περισσότερο από το φαγητό....

Σύντομα ανακάλυψε ότι αυτός ο τρόπος σκέψης δεν ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να κάνει για να είναι αγαπητός στα άλλα πουλιά. Ακόμα και οι γονείς του ήταν καταθορυβημένοι βλέποντάς τον να πειραματίζεται ολομόναχος...

Γιατί, Ιωνάθαν, δεν μπορείς να είσαι και εσύ σαν όλα τ'άλλα γλαροπούλια;

Η μόνη υποχρέωσή σου είναι να είσαι ο εαυτός σου..

Οι φίλοι σου θα σε αναγνωρίσουν από το πρώτο λεπτό γνωριμίας

καλύτερα απ'ότι οι γνωστοί και "συγγενείς" σου σε χίλια χρόνια

Μπορούμε να βγούμε από την άγνοια, μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας σαν πλάσμα της τελειότητας, της ευφυίας και της ικανότητας. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι! Μπορούμε να μάθουμε να πετάμε!

Βαθιά μέσα στον καθένα μας βρίσκεται η δύναμη που συναινεί στην υγεία η την αρρώστια, τον πλούτο ή τη φτώχεια, τη λευτεριά ή την σκλαβιά. Εμείς οι ίδιοι τα κυβερνάμε όλα αυτά και κανένας άλλος.

Συζήτα για τα περιορισμένα όρια των δυνατοτήτων σου και σίγουρα θα τα διατηρήσεις.

Είσαι πάντα ελεύθερος ν'αλλάξεις γνώμη και να διαλέξεις άλλο μέλλον κι άλλο παρελθόν!..

Η μεγάλη θλίψη του δεν οφειλόταν στην απομόνωσή του, αλλά στο γεγονός ότι οι άλλοι γλάροι αρνήθηκαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε. Αρνήθηκαν ν'ανοίξουν τα μάτια τους και να δούν.

Ο Γλάρος Ιωνάθαν ανακάλυψε ότι η ανία, ο φόβος και ο θυμός, αποτελούν τις αιτίες που η ζωή των γλάρων είναι τόσο σύντομη και πως, όταν έβγαλε αυτά τα συναισθήματα οριστικά από το νου του, έζησε μια πραγματικά μακρόχρονη κι ευτυχισμένη ζωή.

Παρά το μοναχικό του παρελθόν, ο Γλάρος Ιωνάθαν είχε γεννηθεί Εκπαιδευτής κι ο δικός του τρόπος έκφρασης της αγάπης του εκδηλωνόταν με το να δίνει κάτι από την αλήθεια που είχε βιώσει σ'ένα γλάρο ο οποίος το μόνο που ζητά είναι να του δοθεί μια ευκαιρία για να αντιληφθεί κι εκείνος την αλήθεια.

Μάθηση είναι η ανακάλυψη εκείνου που ξέρεις ήδη.

Εκτέλεση είναι η απόδειξη ότι το ξέρεις

Διδασκαλία είναι η υπενθύμιση στους άλλους πως ξέρουν όσα κι εσύ

Είμαστε όλοι μαθητές, εκτελεστές, δάσκαλοι.

Οι απόβλητοι Γλάροι επέστρεψαν και τα μαθήματα πτήσης άρχισαν!...

Ας αρχίσουμε με την Οριζόντια Πτήση.... Πέταξε!..

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Richard Bach για τα μαγικά ταξίδια που μας έχει χαρίσει.....

Από etarcos @ Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008 10:52 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: γλάρος ιωνάθαν , πτηση , εκπαίδευση , άγνοια , ελευθερία

Στο Ommenτης Ολλανδίας ,στις 2 Αυγούστου του 1929,μπροστά στην Α.Βesant και πάνω από 3.000 αντιπροσώπους του Τάγματος του Αστέρα, και πολλές χιλιάδες Ολλανδών που τον άκουγαν μέσω ραδιοφώνου ο Κρισναμούρτι εκφώνησε λόγο με τον οποίο διέλυε το Τάγμα:

<< ...Διακηρύσσω ότι η Αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς δρόμους και δεν μπορείς να την πλησιάσεις με οποιοδήποτε μονοπάτι, με μια θρησκεία, με μια αίρεση.

Είναι η προσωπική μου άποψη και την υποστηρίζω απόλυτα και άνευ όρων.Η Αλήθεια, επειδή είναι απεριόριστη, απροσδιόριστη, απλησίαστη μέσω οποιασδήποτε οδού, δεν μπορεί να οργανωθεί. Καμία οργάνωση δεν θα έπρεπε να δημιουργείται για να καθοδηγεί ή να εξαναγκάζει τον κόσμο να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Εάν το αντιλαμβάνεστε αυτό θα σας φανεί τελείως αδύνατο να οργανώσετε μια πίστη. Μια πίστη είναι πραγματικά καθαρά ατομική υπόθεση και δεν μπορείτε ούτε πρέπει να την οργανώνετε. Εάν το κάνετε, η πίστη πεθαίνει, αποκρυσταλλώνεται, τείνει να μεταμορφωθεί σε μια τυφλή πεποίθηση, μια προκατάληψη,μια αίρεση, μια θρησκεία, που επιβάλλεται δογματικά στους άλλους.

Και αυτό όλοι προσπαθούν να κάνουν, ποιός λίγο και ποιός περισσότερο, σε ολόκληρο τον κόσμο. Η αναζήτηση της Αλήθειας εξευτελίζεται, υποτιμάται σε hobby για αυτόν που είναι χλιαρός, για αυτόν που αισθάνεται περιστασιακά την απογοήτευση. Η Αλήθεια δεν πρέπει να υποβιβάζεται σε ποταπά επίπεδα,αλλά κάθε άτομο πρέπει να αγωνίζεται να την φθάσει με την προσωπική άσκηση.

Δεν μπορείς να συμπιέσεις την βουνοκορφή στο βάθος της κοιλάδας ...

Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που διαλύω το Τάγμα του Αστέρα.Είμαι σίγουρος ότι,παρόλα αυτά, εσείς θα δημιουργήσετε πιθανά άλλα Τάγματα και ότι θα συνεχίσετε να είστε μέλη άλλων οργανώσεων σε αναζήτηση της Αλήθειας. Εγώ δεν επιθυμώ να συμμετέχω σε μια πνευματική οργάνωση, προσπαθείστε να το καταλάβετε σας παρακαλώ..

Όταν δημιουργείται μια οργάνωση με αυτό το σκοπό, αυτή μετατρέπεται σε αποκούμπι, σε μια αδυναμία, σ'ένα δεσμό, και το άτομο γίνεται ανάπηρο και εμποδίζεται η επιθυμία του για ανάπτυξη, η κατάκτηση της ατομικής του ταυτότητας, που συνίσταται ακριβώς στην προσωπική ανακάλυψη που βασίζεται στις δικές του δυνάμεις. Και αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο αποφάσισα, ευρισκόμενος στην κεφαλή του Τάγματος, να το διαλύσω.

Κι αυτό, ότι δεν θέλω οπαδούς, δεν πρέπει να σας εκπλήσσει από τη στιγμή που όποιος ακολουθεί κάποιον παύει να ακολουθεί την Αλήθεια. Δεν με ενδιαφέρει αν δίνεται προσοχή ή όχι σ'αυτό που λέω. Θέλω να κάνω ένα συγκεκριμένο πράγμα στον κόσμο και προτίθεμαι να το κάνω με μια ακλόνητη συγκέντρωση. Μ'ενδιαφέρει μόνο ένα,πραγματικά ουσιαστικό: να απελευθερώσω τον άνθρωπο. Θέλω να τον απελευθερώσω απ'όλα τα κλουβιά, από όλους τους φόβους και δεν θέλω να ιδρύσω θρησκείες, νέες αιρέσεις ή να δημιουργήσω νέες θεωρίες και νέες φιλοσοφίες.

Φυσικά θα με ρωτήσετε, γιατί τότε γυρίζω τον κόσμο και μιλάω ασταμάτητα;

Θα σας πω γιατί το κάνω. Όχι για την επιθυμία μιας ακολουθίας ή μιας εξαιρετικής ομάδας εξαιρετικών οπαδών. Στους ανθρώπους αρέσει να διαφέρουν από τους ομοίους τους ακόμα και με κίνδυνο να διαφοροποιούνται κατά τρόπο γελοίο, παράλογο και χυδαίο. Εγώ δεν θέλω να ενθαρρύνω αυτόν τον παραλογισμό. Δεν έχω οπαδούς ούτε αποστόλους επί της Γης ή στο πνευματικό βασίλειο. Δεν με έλκει το χρυσωμένο δόλωμα ή η επιθυμία μιας πολύ άνετης ζωής ... Μιλάω με απόλυτη ειλικρίνεια γιατί θέλω να το ξεκαθαρίσω μια για πάντα. Δεν θέλω κάθε χρόνο αυτές τις παιδαριώδεις συζητήσεις. Ένας δημοσιογράφος που μου πήρε συνέντευξη θεώρησε απίστευτη την πράξη μου να διαλύσω μια οργάνωση με χιλιάδες χιλιάδων μέλη. Με φανερή αμηχανία με ρώτησε: "και τώρα τι θα κάνετε, πως θα ζήσετε; δεν θα έχετε πια ακολουθία, ο κόσμος δεν θα σας ακούει πια". Ακόμα και αν μόνο πέντε άνθρωποι ακούσουν και ζήσουν με το πρόσωπο στραμμένο προς την αιωνιότητα,θα είναι αρκετό.Τι όφελος μπορεί να προκύψει από χιλιάδες πρόσωπα που δεν καταλαβαίνουν,που είναι βυθισμένα καιταριχευμένα στις προκαταλήψεις, και δεν επιθυμούν την ανανέωση αλλά θέλουν να μεταφράζουν το καινούργιο με όρους που ταιριάζουν στα στείρα και αποτελματωμένα εγώ τους;

Εγώ όμως είμαι ελεύθερος, ασυμβίβαστος, ολόκληρος, όχι το μερικό, όχι το σχετικό, αλλά η ολική Αλήθεια που είναι αιώνια. Γιαυτό και επιθυμώ, όποιος προσπαθεί να με καταλάβει να είναι ελεύθερος και όχι να κατασκευάζει από τα λόγια μου ένα κλουβί, μια θρησκεία,μια αίρεση. Θα πρέπει αντίθετα να απελευθερωθείτε από όλους τους φόβους, από το φόβο της θρησκείας, από το φόβο της σωτηρίας, από το φόβο της πνευματικότητας, από το φόβο της αγάπης, από το φόβο του θανάτου, από το φόβο της ίδιας της ζωής. Όπως ένας καλλιτέχνης ζωγραφίζει από ευχαρίστηση, γατί έτσι αυτο-εκφράζεται,το ίδιο κάνω κι εγώ και όχι επειδή περιμένω κάτι από κάποιον. Εσείς είσαστε συνηθισμένοι στην εξουσία ή σε μια ατμόσφαιρα εξουσίας που πιστεύετε ότι θα σας οδηγήσει στην πνευματικότητα. Πιστεύετε και ελπίζετε ότι κάποιος άλλος μπορεί με τις εξαιρετικές του ικανότητες, μ'ένα θαύμα, να σας μεταφέρει στο βασίλειο της αιώνιας ελευθερίας και της Ευτυχίας.

Με ακούτε ήδη από τριετίας, χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές, εκτός ελάχιστων περιπτώσεων. Εδώ και δεκαοκτώ χρόνια με προετοιμάζετε γι αυτό το συμβάν, την Έλευση του Δασκάλου του Κόσμου. Αυτά τα χρόνια οργανωθήκατε, αναζητήσατε κάποιον που θα πρόβαλλε ένα καινούργιο φως στις καρδιές και στο νου σας, που θα μεταμόρφωνε τελείως τη ζωή σας , και που θα σας έδινε μια νέα γνώση, κάποιο που θα σας ανύψωνε σε ένα νέο επίπεδο ζωής, που θα σας ενθάρρυνε, που θα σας απελευθέρωνε, και κοιτάξτε τώρα τι συμβαίνει! Σκεφθείτε και εξετάστε με ποιό τρόπο αυτή η προσμονή σας άλλαξε, εκτός βέβαια από αυτή την ανόητη και ασήμαντη εξωτερική διάκριση, αυτού που φέρει μια κονκάρδα στοστήθος. Με ποιό τρόπο αυτή η πίστη σας καθάρισε από τα άχρηστα πράγματα ; Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να κρίνει κανείς: με ποιό τρόπο είστε πιο ελεύθεροι, πιο μεγαλειώδεις ; Όλοι εσείς εξαρτάστε όπως από ένα ναρκωτικό από την πνευματικότητα κάποιου διαφορετικού από εσας, από την ευτυχία κάποιου που δεν είστε εσείς, από το φως κάποιου που δεν είναι μέσα σας. Όταν λέω να κοιτάξετε μέσα σας για το φως, για τη δόξα, για την κάθαρση και την αφθαρσία του Είναι, πολύ λίγοι έχουν επιθυμία να το κάνουν. Τότε γιατί να υπάρχει μια οργάνωση; Κανείς δεν μπορεί να σας ελευθερώσει απ'έξω. Η οργάνωση της λατρείας και η στράτευση από μέρους σας σε κάποια ιδεολογία δεν θα μπορέσουν να σας ελευθερώσουν.

Η πρώτη ερώτηση που μου κάνουν οι δημοσιογράφοι είναι; "Πόσους οπαδούς έχετε; Από τον αριθμό τους θα κρίνουμε εάν αυτό που λέτε είναι σωστό η λάθος ." Δεν ξέρω πόσοι είναι και ούτε που με ενδιαφέρει. Εάν μπορούσα να βοηθήσω ακόμα και ένα μοναδικό άτομο να ελευθερωθεί, θα μου αρκούσε ..."

Εσείς έχετε την πεποίθηση ότι ότι μόνο ορισμένα άτομα έχουν το κλειδί του βασιλείου της Ευτυχίας. Κανείς δεν έχει αυτό το κλειδί. Κανείς δεν έχει την εξουσία να το κατέχει. Αυτό το κλειδί είναι το ίδιο σας το Είναι και μόνο μέσα στην κάθαρση και στο αδιάφθορο αυτού του Είναι υπάρχει το βασίλειο της Αιωνιότητας. Έχετε συνηθίσει να ρωτάτε κάποιον άλλο να σας πει μέχρι ποίου σημείου έχετε προοδεύσει, ποιά είναι η πνευματική σας κατάσταση. Τι παιδαριώδης συμπεριφορά! Ποιός εκτός από σας μπορεί να σας το πει ;

Ιδού λοιπόν μερικές από τις αιτίες,για τις οποίες, μετά από προσεκτική σκέψη που διήρκεσε δύο περίπου χρόνια, πήρα αυτή την απόφαση. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια στιγμιαία παρόρμηση. Μπορείτε να δημιουργήσετε άλλες οργανώσεις και να περιμένετε κάποιον άλλο, αλλά το πράγμα δεν με ενδιαφέρει, δεν θέλω να δημιουργήσω άλλα κλουβιά ή καινούργια στολίδια γι'αυτά τα κλουβιά. Το μοναδικό μου ενδιαφέρον είναι να (βοηθήσω) ελευθερώσω τον άνθρωπο και να τον οδηγήσω στην απόλυτη, ασυμβίβαστη ελευθερία>>.

Από etarcos @ Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008 8:53 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: μονοπάτι , οργάνωση , απελευθέρωση , πιστη , αλήθεια , θρησκεία